As lilas son as distintas especies do xénero botánico Syringa. Existen arredor de vinte especies aceptadas,Syringa en The Plant List das máis de 100 descritas, de fanerógamas na mesma familia cás oliveiras (Oleaceae), nativas de Europa e Asia. As lilas medran desde grandes arbustos a pequenas árbores, de 2 a 10 m de altura. As follas son opostas (ocasionalmente en grupos de tres), deciduas, e na maioría das especies simples e acorazonadas, e pinnadas nunhas poucas especies (por exemplo en S. laciniata ou S. pinnatifolia). As flores prodúcense na primavera, cada unha de arredor de 1 cm de diámetro, brancas, de cor rosa pálida ou máis xeralmente purpúreas, con catro pétalos, en longas panículas, e en varias especies cun forte recendo. A floración comeza logo de 80 a 110 día graos.
As Syringa son comidas por larvas dalgunhas especies de Lepidoptera, entre elas Amphipyra pyramidea, Crocallis elinguaria e Amphipyra berbera.
Cultivo e usos left|thumb|Cultivar de lilas de flores brancas en floración. As lilas son moi utilizadas como arbustos en parques e xardíns de zonas temperadas. Ademais das especies listadas abaixo, desenvolvéronse varios híbridos e numerosos cultivares. O termo lila francesa é común para se referir a cultivares modernos de dobres flores, grazas ao traballo do prolífico cultivador Victor Lemoine.
As lilas florean nas pólas vellas, e producen máis flores se non se podan. Cando é podada a planta responde producindo pólas vexetativas (chupóns) con alta velocidade de crecemento e sen flores, nun intento de restaurar as pólas suprimidas; unha lila podada produce poucas ou ningunha flor durante dun a cinco ou máis anos, antes que a nova maduración sexa abonda para comezar a florear. As lilas non podadas florean cada ano. De todos os xeitos, debería practicarse regularmente unha poda metódica. Esta faise correctamente despois de finalizada a floración e antes que se formen os gomos. Medran xeralmente mellor en solos lixeiramente alcalinos.
Os arbustos poden ser podados para previr o mildio, causado por unha pobre circulación do ar.
As lilas purpúreas simbolizan o primeiro amor e as lilas brancas a xuventude e a inocencia.
A madeira de lila é de gran fechado, de poros difusos, extremadamente dura e unha das máis mestas de Europa. O sámago é tipicamente cremoso e a cerna ten varias tonalidades de pardo e púrpura. Úsase para cadaleitos, instrumentos musicais, rabos de ferramentas e coitelos etc. Ao secar, tende a se curvar e xerar fendas. A madeira de lila común é máis dura cá de Syringa josikaea.
Syringa vulgaris é a flor do Estado de Nova Hampshire (Estados Unidos), por mor de que "é simbólico para o carácter dos habitantes do Estado de Granito" (New Hampshire Revised Statute Annotated (RSA) 3:5).
Etimoloxía O nome científico do xénero Syringa deriva de syrinx (xiringa), referíndose ao estado oco das pólas novas dalgunhas especies.
Especies aceptadas Syringa afghanica Syringa debelderorum Syringa emodi - lila do Himalaia. Syringa fauriei Syringa inodora Syringa josikaea Syringa komarowii (sin. S. reflexa) Syringa laciniata - lila de folla cortada. Syringa meyeri Syringa oblata Syringa persica L. lila de Persia. Syringa pinetorum Syringa pinnatifolia Syringa protolaciniata Syringa pubescens (sin. S. julianae, S. patula) Syringa reticulata (sin. S. pekinensis) - lila do Xapón. Syringa spontanea Syringa sweginzowii Syringa tibetica Syringa tomentella Syringa villosa Syringa vulgaris - lila común Syringa wolfii Syringa yunnanensis (sinónimo de S. tomentella subsp. yunnanensis'') - lila de Yunnan.
Notas
Véxase tamén
Ligazóns externas Flora Europea: Syringa Flora da China: Syringa Flora do Paquistán: Syringa Syringa en Flora Ibérica, RJB/CSIC, Madrid Artigo Syringa en Gardenology.org
Categoría:Flores Categoría:Árbores Categoría:Arbustos Categoría:Plantas ornamentais