Водородна вода или водородна вода во зародиш е застарен концепт во органската хемија кој некогаш бил именуван за да се објаснат реакциите на растворливи метали, како што се редукцијата Клеменсен и редукцијата Буво-Блан. Со оглед на тоа што органските соединенија не реагираат со H2, се претпоставувало дека е посебна состојба на водород. Сега е разбирливо дека реакциите на растворливи метали се случуваат на металната површина, а концептот на водород во зародиш е дискредитиран во органската хемија. Сепак, формирањето на атомски водород во голема мера се повикува во неорганската хемија и науките за корозија за да се објасни кршливоста на водородот кај металите изложени на електролиза и анаеробна корозија (на пример, растворање на цинк во силни киселини ( HCl ) и алуминиум во силни бази ( NaOH )). Механизмот на кршливост на водород првпат бил предложен од Џонсон (1875). Неможноста на атомите на водород да реагираат со органски реагенси во органски растворувачи не го исклучува минливото формирање на атоми на водород способни веднаш да се дифузираат во кристалната структура на обичните метали ( челик, титан ) различни од оние од платиноидната група ( Pt, Pd, Rh, Ru, Ni, хидроген (добро познат до H хидроген ) атомски водород.

Историја Идејата за водородот во зародиш кој има хемиски својства различни од оние на молекуларниот водород се развиле во средината на 19 век. Александар Вилијамсон постојано се осврнува на водород во зародиш во неговиот учебник Хемија за студенти, на пример пишување на реакцијата на супституција на јаглерод тетрахлорид со водород за да се формираат производи како што се хлороформ и дихлорометан дека „водородот за таа цел мора да биде во зародиш, бидејќи слободниот водород не го произведува ефектот“. Вилијамсон, исто така, ја опишува и употребата на водород во зародиш во претходната работа на Марселин Бертелот. Франшо објавил труд за концептот во 1896 година, кој привлекол силно формулиран одговор од Томаси кој укажал на неговата сопствена работа во која заклучил дека „водород во зародиш не е ништо друго освен H + x калории“.

Терминот „водород во зародиш“ продолжил да се користи и во 20 век.

Средства за намалување на ниска и висока pH вредност Легурата на Деварда (легура на алуминиум (~45%), бакар (~50%) и цинк (~5%)) е редукционо средство кое вообичаено се користело во влажната аналитичка хемија за да се произведе in situ таканаречен зародиш водород под алкални услови за одредување на нитрати ( ) по нивното оксидационо-редукциона реакција во амонијак ( ).

Во Марш тестот, користен за определување на арсен (од редукција на арсенат () и арсенит ( ) во арсин ( )), водородот се создава со контактирање на цинк во прав со солна киселина.

Значи, водородот може погодно да се произведува при ниска или висока pH вредност, во зависност од нестабилноста на видот што треба да се открие. Киселите услови во тестот Марш го промовираат брзото бегство на гасот арсин (AsH 3), додека под хипералкален раствор, дегасирањето на намалениот амонијак (NH 3 ) е значително олеснето ( амониум јон е растворлив во воден раствор под кисели услови).

Поврзано Атомско водородно заварување

Литература

Категорија:Електролиза Категорија:Водород