Кристијан Панучи (роден на година, во Савона) — италијански фудбалски тренер и поранешен фудбалер, играч од одбраната.
Панучи ја започнал својата играчка кариера со италијанскиот клуб Џенова во 1990 година, а се преселил во Милан во 1993 година, каде освоил неколку титули, вклучувајќи две титули во Серија А и Лигата на шампионите на УЕФА во 1994 година, појавувајќи се во конечната победа од 4-0 над Барселона како лев бек. Иако првично служел како резервна копија на почетната одбранбена постава на Паоло Малдини, Франко Барези, Алесандро Костакурта и Мауро Тасоти, која се смета за една од најголемите одбрани на сите времиња, неговите предвремени изведби му овозможиле да се пробие во стартниот состав и му ја донел наградата Браво во 1994 година. Во 1996 година, тој го следел неговиот поранешен тренер на Милан, Фабио Капело во Реал Мадрид, и бил десен бек за шпанската страна, освојувајќи ја титулата во Ла Лига во 1997 година и неговата втора УЕФА Лигата на шампионите во 1998 година. Тој се вратил во Италија за да му се приклучи на Интер во 1999 година, но со помал успех, а потоа бил испратен на позајмица во премиерлигашот Челзи следната сезона, пред да се приклучи на францускиот Монако. Тој направил трансфер во Рома во 2001 година, каде што повторно се обединил со менаџерот Капело, а во клубот останал до 2009 година. Неговото лидерство и искуство го виделе тој да игра клучна улога за клубот во неговата улога на централен бек, бидејќи освоил две последователни титули во Копа Италија во 2007 и 2008 година, како и во Суперкупот на Италија. Тој се пензионирал во 2010 година, по една сезона со Парма.
По успешната меѓународна кариера на младинско ниво, во која го освоил последователно Европско првенство за играчи до 21 година, Панучи бил член на италијанската сениорска репрезентација на Олимпијадата 1996 година, Светското првенство на ФИФА 2002 година, УЕФА Евро 2004 и УЕФА Евро 2008 година, играјќи вкупно 57 натпревари со Италија помеѓу 1994 и 2008 година, постигнувајќи 4 гола.
По неговото пензионирање, во 2012 година Панучи зазел позиција како помошник менаџер на Фабио Капело во фудбалската репрезентација на Русија. Во 2015 година, тој бил назначен за главен тренер на Ливорно, пред да се приклучи на Тернана во 2016 година. Меѓу неговите најголеми достигнувања во менаџментот досега е признанието, во 2014 година, на италијанската udette 'del a sorta, што е еквивалент на Серија Б за наградата за најдобар менаџер-почетник. Во јули 2017 година бил назначен за селектор на репрезентацијата на Албанија.
Биографија Панучи е половина италијанец, а половина чех; роден и израснат во Савона, тој е син на Виторио, поштар по професија и член на националниот тим Постелеграфоничи, како и поранешен напаѓач на Савона, а потоа и тренер во младинскиот сектор во истиот клуб, и на Хана, неговата мајка по потекло од Прага. Моментално живее во Рим.
Во 1996 година, тој за влакно ја избегнал смртта. Тој бил повикан во италијанската олимписка репрезентација на која требало да биде капитен за време на фудбалскиот турнир на Олимписките игри 1996 во Атланта. Сепак, откако се повредил на неколку дена пред почетокот на натпреварувањето, тој отпаднал од тимот. Планирајќи да се врати во Италија, тој резервирал лет на 17 јули од Њујорк до Рим — Лет 800 на TWA. Кога неговиот багаж од неговиот лет до Њујорк бил одложен, тој резервирал подоцнежен лет за Милано. Претходниот лет на TWA експлодирал над Атлантикот веднаш по полетувањето, при што загинале сите 230 патници.
Технички карактеристики Својата кариера ја започнал и го поминал поголемиот дел од неа играјќи како десен бек, но кога и да било потребно можел да се префрли и понапред на крилната позиција.. Откако со текот на годините ја загубил брзината, тој бил префрлен во центарот на одбраната, позиција која му одговарала и поради неговата добра игра во воздухот. Со 34 постигнати гола во Серија А, тој е меѓу најплодните италијански дефанзивци на сите времиња.
