врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/87/James Weddell Expedition.jpg|мини|300x300пкс| Сликата на втората експедиција на Џејмс Ведел, која ги прикажува бродот Џејн и Бофој. Историјата на Антарктикот произлегува од раните западни теории за огромен континент, познат како Непозната Јужна Земја или Terra Australis, за кој се верува дека постои на крајниот југ од Земјината топка. Терминот Антарктик, кој се однесува на спротивното од Северниот Поларник, бил измислен од Марин Тирски во 2 век од нашата ера.
Заокружувањето на ’Ртот на Добрата Надеж и ’Ртот Хорн во 15 и 16 век докажало дека Terra Australis Incognita („Непозната јужна земја“), доколку постоела, е континент сам по себе. Во 1773 година, Џејмс Кук и неговата екипа за прв пат го преминаа Јужниот Поларник; сепак, иако откриле блиски острови, не го здогледале самиот Антарктик. Се верува дека имал дури 240 километри од копното.
На 27 јануари 1820 година, руската експедиција предводена од Фабијан Готлиб фон Белингсхаузен и Михаил Лазарев открила ледена плоча на Брегот на Принцезата Марта која подоцна станала позната како Фимбулска Ледена Плоча. Белингсхаузен и Лазарев станале првите истражувачи кои ја виделе и официјално ја откриле земјата на континентот Антарктик. Три дена подоцна, на 30 јануари 1820 година, британска експедиција, на чело со Едвард Брансфилд, го здогледала полуостровот Тринити, а десет месеци подоцна американскиот ловец Натаниел Палмер го здогледал Антарктикот на 17 ноември 1820 година. Првото слетување било веројатно нешто повеќе од една година подоцна, кога американскиот капетан Џон Дејвис, ловец на фоки, стапнал на мразот.
Неколку експедиции направиле обид да стигнат до Јужниот Пол на почетокот на 20 век, за време на „Херојското доба на истражувањето на Антарктикот“. Многу од нив резултирале со повреди и смрт. Норвежанецот Роалд Амундсен конечно стигнал до Полот на 14 декември 1911 година, по драматичната трка со Британецот Роберт Фалкон Скот.
Рано истражување
Потрагата по Terra Australis Incognita врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6f/OrteliusWorldMap.jpeg/250px-OrteliusWorldMap.jpeg|десно|мини|250x250пкс| Во 1570 година, рудиментирана карта на Ортелиј ја покажува замислената врска помеѓу предложениот континент Антарктик и Јужна Америка. Забележливи се предложените копнени маси кои го опкружуваат Северниот Пол. Antarcticus е изведен од грчкиот ἀντι- ('анти-') и ἀρκτικός („на Мечка “, „северна“). Грчкиот филозоф Аристотел пишува во Метеорологија за „Антарктичкиот регион“ во околу 250 година п.н.е.
Според усната историја на Маорите во Нов Зеланд, Хуи Те Рангиора и неговата екипа ги истражувале водите на Антарктикот на почетокот на седмиот век преку бродот Те Иви о Атеа. Описите ја именуваат областа Te tai-uka-a-pia, која опишува „замрзнат океан“, што наликува на свеж снег кога се струга. Сепак, ова толкување на оригиналниот извештај го оспорува Те Ранги Хироа (Сер Питер Хенри Бак) кој наведува докази за неговото верување дека „подоцнежните историчари ги разубавиле приказните со додавање детали научени од европските китоловци и учители“. Ова толкување на усната историја и веројатноста за такво патување исто така неодамна биле отфрлени од научниците како Нгаи Таху, кои се согласуваат дека „малку е веројатно Маорите или другите полинезиски патувања да стигнале до Антарктикот“.
Дури кога принцот Хенри Морепловецот започнал во 1418 година да го охрабрува навлегувањето во жешката зона во обидот да се стигне до Индија преку обиколување на Африка, кога започнало европското истражување на јужната полутопка. Во 1473 година, португалскиот морепловец Лопес Гончалвес докажал дека екваторот може да се премине, а картографите и морнарите почнале да претпоставуваат дека постои друг, умерен континент на југ од познатиот свет.
