Екологијата на сиромашните — збир на општествени движења кои произлегуваат од еколошки судири кога осиромашените луѓе се борат против моќните државни или приватни интереси кои ја загрозуваат нивната егзистенција, здравје, суверенитет и култура. Дел од глобалното движење за еколошка правда, тој се разликува од мејнстрим екологијата со тоа што ги нагласува прашањата за социјална правда наместо нагласување на зачувувањето и еколошката ефикасност. Таа станува се поважна сила за глобалната одржливост.
Како што е опишано од Хоан Мартинес Алиер, екологијата на сиромашните е збир на борби и практики во кои таканаречените „сиромашни“ луѓе се вклучуваат секогаш кога се загрозени од конфликти на еколошка дистрибуција. Судирите на еколошката дистрибуција, исто така дефинирани од Мартинес Алиер, се социјални судири кои се појавуваат кога еколошките влијанија на економската активност се нерамномерно и неправедно распределени меѓу општеството; вообичаено, еколошките влијанија се игнорираат и не се грижат за нив од страна на бизнисите, а многу повеќе ги погодуваат оние кои имаат помалку ресурси да се борат со нив. Затоа, во оваа смисла, екологијата на сиромашните се состои од борбите на тие сиромашни луѓе против економските активности кои неправедно ги засегаат. Примери за екологија на сиромашните борби се, на пример, движењето Чипко или борбите на домородните луѓе против бразилскиот агробизнис.
Екологијата на сиромашните вклучува огромен број еколошки движења на глобалниот југ кои се впечатливо недоволно застапени во дискурсот на мејнстрим екологијата. Сепак, осиромашените луѓе вовлечени во локални конфликти стануваат посвесни за глобалното движење за еколошка правда, а транснационалните еколошки правдани мрежи им овозможуваат на овие бранители на животната средина потенцијално да ја искористат меѓународната поддршка за нивните борби. Заднина
Во 1988 година, перуанскиот историчар Алберто Флорес Галиндо го предложил терминот „екологија на сиромашните“ за да ги опише еко-социјалистичките движења на селскиот отпор, инспирирани од движењето народники. Во 1997 година, Хоан Мартинес Алиер и Рамачандра Гуха ги спротивставиле овие движења со „еколошкиот екологизам“ на глобалниот Север и повлекле паралели помеѓу руралниот и третиот свет на „екологија на сиромашните“ и поурбаното движење за еколошка правда што се појавило во Соединетите Американски Држави.
Видови
Во својата книга од 2002 година, Екологија на сиромашните, Мартинес Алиер опишува три различни струи во екологијата: „култот на дивината“; подоцнежното „евангелие за еко-ефикасност“ и растечкото движење за еколошка правда или „екологија на сиромашните“.
Култ на дивината
Култот на дивината, наречен и „размислување за дивината“ од Рамачандра Гуха, е поврзан со движењето за заштита и луѓе како Џон Муир и Хенри Дејвид Торо. Ова движење се појавило во 19 век со организации како што се Клубот Сиера и Здружението Одубон; Алдо Леополд, со неговата книга од 1949 година „Алманах на округот на песок“, исто така билп една од главните фигури
Култот на дивината не е инхерентно против економската активност, но тој наведува (со зборовите на Леополд) дека „нешто е исправно кога има тенденција да го зачува интегритетот, стабилноста и убавината на биотската заедница. Погрешно е кога се стреми поинаку“. Движењето за зачувување се обидува да ги ограничи ефектите од економската активност врз природната средина. Главниот правец на дејствување предложен од конзерваторите е да се одделат економската активност и животната средина, да се ограничат ефектите од првата врз втората. Главна алатка за тоа се природните резервати и заштитените подрачја, во кои е регулирана човековата активност. Со извршувањето на ова раздвојување, конзерваторите имаат намера да изведат „задна стража“ за да ја зачуваат природата (користејќи го цитатот на Леополд во Мартинес Алиер, 2003 година). Оваа „задна заштита“ се состои во практики за зачувување, како што се управување со екосистемот, обновување на живеалиштата или закрепнување на загрозени видови, сите тие се примери на биологија за зачувување.
