Медицински отпад или болнички отпад — секаков вид отпад што содржи заразни (или потенцијално заразни) материјали генерирани за време на третманот на луѓе или животни, како и за време на истражувања што вклучуваат биолошки препарати. Може да вклучува и отпад поврзан со генерирање на медицински отпад кој визуелно изгледа како да е од медицинско или лабораториско потекло (на пр. пакување, неискористени завои, комплети за инфузија итн.), како и отпад од истражувачка лабораторија кој содржи биомолекули или организми чие испуштање во животната средина е главно ограничено. Како што е детално објаснето подолу, фрлените остри предмети се сметаат за медицински отпад, без разлика дали се употребени или не, поради можноста да бидат контаминирани со крв и нивната склоност да предизвикаат повреда кога не се правилно содржани и отстранети. Биомедицинскиот отпад е еден вид биолошки отпад.

Биомедицинскиот отпад може да биде цврст или течен. Примери за заразен отпад вклучуваат фрлена крв, остри предмети, несакани микробиолошки култури и материјали, препознатливи делови од телото (вклучувајќи ги и оние како резултат на ампутација), друго човечко или животинско ткиво, употребени завои и преврски, фрлени ракавици, други медицински потрошен материјал што можеби биле во контакт со крв и телесни течности и лабораториски отпад што ги покажува карактеристиките опишани погоре. Отпадните остри предмети вклучуваат потенцијално контаминирани употребени (и неискористени, фрлени) игли, скалпели, ланцети и други уреди способни да продрат во кожата.

Биомедицинскиот отпад се создава од биолошки и медицински извори и активности, како што се дијагноза, превенција или лекување на болести. Вообичаени генератори (или производители) на биомедицински отпад вклучуваат болници, здравствени клиники, домови за стари лица, служби за итна медицинска помош, лаборатории за медицински истражувања, ординации на лекари, стоматолози, ветеринари, домашна здравствена заштита и мртовечници или погребални домови. Во здравствените установи (т.е. болници, клиники, лекарски ординации, ветеринарни болници и клинички лаборатории), отпадот со овие карактеристики може алтернативно да се нарече медицински или клинички отпад.

Биомедицинскиот отпад се разликува од обичниот отпад или општиот отпад и се разликува од другите видови опасен отпад, како што се хемискиот, радиоактивниот, универзалниот или индустрискиот отпад. Медицинските установи генерираат отпад, опасни хемикалии и радиоактивни материјали. Иако ваквиот отпад обично не е заразен, тој бара соодветно отстранување. Некои отпадоци се сметаат за повеќеопасни, како што се примероците од ткиво зачувани во формалин.

Ефекти врз луѓето

Отстранувањето на овој отпад претставува еколошки проблем, бидејќи голем број на медицински отпади се класифицирани како заразни или биолошки опасни и потенцијално би можеле да доведат до распросранување на заразни болести. Најчеста опасност за луѓето е инфекцијата која влијае и на другите живи организми во регионот. Дневната изложеност на отпад (депонии) доведува до акумулација на штетни супстанции или микроби во телото на човекот.

Извештајот од 1990 година издаден од срана на Агенцијата на Соединетите Американски Држави за отровни супстанции и регистар на болести заклучил дека пошироката јавност веројатно нема да биде негативно погодена од биомедицинскиот отпад кој се создава во традиционалните здравствени установи. Сепак, тие откриле дека биомедицинскиот отпад од тие средини може да претставува ризик од повреда и изложеност преку професионален допир со медицински отпад за лекари, медицински сестри и работници во хигиената, пералната и отпадот. Понатаму, постојат можности пошироката јавност да дојде во допир со медицински отпад, како што се игли што се користат нелегално надвор од здравствените установи или биомедицински отпад генериран преку домашна здравствена заштита.

Управување Биомедицинскиот отпад мора правилно да се управува и отстранува за да се заштити животната средина, пошироката јавност и работниците, особено здравствените и санитарните работници кои се изложени на ризик од изложеност на биомедицински отпад како професионална опасност. Чекорите во управувањето со медицинскиот отпад вклучуваат генерирање, акумулација, ракување, складирање, третман, превоз и отстранување.U.S. Congress, Office of Technology Assessment, Finding the Rx for Managing Medical Wastes, OTA-O-459 (Washington, DC: U.S. Government Printing Office, September 1990)

Развојот и спроведувањето на национална политика за управување со отпад може да го подобри управувањето со биомедицинскиот отпад во здравствените установи во една земја.

На лице место наспроти надвор од местото

Отстранувањето се врши надвор од месоо, на месоположба различна од местото на генерирање. Третманот може да се одвива на лице место или надвор од него. Третманот на големи количини биомедицински отпад на лице место обично бара корисење на релативно скапа опрема и генерално е исплатлив само за многу големи болници и големи универзитети кои имаат простор, работна сила и буџет за работа со таква опрема. Третманот и отстранувањето надвор од местото вклучува ангажирање на услуга за отстранување на биомедицински отпад чии вработени се обучени за собирање и превоз на биомедицински отпад во специјални контејнери за третман во објект дизајниран за ракување со биомедицински отпад.

Генерација и акумулација Биомедицинскиот отпад треба да се собира во контејнери кои се отпорни на протекување и доволно цврсти за да се спречи кршење за време на ракувањето. Контејнерите со биомедицински отпад се обележани со симбол за биолошка опасност . Контејнерот, ознаката и етикетите често се црвени.

Фрлените остри предмети обично се собираат во специјализирани кутии, честопати наречени кутии за игли.

Потребна е специјализирана опрема за исполнување на OSHA 29 CFR 1910.1450 и EPA 40 CFR 264.173. стандарди за безбедност. Минималната препорачана опрема вклучува аспиратор и контејнери за примарен и секундарен отпад за да се собере потенцијалното прелевање. Дури и под аспираторот, садовите што содржат хемиски загадувачи треба да останат затворени кога не се во употреба. Докажано е дека отворена инка поставена на отворот на контејнер за отпад овозможува значително испарување на хемикалиите во околната атмосфера, кои потоа ги вдишува лабораторискиот персонал и придонесува за примарна компонента на заканата од комплетирање на пожарниот триаголник. За да се заштити здравјето и безбедноста на лабораторискиот персонал, како и на соседните цивили и животната средина, во секој оддел што работи со хемиски отпад треба да се користи соодветна опрема за управување со отпад, како што се инка Буркл во Европа и инка ЕКО во САД. Треба да се фрли по третманот

Складирање и ракување

Складирањето се однесува на чување на отпадот сè додека не се третира на лице место или не се транспортира надвор од местото за третман или отстранување. Постојат многу опции и контејнери за складирање. Регулаторните агенции можат да го ограничат времето во кое отпадот може да остане складиран. Ракувањето е чин на преместување на биомедицински отпад помеѓу точката на генерирање, областите за акумулација, локациите за складирање и капацитетите за третман на лице место. Работниците кои ракуваат со биомедицински отпад мора да ги почитуваат стандардните мерки на претпазливост.

Третман Целите на третманот на биомедицински отпад се да се намалат или елиминираат опасностите од отпадот и обично да се направи отпадот непрепознатлив. Третманот треба да го направи отпадот безбеден за понатамошно ракување и отстранување. Постојат неколку методи на лекување кои можат да ги постигнат овие цели. Тоа вклучува сегрегација на био-отпадот.

Биомедицинскиот отпад често се согорува. Ефикасен инсинератор ќе ги уништи патогените и остри предмети. Изворните материјали не се препознатливи во добиената пепел. Алтернативниот термички третман може да вклучува и технологии како што се гасификација и пиролиза, вклучувајќи обновување на енергијата со слични намалувања на волуменот на отпадот и уништување на патогените.

Автоклав може да се користи и за третман на биомедицински отпад. Автоклавот користи пареа и притисок за стерилизирање на отпадот или намалување на неговото микробиолошко оптоварување до ниво на кое може безбедно да се отстрани. Многу здравствени установи рутински користат автоклав за стерилизирање на медицински потрошен материјал. Доколку истиот автоклав се користи за стерилизирање на материјали и третирање на биомедицински отпад, мора да се користат административни контроли за да се спречи контаминација на материјалите од страна на операциите за отпад. Ефективните административни контроли вклучуваат обука на оператори, строги процедури и одделно време и простор за преработка на биомедицински отпад.

Микробрановата дезинфекција може да се користи и за третман на биомедицински отпад. Микробрановото зрачење е вид на бесконтактни технологии за греење за дезинфекција. Микробрановата хемија се базира на ефикасно загревање на материјалите со ефекти на микробраново диелектрично загревање. Кога се изложени на микробранови фреквенции, диполите на молекулите на водата присутни во клетките се повторно усогласуваат со применетото електрично поле. Како што полето осцилира, диполите се обидуваат да се преусогласат со наизменичното електрично поле и во овој процес, енергијата се губи во форма на топлина преку молекуларно триење и диелектрични загуби. Микробрановата дезинфекција е неодамна развиена технологија која нуди предност во однос на старите постоечки технологии на автоклави, бидејќи дезинфекцијата базирана на микробранова печка има пократко време на циклус, потрошувачка на енергија и бара минимална употреба на вода и потрошни материјали во споредба со автоклавите.

За течности и мали количини, може да се користи раствор од 1–10% белило за дезинфекција на биомедицински отпад. Може да се користат и раствори од натриум хидроксид и други хемиски средства за дезинфекција, во зависност од карактеристиките на отпадот. Други методи на третман вклучуваат топлина, алкални дигестори и употреба на микробранови печки.

За автоклави и микробранови системи, може да се користи сечкач како последен чекор на третман за да се направи отпадот непрепознатлив. Некои автоклави имаат вградени секачи.

Регулација и управување по земја

Обедине Кралство Во Обединето Кралство, клиничкиот отпад и начинот на кој треба да се ракува со него се строго регулирани. Применливото законодавствоNetRegs - Current legislation lists ги вклучува Законот за заштита на животната средина од 1990 година (Дел II), Правилникот за лиценцирање на управувањето со отпад од 1994 година и Правилникот за опасен отпад (Англија и Велс) од 2005 година, како и Правилникот за посебен отпад во Шкотска. Скандал избувнал во октомври 2018 година кога се дознало дека „Хелтерк енвиронмент сервисис“, која имала договори за управување со клинички отпад произведен од НХС во Шкотска и Англија, ги прекршила еколошките дозволи на четири од своите шест локации со тоа што имало повеќе отпад на локацијата отколку што дозволува нивната дозвола и несоодветно складирала отпад. Седумнаесет фондации на NHS во Јоркшир веднаш ги раскинале своите договори. Компанијата поднела тужба за надомест на штета. Се вели дека ампутираните екстремитети биле меѓу 350-те тони клинички отпад складиран наместо да биде согорен во Нормантон. Компанијата тврди дека проблемот е предизвикан од намалувањето на капацитетот за согорување и прекласификацијата на клиничкиот отпад како „навредлив“, што значело поголема потреба од согорување. Плановите на владата за непредвидени ситуации вклучуваа инсталирање привремени складишта во болниците, но компанијата вели дека ова е поопасно отколку да им се дозволи да ги надминат дозволените дозволени количини. Компанијата сè уште има договори со 30 други фондации во Англија и договор за отстранување на отпад со NHS England за примарна здравствена заштита и фармација.

САД