Основање на Влашка (), односно воспоставувањето на првото независно романско кнежевство, било постигнато на почетокот на 14 век, преку обединување на помалите политички единици што постоеле меѓу Карпатите и реките Дунав, Сирет и Милков.Pop 1999, p. 45.Georgescu 1991, p. 17.Treptow, Popa 1996, p. 218.
Пред консолидацијата на Влашка, бранови номадски народи - последни од нив биле Куманите и Монголите - јавале низ територијата.Pop 1999, p. 30.Sedlar 1994, p. 24. Територијата станала гранична област помеѓу Златната Орда (најзападниот дел од Монголската Империја) и Кралството Унгарија по 1242 година.Vásáry 2005, pp. 144, 148. Романците во Мунтенија, источно од реката Олт, мораа да им оддаваат данок на Монголите; а западно од реката, во Олтенија, тие биле угнетувани од северинските банови, назначувани од кралевите на Унгарија.Vásáry 2005, p. 148. Преовладувањето на Златната Орда било намалено во регионот на крајот на 13 век, а во тоа време и Кралството Унгарија претрпело силна политичка криза.Sălăgean 2006, p. 193. Овие настани им овозможиле на почетните држави на територијата да ја консолидираат својата автономија.
Една романска традиција бележи дека Влашка била основана кога извесен Раду Негру („Раду Црниот“) пристигнал од регионот Фагараш во 1290-тите, откако ги преминал Трансилванските Алпи со „многумина кои го следеле“.Sedlar 1994, p. 24.Rădvan 2009, p. 48. Жан В. Седлар напишал дека „поверодостоен“ е извештајот дека некои романски господари во долините Олт и Арџеш избрале за водач еден од нивниот број, извесен Басараб.
Војводата Басараб I (околу 1310–1352) ја раскинал соработката со Кралството Унгарија и одбил да ја прифати кралската власт.Pop 1999, p. 45. Басараб I добил меѓународна поддршка и признавање на автономијата на Влашка поради неговата голема воена победа над унгарскиот крал Кароли I (1301–1342) во Посада на 12 ноември 1330 година.Engel 2001, p. 434. Влашката митрополија, директно подредена на Вселенската патријаршија, бил создадена за време на владеењето на синот на Басараб I, Николае Александру (1352–1364).Pop 1999, p. 46.Georgescu 1991, p. 33. Првите сребрени и бронзени монети биле ковани во Влашка во 1365 година.Georgescu 1991, p. 27.
Последните векови од раниот среден век
Меѓу најстарите сведоштва за земјите на Власите (раните Романци) од левата страна на Дунав, има цитат од пасус од една ерменска книга по географија.Spinei 2009, p. 50. Пасусот претставува интерполација, веројатно од првите векови на вториот милениум, која се однесува на „непозната земја наречена Балак“, сместена во соседството на „земјата на Сарматите“ и „Загура“ (Бугарија).Spinei 2009, pp. 50–51. Друга споменување од 11 век за земјата на Власите се чини дека е делот од старата туркиска хроника „Огузнаме“ („Приказната на Огуз-кан“), зачувана во текст од 17 век, кој ги раскажува битките на Куманите против неколку народи, вклучително и Власи (споменати како Улак).Spinei 2009, p. 81.Curta 2006, p. 306.
Куманите, туркиско племе се приближиле до делтата на Дунав кратко по 1064-1065 година, а од 1068 година целата територија помеѓу Аралското Море и долниот дел на Дунав била контролирана од нив.Spinei 2009, pp. 114., 116–117. Но, оваа огромна територија никогаш не била политички обединета од силна централна сила.Vásáry 2005, p. 7. Различните кумански групи биле под независни владетели или ханови кои се мешале во политичкиот живот на околните области, како што се кнежевствата во Киевска Рус и Римската Империја. Во нападот врз Римската Империја, на Куманите им помагале и Власите кои живееле на Стара Планина (сега во Бугарија) кои им ги покажувале планинските патеки каде што не била поставена императорска стража.Vásáry 2005, p. 21.