Клупска кариера Џенова и Милан Откако играл за младинската екипа на Велоче Калчо ди Савона, Панучи ја започнал својата професионална кариера со Џенова во 1990 година, и го имал своето деби во Серија А со клубот за време на сезоната 1991-92 во Серија А; по неговите импресивни настапи за време на сезоната 1992-1993, во која постигнал 3 гола на 30 натпревари, тој се преселил во Милан во јули 1993 година, на 20-годишна возраст. Како талентиран, тој првично бил донесен како помлада, поофанзивна алтернатива на актуелниот десен бек Мауро Тасоти, кој бил на позицијата повеќе од една деценија и се очекувало да биде резервна копија. Сепак, Панучи почнал да работи на својот пат во стартната постава под раководството на менаџерот Фабио Капело, настапувајќи на 19 првенствени натпревари и постигнувајќи два голови додека Милан ги освојувал домашните и европските титули. Тој, исто така, ја демонстрирал својата разноврсност со тоа што настапил на позицијата лев бек во финалето на Лигата на шампионите на УЕФА во 1994 година, додека Тасоти играл десно, а Паоло Малдини и Филипо Гали во центарот, пополнувајќи ги повредените Франко Барези и суспендираниот Алесандро Костакурта кои вообичаено биле во почетниот централен одбранбен пар на клубот; и покрај неколкуте важни отсуства, Милан ја совладал Барселона со 4-0 и ја освоил титулата. Сепак, тоа лето Тасоти, а не Панучи, бил оној кој отпатувал во САД како дел од селекцијата на Светското првенство на Италија под водство на Ариго Саки. За своите настапи, Панучи ја освоил наградата Браво, како најдобар играч до 23 години во Европа.
Во следната сезона, Панучи се етаблирал како прв избор на клубот на позицијата десен бек, стартувајќи на 28 од 34 натпревари во Серија А и целосно се пробил во сениорската репрезентација. Милан силно ја започнал сезоната, освојувајќи ги и Суперкупот на Италија и Суперкупот на УЕФА, но завршил на четвртото место во лигата, зад шампионот Јувентус, додека загубил од Велез Сарсфилд во финалето на Интерконтиненталниот куп во 1994 година и од Ајакс во финалето на Лигата на шампионите. таа сезона. Панучи ја имал една од своите најдобри офанзивни сезони во 1995-1996 година, постигнувајќи пет гола, притоа помагајќи да се формира најтесната одбрана во лигата и една од најдобрите на сите времиња, заедно со интернационалците Барези, Малдини и Костакурта, додека Милан го вратил италијанското првенство. Сепак, големите промени низ Европа како резултат на пресудата на Босман отвориле нови можности. Откако освоил 6 титули со Милан, на средината на сезоната 1996-97, Панучи го напуштил клубот и заминал во Реал Мадрид, приклучувајќи му се на поранешниот тренер на Милан Фабио Капело во шпанскиот гигант.
Реал Мадрид и Интер Во Реал Мадрид, Панучи станал првиот Италијанец кој заиграл за шпанскиот клуб. Пристигнувајќи во зима, тој набрзо го симнал претходниот десен бек, Карлос Секретарио со неговите одлични изведби и формирал многу агресивен бековски пар, почнувајќи заедно со бразилската ѕвезда Роберто Карлос, кој играл лево. Ова бил силен период за Реал Мадрид на теренот, бидејќи клубот веднаш ја освоил лигата во 1997 година, но хаотичен период настрана, бидејќи менаџерите Капело, Јуп Хејнкес, Гус Хидинк и Џон Тошак следеле еден по друг брзо едноподруго. Највисоката точка за Панучи во оваа фаза од неговата кариера дошла во 1998 година, кога ја освоил својата втора титула во Лигата на шампионите против Јувентус. Повторно, сепак, тој не бил избран за националниот тим, пропуштајќи го Светското првенство под раководство на менаџерот Чезаре Малдини. По разочарувачката сезона 1998-99 во која Реал Мадрид успеа само го освои Интерконтиненталниот куп, губејќи во Суперкупот на УЕФА и завршувајќи далеку зад ривалите ФК Барселона во Ла Лига, Панучи избрал да се врати во италијанскиот фудбал.
