десно|мини| Карта која ги означува областите во кои се зборувало германски (црвено) во рамките на Австроунгарија во 1911 година
Република Германска Австрија ( или ) — непризнаена држава која била создадена по Првата светска војна како почетна држава за области со претежно германско говорно и етничко германско население во рамките на територијата на поранешната Австроунгарија, со планови за евентуално обединување со Германија. Териториите зафаќале површина од , и со 10,4 милиони жители.
Меѓутоа, во пракса, нејзиниот авторитет бил ограничен на дунавските и алпските провинции кои биле јадрото на Цислајтанија. Голем дел од нејзината територија за која се барала дефакто била управувана од новоформираната Чехословачка и меѓународно призната како таква.
Обидите да се создаде Германска Австрија под ова покровителство на крајот биле неуспешни, особено затоа што унијата со Германија била забранета со Версајскиот договор, а новата држава на Првата Австриска Република била создадена во 1920 година.
Заднина Австриското Царство на Хабсбурговците било реконституирано како двојна монархија со компромисот од 1867 година. Таа ги сочинувала „Земјите на круната на Свети Стефан“ во кои доминираа Маџарите, чиешто јадро било Кралството Унгарија и понекогаш се нарекувало Транслајтанија, и остатокот од царството во кое доминирале Германците, неформално наречена „Австрија“, но полуофицијално и било дадено името Цислајтанија. Цислајтанија ги вклучувала основните „австриски“ провинции, заедно со Крањска, Далмација, австриското крајбрежје (Горица и Градишка, Трст и Истра) на југ, и Бохемија, Моравија, Шлеска, Галиција и Буковина на север и исток. Двојната монархија, или Австроунгарија, како што станала позната, всушност била две држави со хабсбуршкиот монарх како ар на Австрија во Цислајтанија и крал на Унгарија во Транслајтанија. Во најголем дел, секој имал свои институции. Имало посебни парламенти и посебни влади и министерства за „царска Австрија“ и „кралска Унгарија“.
Австроунгарија била мултинационален ентитет составен од Германци и Унгарци, како и девет други големи националности, кои сè повеќе го барале правото на самоопределување. Историски гледано, Германците биле доминантни во Хабсбуршката Монархија, а нивната моќ и влијание во голема мера го надминале нивниот број. Дури и во Цислајтанија, Германците претставувале само 37% од населението. Сепак, Горна и Долна Австрија, Салцбург, Корушка, Предарлска и поголемиот дел од Штаерска и Тирол имале претежно германско население. Овие територии го претставувале јадрото на „австриските“ провинции и имале население од 6,5 милиони. Додека Бохемија и Моравија биле претежно Чешки, Германците сочинувале мнозинство во појасот на територии кои биле на нивните граници, неодамна самопрогласени како провинции на Судетска и Германска Бохемија. Германското население во Бохемија и Моравија изнесувало 3 милиони.
Од 1914 до 1918 година, Австроунгарија се борела во Првата светска војна како една од централните сили и сојузник на Германија. До мај 1918 година, царството се соочило со зголемен воен неуспех и порази, како и домашни немири предизвикани од недостиг на храна и гориво. Дополнително, барањата на националностите на царството станувале се повеќе радикализирани, поттикнати од посветеноста на американскиот претседател Вудро Вилсон за самоопределување во неговите Четиринаесет точки објавени во јануари 1918 година. Во октомври, независноста на Чехословачка и државата на Словенците, Хрватите и Србите (последната се обединила со Србија тој декември за да го формира Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, подоцна наречено Југославија), Унгарија се повлекла од двојната монархија и австроунгарската армија се предала на Италија во Виторио Венето. Со распаѓањето на царството, хабсбуршката администрација потпишала примирје на 3 ноември, а последниот хабсбуршки цар, Карл I, се откажал од своите овластувања на 11 ноември .
Историја
Декларација на Републиката На 21 октомври 1918 година, пратениците кои ги претставувале областите во кои се зборувало германски во Abgeordnetenhaus, долната комора на <i id="mwew">Рајхсрат</i>, царскиот парламент на Цислајтанија, изјавиле дека тие се новото Привремено национално собрание за Германска Австрија. Со претстојниот колапс на царството што станало очигледен претходно во месецот, трите главни политички групи што ги претставувале германските говорници во долната комора започнале преговори за патот напред. Најголемата група била германските националисти, збирка на помали партии, со вкупно 109 пратеници избрани на последните царски избори, во 1911 година. Нивната примарна цел била Аншлус или унија со Германија. Конзервативната монархистичка Христијанско-социјална партија била следната најголема со 65 пратеници, а социјалдемократите, кои се залагале за демократска република, имале застапеност од 37 пратеници.
На почетокот на октомври 1918 година, социјалдемократите биле првите кои повикале сите „германско-австријци“ да се обединат во германско-австриска држава. Тие го признале правото на сите националности на царството на самоопределување и рекле дека тоа треба подеднакво да важи и за германските Австријци. Германските националисти беа подготвени да ја прифатат позицијата на социјалдемократите за да овозможат понатамошни преговори. Христијанско-социјалната партија исто така го прифатила, но изјавила дека имаат резерви поради нивните „верски и династички убедувања“. Нарекувајќи се себеси „Германците од Алпите и Судетите“, сите 208 пратеници се состанале на 21 октомври и едногласно гласале дека го конституираат „Привременото национално собрание“ на Германска Австрија. Тие изјавиле дека:
Тие, исто така, избрале тројца претседатели на Собранието, по еден од трите политички групи: Франц Дингхофер од Германското национално движење, Јодок Финк од Христијанско-социјалната партија и социјалдемократот Карл Зајц. Извршен комитет од 20 члена бил назначен за давање уставни препораки до Собранието и, по следна препорака на комитетот, бил формиран Државен совет како извршен орган на 30 октомври. Советот веднаш номинирал 14 државни секретари да раководат со административна структура која ги отсликувала царските министерства. Според тоа, на крајот на октомври, германското говорно подрачје на царството ефективно имало две влади: новата администрација создадена од Привременото национално собрание и царската влада назначена од царот под Хајнрих Ламаш, последниот министер-претседател на Цистлајтанија. Монархијата формално сè уште постоела и, всушност, царската влада била задоволна од уставните мерки донесени на 30 октомври, верувајќи дека тие не добиваат републиканска форма и го зачувале потенцијалот за продолжување на монархијата.
