мини| Морски отпад исфрлен на плажа во Шарм ел-Нага, Египет Морскиот отпад, исто така познат како морски остаток — цврст материјал создаден од човекот кој намерно или случајно е испуштен во морињата или океаните. Пловечкиот океански отпад има тенденција да се акумулира во средината на вителите и на крајбрежјата, често мешајќи се со земјата, и е познат како плажен отпад или плимски отпад. Намерното фрлање отпад на море се нарекува океанско фрлање. Исто така, присутни се и природни отпадоци, како што се лепливо дрво и семе од лепливо дрво. Со зголемената употреба на пластика, човековото влијание станало проблем бидејќи многу видови (петрохемиска) пластика не се биоразградуваат брзо, како што би се случило со природните или органските материјали. Најголемиот поединечен вид на загадување со пластика (~10%) и поголемиот дел од големата пластика во океаните се фрлените и напуштени мрежи од рибарската индустрија. Пластиката што се пренесува преку вода претставува сериозна закана за рибите, морските птици, морските влекачи и морските цицачи, како и за бродовите и крајбрежјата.
Исфрлувањето на отпад, истурањето од контејнери, отпадот испрскан во одводите за дожд и водните патишта и отпадот од депониите што го носи ветерот, сите придонесуваат за овој проблем. Ова зголемено загадување на водата предизвува сериозни негативни ефекти како што се фрлени рибарски мрежи што ловат животни, концентрација на пластичен отпад во огромни морски ѓубриња и зголемување на концентрациите на загадувачи во синџирот на исхрана.
Во напорите за спречување и посредување со морските отпадоци и загадувачи, биле усвоени меѓународни закони и политики, при што ООН вклучила намалено загадување на морето во Целта за одржлив развој 14 „Живот под вода“. Во зависност од релевантноста за проблемите и различните нивоа на придонес, некои земји вовеле поспецифични политики за заштита. Покрај тоа, некои непрофитни организации, невладини организации и владини организации развиле програми за собирање и отстранување на пластика од океанот. Сепак, во 2017 година, ООН проценила дека до 2050 година ќе има повеќе пластика отколку риби во океаните доколку не се преземат суштински мерки.
Видови мини| Остатоци на плажа во близина на Дар ес Салам, Танзанија мини| Отпадоци собрани од плажите на островот Терн во Френч Фригат Шолс во текот на еден месец Истражувачите ги класифицираат отпадоците како копнени или океански; во 1991 година, Заедничката група на експерти на Обединетите нации за научни аспекти на загадувањето на морето проценила дека до 80% од загадувањето е копнено, а преостанатите 20% потекнуваат од катастрофални настани или поморски извори. Поновите истражувања покажале дека повеќе од половина од пластичниот отпад кој бил пронајден на корејските брегови потекнуваат од океанската средина.
Голем број на вештачки предмети можат да станат морски отпад; пластични кеси, балони, пловки, јажиња, медицински отпад, стаклени и пластични шишиња, одвои од цигари, запалки, лименки за пијалаци, полистирен, напуштен рибарски конец и мрежи и разни отпадоци од крстосувачки бродови и нафтени платформи се меѓу предметите што најчесто се исфрлаат на брегот. Прстените со шест парчиња, особено, се сметаат за симболичен знак за проблемот.
Американската војска употребувала океански отпад за неискористено оружје и бомби, вклучувајќи обични бомби, неексплодирани убојни средства (UXO), мини и хемиско оружје од најмалку 1919 до 1970 година. Милиони муниција биле фрлени во Мексиканскиот Залив и покрај бреговите на најмалку 16 држави, од Њу Џерси до Хаваи (иако овие, се разбира, не се исфрлаат на брегот, а САД не се единствената земја што го практикува ова).
Осумдесет проценти од морскиот отпад отпаѓа на пластиката. Пластиката се акумулира бидејќи обично не се биоразградува како многу други супстанции. Тие се фоторазградуваат при изложување на сончева светлина, иако тоа го прават единствено под суви услови, бидејќи водата ја спречува фотолизата. Во истражување од 2014 година, која користела компјутерски модели, научниците од групата 5 Gyres, процениле дека 5,25 трилиони парчиња пластика со тежина од 269.000 тони биле расфрлани во океаните во слична количина на северната и јужната полутопка.
