Станица Амундсен-Скот — американска научно-истражувачка станица која се наоѓа Јужниот Пол. Таа е најјужната точка под јурисдикција на Соединетите Американски Држави. Станицата се наоѓа на Антарктичката Висорамнина на 2,835 метри надморска височина. Станицата е управувана од Канцеларијата за поларни програми на Националната научна фондација, конкретно Американската антарктичка програма (ААП). Именувана е во чест на Норвежанецот Роалд Амундсен и Британецот Роберт Ф. Скот, кои воделе одделни тимови кои се тркале да станат први кои ќе стигнат на Јужниот Пол во раните 1900-ти.
Оригиналната станица Амундсен-Скот била изградена од сојузната влада на САД во текот на ноември 1956 година, како дел од нејзината посветеност на научните цели на Меѓународната геофизичка година, напор кој траел од јануари 1957 до јуни 1958 година за да ја проучува, меѓу другото, геофизиката на поларните региони на Земјата.
Пред ноември 1956 година, немало постојана вештачка структура на полот и практично немало човечко присуство во внатрешноста на Антарктикот. Неколкуте научни станици на Антарктикот биле во близина на неговиот брег. Станицата е континуирано окупирана откако е изградена и неколку пати била обновувана, проширувана и надградувана.
Станицата е единственото населено место на површината на Земјата од кое Сонцето е постојано видливо шест месеци; потоа е постојано темно во следните шест месеци, со приближно два дена просечно темнина и светлина. Овие се, во опсервациски термини, наречени еден исклучително долг „ден“ и една подеднакво долга „ноќ“. Во текот на шестмесечниот „ден“, аголот на издигнување на Сонцето над хоризонтот постепено се менува. Сонцето достигнува растечка позиција во текот на септемвриската рамноденица, а потоа е очигледно највисока во декемвриската краткоденица, која е летна краткоденица на југ, заоѓа на мартовската рамноденица.
Во текот на шестмесечната поларна ноќ, температурите на воздухот може да се спуштат под и снежните виулици се почести. Помеѓу овие бури, и без оглед на времето за бранови должини кои не се засегнати од лебдат снег, грубо месеци обилна темнина и сува атмосфера ја прават станицата одлично место за астрономски набљудувања.
Бројот на научни истражувачи и членови на помошниот персонал сместени во станицата Амундсен-Скот отсекогаш варирал сезонски, со максимално население од околу 200 во летната оперативна сезона од октомври до февруари. Во последниве години, населението во зима е околу 50 луѓе.
Структури
Оригинална станица (1957–2010) врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/Geographic Southpole crop.jpg/220px-Geographic Southpole crop.jpg|лево|мини|Географски Јужен Пол Оригиналната станица на Јужниот Пол сега се нарекува „Стар Пол“.
Станицата била изградена од американската морнарица предводена од Ричард Бауерс, и осумчлена група транспортирана од воздухопловната ескадрила VX-6 во два R4D во 1956 година. C-124 Globemaster II на Осумнаесеттото воздухопловство на САД исфрлил поголем дел од опремата и градежниот материјал. Зградите биле изградени од префабрикувани модуларни панели од четири на осум метри. Надворешните површини биле дебели, со алуминиумска внатрешна површина и надворешна површина од иверица. Прозорците биле единствените прозорци со рамни униформни нивоа на покривот, додека зградите биле поврзани со тунелски систем. Последниот од градежната екипа заминал во јануари 1957 година. Првата група за презимување се состоела од осум научници од Меѓународната геофизичка година предводени од Пол Сипл и осум луѓе од поддршката на морнарицата предводени од Џон Так. Клучните компоненти на кампот вклучувале астрономска опсерваторија, кулата Равин, засолниште за надувување на метеоролошки балон и снежен тунел долг 1000 метри со јами за сеизмометар и магнетометар. Најниските просечни температури забележани од групата биле во -90 °F, иако, како што истакнува Сипл, „дури и на -60 ° видов мажи како плукаат крв бидејќи капиларите на бронхијалниот тракт се замрзнаа“.
Во јануари 1958 година, тимот на Сер Едмунд Хилари од Нов Зеланд, дел од Задантарктичката експедиција на Комонвелтот, стигнала до станицата преку копно од Скотовата база, по што набрзо следела британската научна експедиција на Сер Вивијан Фукс.
Зградите на „Стар Пол“ биле собрани од префабрикувани компоненти доставени до Јужниот Пол по воздушен пат и исфрлени во воздух. Тие првично биле изградени на површината, со покриени патеки со рамка од дрво што ги поврзуваат зградите. Иако акумулацијата на снег во отворените области на Јужниот Пол е приближно годишно, снегот од ветер многу побрзо се акумулира во близина на подигнати објекти. До 1960 година, три години по изградбата на станицата, таа веќе била закопана за снег.
Станицата била напуштена во 1975 година и станала длабоко закопана, при што притисокот предизвикал претежно дрвениот покрив да пропадне. Станицата била урната во декември 2010 година, откако оператор на опрема паднал низ структурата правејќи тестирање на стабилноста на снег за Националната научна фондација (ННФ).South Pole's First Building Blown Up After 53 Years, livescience.com, 2011 Областа била проверена за користење како камп за гости на невладини организации.
Купола (1975–2010) Станицата била преместена во 1975 година во новоизградената геодетска купола Бакминстер Фулер која била 50 метри широка, 16 метри висока, со 14х24 метри челични сводови. Едниот служел како влез во куполата и имал попречен лак кој содржел модуларни згради за одржување на станицата, бешиња за гориво, електрана, топилница за снег, опрема и возила. Поединечните згради во рамките на куполата содржеле студентски домови, галија, рекреативен центар, пошта и лаборатории за следење на горната и долната атмосфера и бројни други сложени проекти во астрономијата и астрофизиката. Станицата ја вклучувала и Скајлаб, кула во облик на кутија малку повисока од куполата. Скајлаб бил поврзан со куполата преку тунел. Скајлаб имал опрема за атмосферски сензор, а подоцна и музичка соба.
Во текот на летата од 1970 до 1974 година, „Морските Пчели“, кои ја граделе куполата биле сместени во колибите на Џејмсвеј од ерата на Корејската војна. Колиба се состоела од дрвена рамка со подигната платформа покриена со платнена церада. На секој крај имало предворие со две врати. Иако се загревале, топлината не била доволна за да ги одржува погодни за живеење во текот на зимата. По неколку изгорени во текот на летото 1976-1977 година, градежниот камп бил напуштен и подоцна отстранет.
Меѓутоа, во сезоната 1981-1982, дополнителен цивилен сезонски персонал бил сместен во група Џејмсвејс позната како „Летен Камп“. Првично составен од само две колиби, кампот пораснал на 11 колиби во кои имале по околу 10 луѓе, плус две рекреативни колиби со бања и теретана. Дополнително, во 1990-тите биле додадени голем број научни и структури за лежај, како што се хипертатите и издигнатиот студентски дом, особено за астрономијата и астрофизиката.
За време на периодот во кој куполата служела како главна станица, се случиле многу промени во работата на Јужниот Пол на САД. Од 1990-тите, астрофизичките истражувања спроведени на Јужниот Пол ги искористиле неговите поволни атмосферски услови и почнале да даваат важни научни резултати. Таквите експерименти ги вклучуваат телескопите Питон, Випер и ДАСИ, како и десетметарскиот телескоп „Јужен Пол“. Оттогаш, телескопот ДАСИ е деактивиран и неговата монтажа се користи за позадинска слика на космичка вонгалактична поларизација..
Летната сезона 1998–1999 година била последната година кога VXE-6 со авионот Lockheed LC-130 ја опслужувал американската програма за Антарктикот. Почнувајќи од 1999-2000 година, Националната гарда на Њујорк ја презела одговорноста за дневните карго и патнички летови помеѓу станицата Мекмердо и Јужниот Пол во текот на летото.
Во текот на зимата 1988 година се слушнало гласно пукање во куполата. По истрагата било откриено дека прстените на основата на темелите биле скршени поради пренапрегнатост.