Панучи подоцна преминал во Интер во 1999 година и го претставувал клубот во сезоната 1999-2000. Панучи не можел да ја врати својата претходна форма за време на неговиот престој во Интер, и често имал судрири со менаџерот Марчело Липи, подоцна се борел да добие време за игра додека тимот трпел тешка сезона. Интер ја завршил сезоната со пласман на четвртото место во лигата, стигнувајќи и до финалето на Купот на Италија. Во август 2000 година, тој бил испратен на позајмица во Челси, каде што постигнал еднаш во Купот на УЕФА против Сент Гален, но имал само 8 настапи во Премиер лигата. Последователно, тој се преселил во францускиот тим Монако за втората половина од сезоната, правејќи 9 натпревари во лигата и постигнувајќи 3 гола. Тој забележал 5 лигашки настапи за клубот следната сезона, пред да се врати во Италија за да потпише за Рома во 2001 година.
Рома мини| Панучи (во центарот) со Рома во 2008 година По многу патувања низ кариерата, Панучи конечно се утврдил во Рома. Тој му се приклучил на римскиот клуб во сезоната 2001-02, годината откако Џалороси ја освоиле националната титула и веднаш го освоиле Суперкупот на Италија во 2001 година. Тој станал клучен играч и еден од лидерите на клубот и бил постојан стартен десен бек на тимот. Во јули 2002 година, тој трајно потпишал за 9,81 милиони евра.
Панучи, сигурен лидер и на теренот и надвор од него, често ја преземал одговорноста да зборува за тимот во моменти на тешкотии, како што се гледа по шокантната елиминација на Рома од Лигата на шампионите во 2007 година. Тој се покажал како одлучувачки играч за клубот во текот на сезоната 2006-07, постигнувајќи неколку голови и придонел за победата на Рома во Купот на Италија со своите игри, постигнувајќи гол во победата од 6-2 во првиот натпревар од финалето против Интер. Панучи силно ја започнал сезоната 2007-08, веднаш го освоил Суперкупот на Италија во 2007 година над Интер, иако подоцна го загубил местото како почетен десен бек на клубот од Сисињо и играл главно како резервен централен дефанзивец. Подоцна можел да се врати во стартниот тим за втората половина од сезоната, постигнувајќи неколку гола (пет во Серија А и еден во Лигата на шампионите на УЕФА), а Рома завршила на второто место во лигата и ја одбранила титулата во Копа Италија.
Неговите плодни офанзивни настапи продолжиле до отворањето на сезоната 2008-09, и покрај лошата форма на клубот, бидејќи постигнал 2 гола во лигата против Реџина и Аталанта, и уште 2 во Лигата на шампионите на УЕФА, против Клуж и Челзи. На 25 јануари 2009 година, Панучи бил исфрлен од првиот тим на Рома откако одбил да седне на клупата за првенствен натпревар против Наполи, а подоцна исто така бил исклучен од списокот на тимот во Лигата на шампионите. Поради тешките односи со менаџерот Лучано Спалети, тој ја објавил својата намера да ја напушти Рома, но не бил пронајден сериозен понудувач во јануарскиот преоден рок и на крајот останал, враќајќи се во првиот тим на 28 февруари, откако официјално им се извинил на своите колеги и управата на клубот. Тој бил исклучен во второто Дерби дела Капитале од сезоната 2008-09 по жестоката пресметка на теренот со играчот на Лацио Стефан Лихтштајнер по неговиот тежок предизвик со швајцарскиот дефанзивец. Неговиот договор со Рома завршил на 30 јуни 2009 година, кој го потпишал во октомври 2005 година, со што станал слободен агент.
Тој одиграл вкупно 311 натпревари, постигнувајќи 29 гола за Рома, со што станал дефанзивец со највисоки резултати во историјата на клубот.
Парма мини| Панучи со Парма во 2009 година На 30 јули 2009 година, Панучи потпишал за Парма на едногодишен договор;Christian Panucci Joins Parma – Report тој го направил своето деби со клубот на 23 август, на гости кај Удинезе во првиот натпревар од сезоната, и го постигнал својот прв гол за Парма на 13 декември против Болоња. На 23 февруари 2010 година, Панучи ја напуштил Парма со заедничка согласност седум месеци откако им се приклучил.
На 22 август, Панучи го објавил своето итно повлекување од фудбалот, наведувајќи: „Имав понуди, но едноставно повеќе не се чувствувам гладен за игра“.
Репрезентативна кариера