Главните причини дадени за овој тип на екологија се многу разновидни. Некои автори заземаат утилитарен пристап: Природата се смета за суштинска за економски и социјален развој, а создавањето резервати и заштитени подрачја има за цел да ја зачува за да продолжи да обезбедува екосистемски услуги и природен капитал за општеството. Така, загубата на биолошката разновидност е главната грижа, бидејќи биолошката разновидност е клучна за обезбедување на природен капитал и екосистемски услуги (и двете клучни за економскиот развој).
Други причини кои обично се наведуваат се вродената естетска вредност на природата, религиозната вредност на природата, инхерентно хуманата тенденција да биде привлечена од природата (биофилија) и правото на природата и нејзините видови да постојат по сопствено право.
Пресвртници на овој тип на конзервативизам се Конвенцијата за биолошка разновидност во Рио де Жанеиро (1992), Законот за загрозени видови од 1973 година или создавањето на националните паркови Јелоустоун и Јосемит во САД. Во моментов, институционално е претставена од Меѓународната унија за заштита на природата (IUCN), Светскиот фонд (WWF) и Заштита на природата. На активистичката страна, таа е претставена со длабока екологија и конзерваторско движење. „Евангелие за еко-ефикасност“
„Евангелието за еколошката ефикасност“ или „научниот индустријализам“ потекнува од списите на Малтус и Вилијам Стенли Џевонс од 19 век и се зголемило во текот на 20 век кога ефектите од загадувањето и исцрпувањето на ресурсите станале поочигледни. Како што вели Мартинес Алиер, „евангелието за еко-ефикасност“ е „загрижено за ефектите од економскиот раст не само врз недопрените области, туку и врз индустриската, земјоделската и урбаната економија“. Тоа било наречено „евангелие на еколошката ефикасност“ од Мартинес Алиер како почит на Семјуел П. Хејс, кој во својата книга Конзервација и Евангелието за ефикасност (1959) го опишал „Прогресивното движење за заштита за време на прогресивната ера како“ Евангелието на ефикасноста“, во смисла дека Владата на САД стави акцент на ефикасното управување со ресурсите.
Евангелието за еко-ефикасност поставува прашања како што се: „Како загадувањето ќе влијае на економскиот развој?“; „Како можеме да го минимизираме загадувањето?“; „Како можеме да ги поправиме нејзините последици?“; „Како можеме да ја минимизираме потрошувачката на ресурси?“; и „Како можеме да го претвориме отпадот во ресурс?“
Вообичаено, дадените одговори одат во линијата на одржливиот развој, кој извештајот на Брунтланд го дефинира како „развој кој ги задоволува потребите на сегашноста без да ја загрози способноста на идните поколенија да ги задоволат сопствените потреби“. „Евангелието за еко-ефикасност“ обично го брани економскиот раст, но не по секоја цена. Наместо тоа, бара раст на кој му се потребни сè помалку ресурси и генерира се помалку загадување и отпад, со што се минимизираат неговите влијанија и се подобрува неговата одржливост: таканаречената дематеријализација на економијата. Бранителите на евангелието обично тврдат дека преку подобрување на ефикасноста на технологијата е можно да се постигнат високи нивоа на економски развој со многу ниски нивоа на производство на отпад и потрошувачка на ресурси кои се управувани за екосистемите, со што стануваат одржливи. Сепак, многу критики беа покренати против теоријата на дематеријализација: главно, дека законот за ентропија го прави невозможно бескрајно да се подобри ефикасноста на технологијата; и дека раздвојувањето на локалните богати економии е можно само затоа што тие Производството на материјално-интензивна стока на земјите во развој е нарачка.
Главните алатки предложени од „евангелието за еколошка ефикасност“ се однесуваат на (1) економски, еко-даноци и пазари на дозволи за емисија и (2) технолошка поддршка за материјали и промени за заштеда на енергија.