Удвојувањето на ’Ртот на Добрата Надеж во 1487 година од страна на Бартоломео Дијас најпрво ги довело истражувачите на допир на студот на Антарктикот и докажало дека постои океан што ја дели Африка од која било земја на Антарктикот што може да постои.
Фердинанд Магелан, кој поминал низ Магелановиот Проток во 1520 година, претпоставил дека островите Огнена Земја на југ се продолжение на оваа непозната јужна земја, и како таква се појавила на картата од Ортелиј : Terra australis newer inventa sed nondum plene cognita („Јужна земја неодамна откриена, но сè уште не е целосно позната“). врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/61/Governorate of Terra Australis (1539-1555), Spain.svg/220px-Governorate of Terra Australis (1539-1555), Spain.svg.png|мини| Карта на шпанската управа Тера Австралис (1539-1555), подоцна таа била вклучена во гувернератот на Чиле. Во 1539 година, кралот на Шпанија, Карло V, го создал Гувернератот на Тера Австралис кој во 1540 година му ја пренел титулата на освојувачот Педро де Валдивија и подоцна била инкорпорирана во Кралство Чиле. врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8e/Geography world map.jpeg/250px-Geography world map.jpeg|лево|мини|250x250пкс| Карта од 1771 година, на која е прикажана ознаката „Terres Australes“ без копнена маса. Европските географи го поврзале брегот на Огнена Земја со брегот на Нова Гвинеја на нивните глобуси и дозволувајќи им на нивната имагинација да се бунтуваат во огромните непознати простори на јужниот дел на Атлантскиот, јужниот дел на Индискиот и Тихиот Океан, тие ги скицирале рабовите на Terra Australis Incognita. („Непозната јужна земја“), огромен континент кој се протега на делови во тропските предели. Потрагата по оваа голема јужна земја или Трет свет била водечки мотив на истражувачите во 16 и почетокот на 17 век. Во 1599 година, според извештајот на Јакоб ле Мер, Холанѓанецот Дирк Гериц Помп забележал планинско земјиште на географска ширина (64°). Ако е така, тоа биле Јужните Шетландски Острови, а можеби и првото европско видување на Антарктикот (или островите што лежат на брегот што му припаѓаат). Меѓутоа, другите извештаи не ја забележуваат оваа опсервација, фрлајќи сомнеж во нивната точност. Се тврди дека Шпанецот Габриел де Кастиља тврдел дека забележал „планини покриени со снег“ над 64° југ во 1603 година, но ова тврдење не е општо признаено.
Кеирос, во 1606 година, ги зазел за кралот на Шпанија сите земји што ги открил во Австралија дел Еспириту Санто ( Новите Хебриди ) и оние што ќе ги открие „дури и до Полот“.
Френсис Дрејк, како и шпанските истражувачи пред него, шпекулирале дека можеби има отворен канал јужно од Огнената Земја. Така, кога Вилем Схаутен и Јакоб Лемер го откриле јужниот дел на Огнената Земја и го нарекле Хорнов ’рт во 1615 година, тие докажале дека архипелагот бил со мал обем и не е поврзан со јужната земја.
Конечно, во 1642 година, Тасман покажал дека дури и Нова Холандија (Австралија) била одделена по море од кој било континуиран јужен континент. Патниците околу Рогот честопати наидувале на спротивни ветрови и биле терани на југ во снежно небо и мориња оптоварени со мраз; но, колку што може да се утврди, ниту еден од нив пред 1770 година не стигнал до Јужниот Поларник или не го знаел тоа.
Холандската експедиција во Валдивија од 1643 година имала намера да го заобиколи ’Ртот Хорн, пловејќи низ теснецот Ле Мер, но силните ветрови го натерале наместо тоа да продолжат на југ и на исток. Северните ветрови ја турнале експедицијата на југ до 61°59 југ, каде што ледените брегови биле изобилни пред јужниот ветер што започнал на 7 април да и дозволи на флотата да напредува на запад. Малата флота предводена од Хендрик Брувер успеала да влезе во Тихиот Океан пловејќи јужно од Исла де лос Естадос, негирајќи ги претходните верувања дека е дел од Тера Аустралис.
