Ралу Караца-Аргиропулос (исто така преведена како Карацис, Караца и Караца; 1799 година16 април 1870 година) била фанариотска грчка глумица, театарска режисерка и драматург, исто така позната како учесник во Грчката војна за независност. Таа била втората ќерка на Јован Караца, принцот од Влашка (владеел 1812–1818 година), а со тоа и истакнат член на семејството Караца. Исто така, била сопруга на доверливиот дворјанин на Јован, Георгиос Аргиропулос, при што ја добила титулата сопруга на Големиот Бан на Олтенија во 1812-1813 година. Додека била тинејџерка, била арбитер на модата и промотор на вестернизацијата, како и, наводно, сериска заводничка. Во 1816 или 1818 година, Ралу го убедила нејзиниот татко да ги финансира нејзините уметнички проекти и го основала првиот дворски театар, во Чисмеауа Рошие од Букурешт. Овој проект, кој вклучува и личности како Костаче Аристија и Јорданче Слатинеану, ја направил учесник во современото грчко просветителство, и наводно првиот режисер на грчки јазик. Нејзината клучна улога и во современиот грчки и во романскиот театар е нашироко признаена, судирајќи се со поконтроверзните аспекти на нејзината младост - вклучително и нејзиното одобрување на корупцијата на нејзиниот татко и нејзините сопствени дејствија на деспотизам, како што е сарторската забрана за белата боја.
Поданик на Отоманската Империја, Ралу била придобиена од грчкиот национализам, дури и се залагала за еманципација од отоманската власт. Нејзината активност во театарот ја одразувала нејзината симпатија и можното иницирање од страна на Филики Етерија. Нејзиното и одгледувањето на етеристите од страна на нејзиниот татко ненадејно завршило кон крајот на 1818 година, кога заканата од османлиска реакција ги принудила Карацаите да ја напуштат Влашка. Тие живееле во странство во Швајцарија од времето на реставрацијата, а подоцна и во Големото Војводство Тоскана; додека била во егзил, Ралу се поврзала со филхелените (вклучувајќи ја и Мери Шели) и ја поддржувала републиканска Грција. Од 1830 година, таа и другите членови од семејството Караца престојувале во новопрогласената грчка држава, а потоа и во нејзиното кралство, каде умрел принцот Јован во 1844 година. За Влашките, таа останала отсутна газдарица, карајќи се со своите станари, номинално вклучувајќи ги сите граѓани на Плоешт.
Раководејќи ги културните клубови заедно со нејзината сестра Роксани Соуцос и нејзината пријателка Аристија, принцезата Караца напишала грчки преводи од Мадам де Ламберт и Јован Гилис. Таа го следела својот сопруг во Кралството Саксонија, умирајќи таму на 70 или 71-годишна возраст. Дотогаш таа била осветена како литературен лик, во делата на Панајотис Суцос и Николае Филимон. Романската литература продолжила да се фокусира на нејзиниот живот како феминистичка претходница или генерално егзотична фигура, со нејзината личност истражена во романите на Букура Думбрава, Матеу Карајале и Петру Манолиу. Епизодите од нејзината биографија исто така биле измислени во 1970-тите со детска претстава на Александру Митру и два филма на Дину Кочеа.
