мини|Опрема за кочија што го претставува Усил, 500–475 п.н.е., музеј Ермитаж 1Усил е етрурски бог на сонцето, подоцна наречен Апулу (Аполон). Неговиот иконски приказ го прикажува Усил како се издигнува од морето, со огнена топка во двете испружени раце, на врежано етрурско бронзено огледало во доцниот архајски стил, порано на пазарот за римски антиквитети.Noted by J. D. Beazley, "The World of the Etruscan Mirror" The Journal of Hellenic Studies 69 (1949:1–17) p. 3, fig. 1. На етрурските огледала во класичен стил, Усил се појавува со ореол.
Тој е идентификуван со Апулу; всушност, тој се појавува на етрурско огледало од Ватикан кое датира од 4 век п.н.е., на кое се гледа Усил како го држи лакот на Апулу.
Усил е синкретизиран со римскиот Сол и грчкиот Хелиос. Иако Усил е прикажан како маж во некои уметнички дела, има и женски прикази. Можно е да постои и поврзаност со друга домородна етрурска божица, Ката, која често се толкува дека има сончев карактер. Во уметничките дела Усил е прикажан во тесна поврзаност со Тезан, божицата на зората, нешто што речиси никогаш не е видено кај Хелиос и Еос.
Сопружник Бидејќи неговото име се појавува на бронзениот црн дроб на Пјаченца, веднаш до Тиур, што значи и „месечина“ и „месец“, оттогаш Тиур е идентификуван како име на месечева божица (најверојатно неговата сопруга), но тоа бил најверојатно датум. Натписите на таблите Пирги потврдуваат дека „тиур“ бил означен како „месец“ за датира, додека сопругата на Усил всушност била Ката.
Наводи
Библиографија
Категорија:Сончеви богови Категорија:Етрурска митологија