Во 1185 година, балканските Власи, заедно со Бугарите, се кренале на оружје против Римската Империја.Pop 1999, p. 40. Тие создале, со помош на Куманите и Власите кои живеат на левиот брег на Дунав, нова држава, Второто Бугарско Царство меѓу Стара Планина и Дунав (на југ од идната Влашка). Новата држава во западните извори била наречена „Бугарија и Влашка“.Vásáry 2005, pp. 29–30. На пример, во 1204 година, папата го издигнал поглаварот на бугарската црква на чинот примат „на цела Бугарија и Влашка“.Dimitrov 2007, p. 52. Влашка како егзоним за северна Бугарија исчезнала од изворите дури по средината на 13 век.Vásáry 2005, p. 31.
Во 1211 година, кралот Андреаш II од Унгарски (1205–1235) ги населил Тевтонските витези во регионот на Брашов со цел да биде ставен крај на честите упади на Куманите во Трансилванија.Engel 2001, pp. 90., 431.Spinei 2009, p. 146. На витезите им била дадена сета територија што можеле да ја освојат надвор од Карпатите како посед кој требало да го држи кралот на Унгарија.Engel 2001, p. 90. Според кралската повелба од 1222 година, воената моќ на витезите се протегала низ Карпатите сè до Дунав.Spinei 2005, p. 417. Дека Тевтонските витези извојувале неколку победи „надвор од снежните планини“ (латински: ultra montes nivium), односно на југ и на исток од Карпатите, потврдуваат и папските писма. Сепак, Тевтонските витези биле принудени да ја напуштат територијата во 1225 година од страна на кралот Андреаш II, кој тврдел дека тие го одбегнувале неговиот авторитет.Spinei 2005, p. 418.
Монголите влегле во Европа во 1223 година кога ја поразиле заедничката руско-куманска војска кај реката Калка (сега во Украина).Korobeinikov 2005, p. 388. Некои кумански групи, по поразот од Монголите, станале подготвени да го прифатат христијанството.Engel 2001, p. 95.Spinei 2005, p. 427. Веќе во 1227 година, еден од куманските поглавари, Борц се подложил себеси и својот народ на идниот крал Бела IV Унгарски, го прифатил христијанството и се согласил да плаќа годишен данок и десеток.Spinei 2005, p. 423. Римокатоличката епархија Куманија, сместена во североисточна Влашка и југозападна Молдавија, била основана во 1228 година.Spinei 2005, pp. 426., 436 Значајното присуство на Власите во новооснованата епископија е документирано во преписката меѓу унгарскиот престолонаследник и папата Григориј IX (1227–1241), бидејќи папата се пожалил на православните прелати активни меѓу мештаните Власи.Curta 2006, p. 352. лево|мини| Монголски воин на коњ, подготвен да стрела. Епархијата Куманија де јуре била дел од Кралството Унгарија, а кралот Андреаш II ја усвоил титулата „крал на Куманија“ во 1233 година.Engel 2001, p. 90.Spinei 2005, p. 432. Нема сомнеж дека кралот поставил и гарнизони на клучните точки на јужните падини на Карпатите во североисточна Влашка.Vásáry 2005, p. 138. Но, воените пунктови во регионот на епископијата првпат се споменувани во врска со монголската инвазија во 1241 година од страна на Роџер од Торе Маџоре.
Напоредно со појавата на Второто Бугарско Царство, Кралството Унгарија исто така убедуваше активна проширувачка политика на Балканскиот Полуостров од крајот на XII век.Vásáry 2005, p. 136. За таа цел, Олтенија била ставена под контрола на унгарски управник, кој добил титула бан.Engel 2001, p. 95.Spinei 2005, p. 421.Vásáry 2005, p. 146. Средиштето на новата покраина (Северинска Бановина) била тврдината Северин (сега Дробета-Турну Северин, Романија), на Дунав, во близина на Ѓердапската Клисура.Vásáry 2005, p. 148. Нејзината прв бан, Лука, била спомнат во 1233 година.
Во 1236 година била собрана голема монголска војска под врховното раководство на Бату-кан и тргнала на запад, во една од најголемите инвазии во историјата на светот.Korobeinikov 2005, p. 390.Spinei 2009, p. 166. Најразорните напади на Монголите против западните територии на Дешт-и Кипчак („ степата на Куманите“) се случиле во 1237–1238 година.Spinei 2009, p. 38. Развојот на битките не е забележан во изворите, но последователната преселба на Куманите во Унгарија, Бугарија и другите соседни територии е доволно елоквентна.Spinei 2009, p. 167. Иако некои кумански групи ја преживеале монголската инвазија, куманската аристократија била убиена.Korobeinikov 2005, p. 406. Степите во источна Европа биле освоени од војската на Бату-кан и станале дел од Златната Орда.