Биографија
Раниот живот и принцезата од Букурешт Ралу била родена во 1799 година во Истанбул, главниот град на Отоманската Империја, како втора од трите ќерки од бракот на Јован со Елени Караца; втората била од фанариотско банкарско семејство, Сканави. Историчарот Николае Јорга сметал дека Караца имале далечно „азиско потекло“ и ја следи лозата Сканави до Хиос. Првото дете на парот била ќерката Роксани или Роксандра, родена во 1783 година, која се омажила за Мајкл Соуцос во 1812 година, а најмладата, Смарагда, се омажила за Спиридон Деметриос Маврогенис; нејзините двајца браќа биле Георгиос и Константинос (последниот бил роден „околу 1799 година“). Преку нејзиниот татко, Ралу била правнука на Јован II Маврокордатос, кој служел како фанариотски принц на Молдавија во 1740-тите. Оваа лоза ја направила и многу далечен потомок на молдавскиот владетел од 15 век, Стефан Велики. Околу времето на раѓањето на Ралу, Јован Караца се појавувал како доверлив дипломат на Висока порта, ја посетувал Влашка за да преговара за спогодба со Хабсбуршката монархија, со која завршила претходната војна, и патувал до Кралството Прусија. Ралу добила класично образование, особено упатена во музиката и грчката литература. Според литературниот историчар Јоан-Никола Попа, таа знаела да зборува грчки, француски, германски и отомански турски; Лејди Морган, која ја запознала Ралу во март 1819 година, напротив известила дека таа и нејзините сестри го совладале само грчкиот јазик.
Караца првпат служела како Голем Драгоман меѓу 19 октомври и 18 ноември 1808 година, токму кога султанот Махмуд II ја консолидирал моќта, враќајќи се на втор (и краток) мандат во 1812 година. Махмуд конечно го поставил на Влашкиот трон во август 1812 година. Новиот принц бил деспотски во примената на правдата, а понекогаш ја вклучувал и својата ќерка во постапката, ставајќи ја над родното војводство. Во февруари 1813 година, Французинот Огист де Лагард забележал дека Караца „[скршил] стап од болјар на дворот - едноок човек кој стоел обвинет дека ја навредил принцезата Ралу“. Младата принцеза се омажила за Георгиос (исто така познат како Георге или Јордаче) Аргиропулос, кој му служел на нејзиниот татко во различни дворски канцеларии. Тој бил Кајмакам (Регент) на земјата, меѓу 27 август 1812 година и 22 октомври, датумот на неговото вистинско искачување на власт.
Според историчарот Пол Черноводеану, до мај 1813 година парот живеел во Крајова, а Аргиропулос служел како Голем Бан на Олтенија. Оваа идентификација се заснова на дневникот што го водел британскиот хирург Вилијам Витман, кој го посетил градот и го запознал неговиот „грчки поглавар“, како и неговата „многу убава“ и оскудно облечена сопруга. Витман го опишал Бан (или Кајмакам) како културен полиглот, истакнувајќи дека тој вршел археолошки ископувања околу Каракал. Официјалните влашки записи за декември 1812 го имаат Аргиропулус како „поранешен Голем Бан“ и Думитрахе Раковиќ како титуларен Кајмакам од Олтенија. На 13 јануари 1813 година, Аргиропулос го применил печатот својот Кајмакам, кој ги сочинувал симболите на сите окрузи на Романија, на една од неговите резолуции. Наследникот, негркот Раду Голеску, ја презел функцијата дури во јуни истата година.