Јужно од конвергенцијата на Антарктикот Посетата на Јужна Јужна Џорџија и Јужни Сендвички Острови од страна на англискиот трговец Ентони де ла Роше во 1675 година било првото откритие на земјиште јужно од Конвергенцијата на Антарктикот.Dalrymple, Alexander. (1771). A Collection of Voyages Made to the Ocean Between Cape Horn and Cape of Good Hope. Two volumes. London.Headland, Robert K. (1984). The Island of South Georgia, Cambridge University Press. Набргу по патувањето, картографите почнале да го прикажуваат „Островот Роше“, во чест на откривачот.
Џејмс Кук бил свесен за откритието на Ла Роше кога го истражувал и мапирал островот во 1775 година.Cook, James. (1777). A Voyage Towards the South Pole, and Round the World. Performed in His Majesty's Ships the Resolution and Adventure, In the Years 1772, 1773, 1774, and 1775. In which is included, Captain Furneaux's Narrative of his Proceedings in the Adventure during the Separation of the Ships. Volume II. London: Printed for W. Strahan and T. Cadell. (Relevant fragment)
Патувањето на Едмонд Хали во ХМС Парамур за магнетни испитувања во Јужниот Атлантик се сретнало со мразот на 52°S во јануари 1700 година, но таа ширина (тој достигнал 140 ми од северниот брег на Јужна Џорџија) била најоддалечениот негов југ. Одлучниот напор на францускиот поморски офицер Жан Батист Шарл Буве де Лозије да ја открие „Јужна земја“ – опишана од полулегендарниот „Бино Полмиер де Гоневил“ – резултирало со откривање на островот Буве на 54°10′. S, и при пловидба од 48° од географската должина на морето зафатено со мраз скоро во 55°С во 1739 година.
Во 1771 година, Ив Жозеф Кергелен отпловил од Франција со инструкции да продолжи јужно од Мавурициус во потрага по „многу голем континент“. Тој осветлил на земја на 50 ° S која тој ја нарекол Јужна Франција и се верувало дека е централна маса на јужниот континент. Повторно бил испратен да го заврши истражувањето на новата земја и открил дека тоа е само негостољубив остров кој го преименувал во Остров на пустошот, но кој на крајот го добил името по него.
Антарктички круг врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/70/Cook-1777.jpg/300px-Cook-1777.jpg|мини|300x300пкс| Карта на Јужна Џорџија на југ од 1777 година на Џејмс Кук. Опсесијата на неоткриениот континент кулминирала со Александар Далримпл, брилијантниот и непостојан хидрограф кој бил номиниран од Кралското друштво да командува со експедицијата Премин на Венера на Тахити во 1769 година. Командата на експедицијата била дадена од адмиралитетот на капетанот Џејмс Кук. Пловејќи во 1772 година со Резолушан, брод од 462 тони под негова команда и Авантура од 336 тони под капетанот Тобијас Фурно, Кук прво залудно го барал островот Буве, а потоа пловел 20 степени географска должина кон запад во географска ширина 58°S, а потоа 30° кон исток во најголем дел јужно од 60°S, повисока јужна географска широчина отколку што било кога било доброволно влезено претходно од кој било брод. На 17 јануари 1773 година, Јужниот Поларник бил преминал за прв пат во историјата и двата брода достигнале до , каде што нивниот тек бил запрен од мраз.
Кук потоа се свртел кон север за да ги бара француските јужни и антарктички земји, за чие откритие добил вести во Кејптаун, но од грубото определување на неговата географска должина од Кергелен, Кук ја достигнал доделената географска ширина 10° предалеку источно и не види го. Повторно свртел кон југ и бил запрен од мраз на за 95° E и продолжил кон исток речиси на паралелата од 60°S до 147°Е. На 16 март, зимата што се приближувала го одвела на север до Нов Зеланд и тропските острови на Тихиот Океан. Во ноември 1773 година, Кук го напуштил Нов Зеланд, разделувајќи се со Авантура и достигнал 60°S за 177°W, од каде пловел кон исток задржувајќи се на југ колку што дозволувал лебдечкиот мраз. Антарктичкиот круг го преминал на 20 декември и Кук останал јужно од него три дена, па бил принуден откако достигнал југ повторно да застане на север на 135° В.