Но, Монголите не оставиле гарнизони или воени одреди во долниот дел на Дунав и не презеле директна политичка контрола над него.Curta 2006, p. 413. Иако теоретски дел од Златната Орда, степскиот коридор помеѓу реката Днепар и долниот дел на Дунав бил само „регион на хегемонија“, а не на директна контрола.
Најраниот војводства во средновековните документи
мини|Политичката ситуација во карпато-дунавско-понтскиот простор во 1246 година, како што е опишано во Дипломата на Јоанитите По монголската инвазија, голем дел (ако не и повеќето) од куманското население ја напуштиле Влашката Низина, но влашкото (романското) население останало таму под водство на нивните месни поглавари, наречени кнезови и војводи.Vásáry 2005, p. 144. Во 1247 година, кралот Бела IV се обидел да ги донесе витезите Болничари во регионот и им доделил голем број територии во „земјата Северин“.Pop 1999, p. 44.Curta 2006, p. 407. Меѓутоа, мисијата на витезите се покажала како целосен неуспех (дури и нема извештај дали тие ги зазеле нивните места), но кралската повелба за витезите, од 2 јуни 1247 година, наведува четири автономни територијално-административни единици (кнежевства) во Олтенија и западна Мунтенија.Vásáry 2005, p. 147.
Две од нив, кнежевствата на Јоханес и Фаркаш биле дадени на Болничарите.Curta 2006, p. 407.Vásáry 2005, p. 147. Но, кнежевствата под Литовој и Сенеслау биле изземени од грантот, а кралската повелба изречно предвидувала тие да им бидат оставени „на Власите како што ја поседувале до сега“. Од друга страна, кралската повелба, исто така, опишува дека владеењето на Војводата Литовој се проширило на северната страна на Трансилванските Алпи во регионот Хунедоара, но кралот ја отстранил оваа територија од власта на Литовој во 1247 година; Оттогаш, кнежевството на Литовој било ограничено на Олтенскиот дел од долината на реката Жиу.Pop 1999, p. 44.Curta 2006, pp. 407–408. Војводата Сенеслау ги држел териториите на средна и јужна Мунтенија на бреговите на реките Арџеш и Дамбовица.Georgescu 1991, p. 16.
По неуспехот и исчезнувањето на Болничарите, историјата на регионот е обвиткана во нејасност со децении.Vásáry 2005, p. 147. Но, трендот кон обединување на романските политики се чини дека започнало со војводата Литовој.Georgescu 1991, p. 17. Тој (или неговиот истоимен син) бил во војна со Унгарците и бил убиен во битка некаде помеѓу 1270 и 1280 година.Pop 1999, p. 44. Во битката, неговиот брат Барбат бил заробен. Барбат бил принуден не само да плати откуп туку и да ја признае унгарската власт.
„Спуштањето“ на Раду Црниот
Романските хроники напишани во 17 век раскажуваат дека херцег или војвода од Фагараш и Алмаш, по име Раду Црниот (Radu Negru) или Црниот војвода (Negru Vodă) бил првиот војвода на Влашка.Pop 1999, p. 45.Rădvan 2009, p. 48.Brătianu 1980, p. 87. Овие текстови наведуваат дека Раду Црниот, заедно со некои колонисти („Романци, католици и Саксонци“) пристигнале од регионот Фагараш во Трансилванија.Brătianu 1980, pp. 93., 102. Првиот документарен доказ за „земјата на Власите“ (terra Blacorum) на територијата подоцна наречена Фагарас е имотен регистар од почетокот на 13 век во кој е спомената наредбата на кралот Андреаш II Унгарски дека имотите претходно во влашки раце се префрлени на Цистерцијанска опатија во Карца.Curta 2006, p. 354.Engel 2001, p. 119. Раду Црниот и неговите следбеници ги преминале Карпатите до Мунтенија и ја основале Влашка со нејзините престолнини во Кампулунг и Куртеа де Арџеш. Летописите ги раскажуваат овие настани во 1290 или 1292 година.