На 25 октомври, Привременото собрание ги повикало сите земји населени со Германци да формираат свои привремени собранија.
На 11 ноември 1918 година, Карл I се откажал од правото да учествува во австриските државни работи. Тој намерно избегнувал да го користи терминот „абдикација“, бидејќи сакал да ја задржи својата слобода на дејствување во случај неговите австриски поданици да го отповикаат. Сепак, оваа одлука ефикасно ставила крај на 700-годишното владеење на Хабсбурговците.
Следниот ден, 12 ноември, Националното собрание официјално ја прогласила германско-австриската република и го именувал социјалдемократот Карл Ренер за привремен канцелар. Истиот ден изготвила привремен устав во кој било наведено дека „Германска Австрија е „демократска република“ (член 1) и „германска Австрија е составен дел на германската република“ (член 2).http://alex.onb.ac.at/cgi-content/alex?apm=0&aid=sgb&datum=19180000&page=26 Gesetz über die Staatsform. StGBl. Nr. 484/1919 Последната одредба го одразувала ставот на пратениците кои сметале дека Австрија ќе изгуби толку многу територии во кое било мировно решение што повеќе нема да биде економски и политички исплатлива како посебна држава, а единствениот курс била унијата со Германија. Ова било наметнато со одбивањето на Унгарија да продаде жито и на Чехословачка да продаде јаглен на Австрија-Германија.
Како што пропаднало царството и бил објавен прекин на огнот, Привременото собрание се обидело да ја спречи социјалистичката револуција со организирање на коалициска влада предводена од малцинските социјалдемократи. Карл Ренер станал канцелар, а Виктор Адлер станал министер за надворешни работи. Социјалдемократите ги кооптирале новосоздадените совети на војници и работници и ја искористиле својата контрола врз синдикатите за да имплементираат социјални политики што ја стагнирале социјалистичката привлечност.
Карл заминал во егзил во Швајцарија на 24 март 1919 година. Налутен поради тоа што заминал без формална абдикација, Парламентот го усвоил Хабсбуршкиот закон, кој ги симнал од престолот на Хабсбурговците и им го конфискувал имотот. Карло бил трајно протеран од Австрија, додека другите машки Хабсбурговци можеле да се вратат само доколку се откажат од сите претензии за престолот.
Уставно собрание
мини|Австроунгарска поштенска марка користена во Германска Австрија мини|Банкнота од една круна, препечатена со името („Германска Австрија“) Изборите за Уставотворно собрание биле одржани на 16 февруари 1919 година и за прв пат на жените им било дозволено да гласаат. Од 38-те германски населени изборни единици учествувале само 25, а 159 пратеници биле избрани за 170 места со социјалдемократите како најголема партија. Социјалдемократите освоиле 72 места, христијанските социјалисти 69 и германските националисти 26. Основачкото национално собрание првпат се состанало на 4 март 1919 година, а на 15 март била формирана нова влада, повторно предводена од Карл Ренер. Австриските социјалдемократи, и покрај тоа што биле една од водечките марксистички партии со својата австромарксистичка струја, не се обиделе да ја преземат власта или да воспостават социјализам. Сепак, мнозинството конзервативни, католички политичари сè уште не им верувале и тоа довело до фатална поделба лево-десно што ја измачувало Првата република и довело до нејзин пад до 1934 година.
Лидерот на социјалдемократите Ото Бауер напишал:Германска Австрија не е организам кој ги следи законите на историскиот раст. Тоа не е ништо друго освен остаток од она што останало од старата империја откако другите народи се отцепиле од неа. Остана како лабав пакет од различни земји.
Неуспешна унија со Германија На 13 ноември 1918 година, Германска Австрија побарала од Германија да започне преговори за унија и на 15 ноември испратила телеграма до претседателот Вилсон за поддршка на унијата на Германија и Австрија.
На 12 март 1919 година, Уставотворното собрание повторно ја потврдило претходната декларација дека Германска Австрија е конститутивен дел од германската република. Пангерманците и социјалдемократите ја поддржале унијата со Германија, додека христијанските социјалисти помалку ја поддржувале.
Во текот на пролетта и летото 1919 година, продолжиле разговорите за единство помеѓу германските и австриските претставници. Сето ова се променило по 2 јуни 1919 година кога бил претставен нацрт-мировниот договор со Австрија, кој покажал дека западните сојузници се против каква било унија меѓу Германија и Австрија.
Договор од Сен Жермен По поднесувањето на формална протестна нота до Сојузниците против блокирањето на германско-австриската унија, на 10 септември 1919 година Ренер го потпишал Договорот од Сен Жермен и тој бил ратификуван од Основачкото национално собрание на 17 октомври. Според неговите одредби, на 21 октомври земјата го променила своето официјално име од „Република Германска Австрија“ во „Република Австрија“. Таа, исто така, ги загубила Судетската област и германската Бохемија од Чехословачка, Јужен Тирол и Истра (вклучувајќи го јадранското пристаниште Трст) од Кралството Италија, и Крањска, Долна Штаерска и Далмација од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците.
Член 88 од договорот, понекогаш наречен „пред- аншлусов обид“, гласел: