Во западната класична музика, неоромантизмот е враќање на емотивниот израз поврзан со романтизмот од деветнаесеттиот век. Во текот на 20-от и во 21-от век, бројни композитори создале дела кои ги отфрлиле или игнорирале новите стилови како што се модернизмот и постмодернизмот.

Дефиниции Неоромантизмот бил поим кој настанал во книжевната теорија на почетокот на 19 век за да ги разликува подоцнежните видови романтизам од претходните изразувања. Во музиката, првпат го користел Рихард Вагнер во неговата полемичка статија од 1851 година „Опера и драма“, како омаловажувачки поим за францускиот романтизам на Хектор Берлиоз и Џакомо Мејербер од 1830 година наваму, што тој го сметал за дегенериран облик на вистински романтизам. Зборот почнал да се користи од страна на историчарите за да се однесува на музиката од 1850 година наваму, а особено на работата на Вагнер. Ознаката „нео“ се користела за да се признае фактот дека музиката од втората половина на 19 век останала во романтичен режим во неромантична доба, надвладана од позитивизмот, кога книжевноста и сликарството преминале кон реализам и импресионизам.

Според Даниел Олбрајт,Кон крајот на дваесеттиот век, поимот неоромантизам подразбира музика која ја подражава високата емоционална заситеност на музиката на (на пример) Шуман [ Романтизам ], но во 1920-тите тој значеше придушен и скромен вид на емотивизам, во кој прекумерните гестови на експресионистите беа повторно преточени во солидно чувство. Така, според мислењето на Олбрајт, неоромантизмот во 1920-тите не бил враќање на романтизмот, туку, напротив, калење на презагреаниот постромантизам.

Во оваа смисла, Вирџил Томсон се прогласил себеси за „најлесно етикетиран практичар [на неоромантизмот] во Америка“,Неоромантизмот вклучува заоблен мелодичен материјал (неокласицистите влијаеле на аголните теми) и искреното изразување на личните чувства... Таа позиција е чисто естетска, бидејќи технички сме еклектични. Нашиот придонес кон современата естетика беше да ги поставиме проблемите на искреноста на нов начин. Не сакаме да импресионираме и не ни се допаѓаат надуените емоции. Чувствата што навистина ги имаме се единствените што мислиме дека се достојни за изразување. . . . Сентиментот е нашата тема, а понекогаш и пејзаж, но по можност пејзаж со ликови.

Значајни композитори Соединетите Држави имаат голема традиција на неоромантични композитори, следејќи ги практичари од средината на 20 век, како што се Арон Копланд, Семјуел Барбер, Леонард Бернштајн, Дејвид Дајмонд, Николас Флаџело, Нед Рорем и Џон Кориљано. Помладите поколенија ги вклучуваат Ричард Даниелпур, Џенифер Хигдон, Арон Џеј Кернис, Роберт Маџо и Кристофер Роус.

Од средината на 1970-тите, поимот почнал да се идентификува со неоконзервативниот постмодернизам, особено во Германија, Австрија и САД, со композитори како Волфганг Рим и Џорџ Рохберг. Моментално активни композитори со седиште во САД широко опишани како неоромантични се Дејвид Дел Тредичи и Елен Тафе Цвилич. Франсис Пуленк и Анри Соге биле француски композитори кои се сметаат за неоромантични, додека Вирџил Томсон, Николас Набоков, Хауард Хансон и Даглас Мур биле американски композитори кои се сметаат за неоромантичари.

Наводи

Литература

Heyman, Barbara B. 2001. "Barber, Samuel." The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. London: Macmillan Publishers; New York: Grove's Dictionaries of Music. Lewis, Zachary M. 2003. "Neo This, Neo That: An Attempt to Trace the Origins of Neo-Romanticism ". New Music Box (1 September). (Accessed 9 January 2011) Svatos, Thomas D. 2009. "A Clash over Julietta: The Martinů/Nejedlý Political Conflict and Twentieth-Century Czech Critical Culture". Ex Tempore 14, no. 2:1-41. Надворешни врски Art of the States: neoromantic neoromantic works by American composers "Neoromanticism", Canadian Music Centre

Категорија:Неоромантизам Категорија:Класична музика Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