Предраг Ристиќ (17 јануари 1931 година5 август 2019) бил српски архитект и универзитетски професор. Ристиќ бил најпознат по неговите дела во доменот на сакралната архитектура.
Биографија Ристиќ бил роден во Белград, татко му бил од Јагодина, а мајка му е родена во Арад, ќерка на архитектот Милан Табаковиќ. Неговиот татко Петар Ристиќ бил ветеран од Првата светска војна и машински инженер. Неговата родна куќа во Сењак била зазмена од југословенските комунисти Тој бил архитект од четвртата генерација од семејството на неговата мајка. Ристиќ дипломирал на Архитектонскиот факултет на Универзитетот во Белград. Неговата дипломска теза предизвикала контроверзии бидејќи била претставена како „музичка сала“, но била адаптирана источна православна црква, без крст. Докторската теза за архитектурата на Лепенски Вир ја одбранил на Универзитетот во Грац во 1980 година.
Низ светот над 150 цркви и манастири биле изградени врз основа на неговите дизајни. Освен што правел оригинални проекти, Ристиќ бил активен во реконструктивните работи и бил одговорен за десетици реконструкции на историски градби и цркви, вклучително и некои реконструкции што ги координирал во близина на првата линија на предниот дел во средината на Босанската војна. Тој се сметал за лидер во сакралната архитектура и експерт на нејзините стари стандарди и техники.
Ристиќ предавал неколку предмети на Академијата за уметност и конзервација на Српската православна црква од нејзиното основање. Тој исто така предавал на универзитетите во Приштина, Виена, Грац и Париз истотака бил соработник и уметнички критичар за весникот Политика заедно со голем број други списанија и весници.
Заедно со голем број југословенски уметници, вклучувајќи ги и неговите пријатели Леонид Шејка и Оља Ивањицки, тој ја основал уметничката група Медијала.
Четиринаесет негови проекти биле уништени во југословенските војни вклучувајќи ја и црквата во Славонски Брод. Во интервју за Данас, Ристиќ тврди дека црквата во Славонски Брод била крената во воздух од хрватскиот пратеник Анте Пркачин.
Во 2012 година ја објавил книгата Колач во која ги искажал своите ставови за источната православна архитектура.
Ристиќ починал на 5 август 2019 година по долго боледување. Неговиот погреб го извршил Амфилохије Радовиќ.
Добитник бил на Орденот на Свети Сава, прва награда на принцот Чарлс за свештен дом во Бирмингем, прва награда за југословенски научен филм, Сребрена награда на Меѓународниот филмски фестивал во Западен Берлин за научен филм, награда за животно дело на ULUPUDS и неколку други национални и меѓународни награди. Некои автори го споредуваат со Момир Коруновиќ, поради влијанијата што и двата архитекти ги црпеле од српската средновековна архитектура и романтизмот.
Книги
Истина Лепенског Вира, Белград, 2011 година Колач, Белград, 2012 година O krste, jedina uteho moja: tipologija krsnih znamenja srpskog naroda, 2017
Избрани дела
Наводи
Категорија:Луѓе од Белград Категорија:Српски архитекти Категорија:Југословенски архитекти Категорија:Починати во 2019 година Категорија:Родени во 1931 година Категорија:Погребани на Новите гробишта (Белград)