Театарскиот историчар Јоан Мсоф ги споделил гласините за континуираниот сексуален промискуитет на Ралу и забележал дека таа родила неколку бебиња кои потоа ги оставила пред црквите во Букурешт, со одобрение на нејзиното семејство. Во писмото од 1822 година, прускиот дипломат Лудвиг Кројчели фон Швердтберг вели дека принцот Караца „имал дете од својата ќерка, која сè уште е жива“ (de sa propre fille eut un enfant, qui vit encore); тврдењето се гледа од страна на Јорга како клевета, можеби навестувајќи на Ралу. Познато е дека Ралу го прикрила системот за плен на нејзиниот татко, кога во февруари 1815 година го купила селото Консешти од лојалистот на Караца, Јоан Хаги Моску, во замена за 115 илјади талири, за да го продаде уште во август за многу помала сума. Принцезата имала своја свита, во која била и болјарката Султана Галашеску. Според популарната легенда (делумно потврдена од научниците М. Шопен и Абдолоним Убичини), Султана го искористила своето влијание на судот за да го спаси ајдукот Ианку Џиану од смртната казна, која веќе ја изрекол принцот Јован, со тоа што се согласила да се омажи за него. мини|289x289пкс| Печат што го користел Георгиос Аргиропулос за време на неговиот мандат како Велики Бан на Олтенија (1813 година) Принцезата, исто така, била лично вклучена во работата на вестернизацијата што нејзиниот татко почна да ја толерира. Таа ги одобрила локалните Пруси, кои нејзе и другите на дворот ги запознале со лагер (пиво), и кои полетале со балон со топол воздух од Деалул Спири во јуни 1818 година. За разлика од извештаите кои го датирале нејзиниот прв придонес во театарот во 1812 година (или дури и порано), хеленистката Аријадна Камарино-Сиоран тврдела дека принцезата Караца дури го започнала својот проект во 1817 година, на скромен начин - со импровизирање на претстави во нејзините приватни простории, пред публика од неколку болјари. Според научникот Валтер Пучнер, извештаите всушност се однесуваат на работата на Ралу со „грчката аматерска сцена на „Автентичната академија“ (имено, Кнежевската академија од Букурешт, чии повереници го вклучиле и нејзиниот сопруг Бан). Таа група започнала да поставува адаптации на Хомер во текот на 1816 година, при што принцезата ја преземала функцијата режисер во пролет-есента 1817 година. Таа организирала нова трупа, чии ученици биле Костаче Аристија; се преселиле во нова сцена во кнежевскиот комплекс и имала репертоар со адаптации од Еврипид, Лонгус, Софокле, како и од Виторио Алфиери и Волтер.
Чишмеуа Рошие Масоф предлага Ралу да биде поттикната од развојот на францускиот театар, и конкретно во Француска комедија; таа, исто така, можеби била запознаена со статусот на театарскиот живот во Австриската империја, преку нејзините пријателски контакти со Фридрих фон Генц (личен секретар на австрискиот канцелар, Клеменс фон Метерних). Принцот Јован, наводно, давал лично охрабрување, присутен на барем една претстава во која настапувала неговата ќерка, „маскиран во трагична муза “. Историчарот Јанис Сидерис ја гледа како првата режисерка во историјата на современото грчки театар; таа директно придонела и за грчкиот превод на драмите. Според различни извештаи, Ралу организирала и музички забави, во кои биле вклучени она што можеби биле првите изведби на Лудвиг ван Бетовен во Влашка (свирено на единственото пијано во Букурешт). Изјавата, дадена во нејасни извори, може да се прочита како индикација дека самата Ралу ја играла Апасионата. Ова е ставено под сомнеж од страна на научникот Џорџ Д. Флореску, кој тврди дека, иако бил „добар музичар“, Ралу би бил неспособен за таков голем подвиг. Тој предлага изведувачот да ѝ бил странски гостин, чие име останува незабележано.
Автономната институција конечно воспоставена од Ралу во Чишмеуа Рошие на Подул Могосоајеј (декември 1817 година), Попа ја опишува како „првата професионална (на грчки јазик) театарска трупа во романските земји“. Камарино-Сиоран ги довел во прашање таквите оценки, истакнувајќи дека Ралу всушност работела со „Гергер“ или „Герги“, трупа што зборува германски од Кнежеството Трансилванија, која поставила верзија на Италијанка во Алжир (од Џоакино Росини) на 8 септември 1818 година. Воодушевени на почетокот, Влашките престанале да присуствуваат на ревиите кога откриле дека јазичната бариера била непроодна. Приказната за овие рани театарски години останува мистериозна до одреден степен: „информациите од примарните извори и библиографијата се контрадикторни“. Примери за неверодостојни извештаи го вклучуваат тврдењето дека Ралу ја испратила Аристија да студира кај Франсоа-Жозеф Талма во Париз, за што, како што забележува Пучнер, „не постојат докази“.