Куполата била демонтирана кон крајот на 2009 година.
2008–денес Во 1992 година започнало дизајнирањето на нова станица за зграда со два ката која чинела 150 милиони американски долари. Изградбата започнала во 1999 година, во непосредна близина на куполата. Објектот бил официјално посветен на 12 јануари 2008 година, со церемонија која вклучувала пуштање во употреба на старата станица. На церемонијата присуствувале голем број достоинственици кои специјално допатувале за тој ден, вклучително и директорот на Националната научна фондација Арден Бемент, научникот Сузан Соломон и други владини претставници. Целиот градежен материјал за завршување на изградбата на новата станица на Јужниот Пол бил пренесен од станицата Мекмердо со авионот LC-130 Херкулес и 139-тата воздушна ескадрона „Стратон“, воздухопловна база на националната гарда. Секој авион носел 12,000 килограми товар секој лет со вкупна тежина на градежниот материјал е 11,000,000 килограми.
Новата станица вклучувала модуларен дизајн, за да се приспособи на порастот на населението и прилагодлива височина за да се спречи да биде затрупана во снег. Околу 20 сантиметри снег се акумулира секоја година без воопшто да се одмрзне, дизајнерите на зградата вклучиле заоблени агли и рабови околу структурата за да помогнат во намалувањето на снежните наноси. Зградата е свртена кон ветерот со наведнат долен дел од ѕидот. Аголниот ѕид ја зголемува брзината на ветрот додека тече под зградите и поминува над снежниот пакет, предизвикувајќи снегот да се исчисти. Ова го спречува брзото закопување на зградата. Тестовите во тунелот за ветер покажуваат дека чистењето ќе продолжи сè додека нивото на снегот не достигне до вториот кат.
Бидејќи снегот постепено се таложи со текот на времето под сопствената тежина, темелите на зградата биле дизајнирани да приспособат значителни диференцијални таложења над секое едно крило во која било линија или која било колона. Ако диференцијалното таложење продолжи, потпорната структура ќе треба да се подигне и повторно да се израмни. Објектот е дизајниран со примарни потпорни столбови надвор од надворешните ѕидови, така што целата зграда може да се подигне на целосно ниво на подот. За време на овој процес, ќе се додаде нов дел од колоната над постоечките столбови.
Операција Во текот на летото населението на станицата е обично околу 150 луѓе. Поголемиот дел од персоналот заминува до средината на февруари, оставајќи неколку десетици (39 во 2021 година) „зими“, главно помошен персонал плус неколку научници, кои ја одржуваат станицата функционална во текот на месеците на ноќта на Антарктикот. Зимскиот персонал е изолиран помеѓу средината на февруари и крајот на октомври. Презимувањето претставува озлогласени опасности и стресови, бидејќи популацијата на станицата е речиси целосно изолирана. Станицата е целосно самодоволна во текот на зимата и се напојува со три генератори кои работат на млазно гориво JP-8. Годишна традиција е да се гледаат The Thing from Another World (1951), The Thing (1982) и The Thing (2011) откако последниот лет заминле за зимата.
Истражувањата на станицата вклучуваат глациологија, геофизика, метеорологија, физика на горната атмосфера, астрономија, астрофизика и биомедицински студии. Во последниве години, повеќето зимски научници работеле за опсерваторијата IceCube Neutrino или за нискочестотни астрономски експерименти како што се телескопот на Јужниот Пол и BICEP2. Ниската температура и ниската содржина на влага на поларниот воздух, во комбинација со надморска височина од над 2.743 метри, предизвикува воздухот да биде многу потранспарентен на некои честоти отколку што е типично на друго место, а месеците на темнина дозволуваат чувствителната опрема да работи постојано.
На станицата има мала стаклена градина. Разновидноста на зеленчук и билки во стаклена градина, кои се движат од свеж модар патлиџан до халапењо, се произведуваат хидропонично, користејќи само вода и хранливи материи и без почва. Стаклена градина е единствениот извор на свежо овошје и зеленчук во текот на зимата.