„Евангелието за еко-ефикасност“ се занимава со ефикасноста на производствениот процес, односно ефикасноста на технологиите вклучени во него. Тој се фокусира на изнаоѓање решенија кои ја подобруваат ефикасноста на користењето на ресурсите и на создавањето отпад/загадување, главно преку инвестиции во истражување и развој. Таа, исто така, се занимава со ефикасноста на економскиот пазар и ги гледа еколошките проблеми како негова неефикасност, а не како негови структурни проблеми. Затоа, се фокусира на изнаоѓање решенија за овие неефикасности, главно преку нивно внедрување во пазарните сметки. Евангелието го поддржува економијата на животната средина, дисциплина која вели дека пазарот има негативни надворешни фактори кои не се сметаат како економски трошоци, и дека ако тие се сметаат како такви, пазарот ќе се прилагоди за да ги намали тие трошоци, со што ќе се намалат надворешните ефекти. Некои алатки кои еколошката економија ги предлага за сметководство на тие трошоци се еко-даноците и дозволите за емисија.
Според Хоан Мартинес Алиер, некои од најистакнатите поборници на евангелието за екоефикасност се Гифорд Пинчот во САД и Вуперталскиот институт за клима, животна средина и енергија во Европа. Пинчот бил шеф на Шумската служба на Соединетите Држави за време на прогресивната ера и се залагал за зачувување на резервите на нацијата со планирано користење и обновување. Вуперталскиот институт бил пионер во индустриската екологија во Европа во текот на 90-тите, и дизајнирал неколку високоефикасни производи како што е Пасивната куќа и исто така разви индикатори како што е внесот на материјали по единица услуга (MIPS).
Екологија на сиромашните
И „култот на дивината“ и „евангелието за еко-ефикасност“ се малку технократски (иако не е секогаш така), со научниците и со статистичарите. „Евангелието за еколошка ефикасност“ е поврзано со државните политики, со приватните бизниси и со научниците и инженерите. И тие биле историски поврзани со Глобалниот Север и со бели, цис-хетеро мажјаци.
Затоа, екологијата историски се смета за елитистичка, а сиромаштијата е поврзана со еколошки штетни практики и незаинтересираност за еколошките грижи. На пример, Извештајот на Брунтланд заклучил дека сиромаштијата е еден од најважните двигатели на деградацијата на животната средина; Слично на тоа, кривите на Кузнец ги поврзуваат подобрувањата на животната средина со повисоките приходи по глава на жител, што имплицира дека лекот за деградација на животната средина е поголем раст. Сепак, бројни студии на случај укажаа дека сиромашните луѓе ја штитат околината од моќни интереси за да ги одбранат своите средства за живот и култури. Според тоа, според Мартинес Алиер, „сиромашните луѓе“ се вклучуваат во оваа трета струја на екологијата: „екологијата на сиромашните“ (или екологијата за егзистенција, екологијата за ослободување, движењето за правда за животната средина, популарниот екологија, итн.).
Екологијата на сиромашните ја нагласува социјалната правда и заштитата на земјиштето за користење на маргинализираните луѓе. Мартинес Алиер се потпира на политичката екологија и еколошката економија за да создаде теоретска основа за глобално движење за правда за животната средина што произлегува од локални еколошки конфликти. Оваа струја на екологијата произлегува од нерамномерната распределба на еколошките штети меѓу различните сектори на општеството (она што Мартинес Алиер и Мартин О'Конор го нарекуваат конфликти на еколошка распространетост), предизвикани од економската активност и економскиот раст. Според тоа, оваа струја на екологијата покажува дека Глобалниот Север извезува еколошка штета на Глобалниот југ, или дека сиромашните луѓе имаат поголема веројатност да претрпат еколошка штета отколку богатите луѓе, па дури и дека расистичките луѓе имаат поголеми шанси да го претрпат тоа отколку белите луѓе.