Неразградливи индустриски морски отпадоци Некои материјали и активности што се употребувааст во индустриските активности не се распаѓаат лесно, остануваат во животната средина и имаат тенденција да се акумулираат со текот на времето. Активностите можат да вклучуваат индустрии за риболов, пловење и аквакултура кои собираат или употребуваат ресурси во морската средина и може да изгубат или фрлаат опрема, материјали, машини или цврст отпад од индустриските процеси во водата или на брегот. Ова може да вклучува нешто големо како рибарски чамец или мало како честички од пловак од стиропор за јастог. Во 2003 година, било спроведено истражување чија цел било да се идентификуваат видовите, количините, изворите и ефектите од неразградливиот индустриски морски отпад во крајбрежните води и по должината на бреговите на округот Шарлот, Њу Бранзвик, и да се испита каква било врска помеѓу количината и видовите на неразградливиот индустриски морски отпад и видовите и бројот на индустриски операции во близина. Материјалите како пластика или пена можат да се разградат на помали честички и може да изгледаат како мали морски суштества за дивите животни како што се птиците, китовите и рибите, и тие може да ги јадат овие честички. Несварливата материја може да се акумулира во цревата, создавајќи блокади или лажно чувство на ситост и на крајот смрт поради недостаток на соодветен внес на хранливи материи.
Напуштени мрежи мини|300x300пкс|Морска желка заплеткана во мрежа Напуштените мрежи се рибарски мрежи кои се напуштени, изгубени или на друг начин фрлени во океанот, езерата и реките. Овие мрежи, честопати речиси невидливи на слабо светло, може да се остават заплеткани на карпест гребен или да лебдат на отворено море. Тие можат да заплеткаат риби, делфини, морски желки, ајкули, дугонги, крокодили, морски птици, ракови и други суштества, вклучително и човек нуркач. Мрежата го ограничува движењето, предизвикува глад, посекотини и инфекција, и гушење кај оние кои треба да се вратат на површината за да дишат. Се проценува дека секоја година се губи околу 48 милиони тони рибарска опрема, не вклучувајќи ја опремата што била напуштена или фрлена, што може да остане во океаните значително време пред да се распадне.
Макропластика Растечка загриженост во врска со загадувањето со пластика во морскиот екосистем е употребата на микропластика. Микропластиката е пластика со ширина помала од 5 милиметри, и најчесто се наоѓа во сапуни за раце, средства за чистење лице и други поврзани средства. Кога се користат овие производи, микропластиката поминува низ системот за филтрирање на вода и во океанот, но поради нивната мала големина, веројатно е дека ќе избегне заробување од прелиминарните сита за третман на постројките за отпадни води. Овие зрна се штетни за организмите во океанот, особено за филтрите, бидејќи лесно можат да ја проголтаат пластиката и да се разболат. Микропластиката е толку загрижувачка бидејќи е тешко да се исчисти поради нивната големина, па затоа луѓето можат да се обидат да избегнат употреба на оваа штетна пластика со купување производи што користат еколошки безбедни ексфолијатори.
Бидејќи пластиката е толку широко користена низ целата планета, микропластиката станала широко распространета во морската средина. На пример, микропластиката може да се најде на песочни плажи и површински води, како и во водениот столб и длабоките морски седименти. Микропластиката се наоѓа и во многу други видови морски честички, како што се мртвиот биолошки материјал (ткиво и школки) и некои честички од почвата (донесени од ветерот и носени во океанот од реките). Густината на населението и близината до урбаните центри се сметаат за главни фактори што влијаат на изобилството на микропластика во животната средина.
Отпад од длабоко море Морски отпад се наоѓа на дното на Арктичкиот океан. Иако сè поголем број истражувања се фокусираат на акумулацијата на пластични остатоци на бреговите, во површинските води на брегот и на оние што ги внесуваат морските организми што живеат во горните нивоа на водениот столб, постојат ограничени информации за остатоците во мезопелагичните и подлабоките слоеви. Испитувањата што се спроведени имаат спроведено истражувања преку земање примероци од дното, видео набљудување преку далечински управувани возила (ROV) и подморници. Тие се исто така претежно ограничени на еднократни проекти кои не се протегаат доволно долго за да покажат значителни ефекти од длабокоморските отпадоци со текот на времето. Досегашните истражувања покажале дека отпадот во длабокиот океан всушност е под влијание на антропогени активности, а пластиката често се забележува во длабокото море, особено во областите покрај брегот на густо населените региони, како што е Средоземното Море.Chiba, S., Saito, H., Fletcher, R., Yogi, T., Kayo, M., Miyagi, S., ... & Fujikura, K. (2018). Human footprint in the abyss: 30 year records of deep-sea plastic debris. Marine Policy, 96, 204–212.
Отпадоците, кои се изработени од разновидни материјали кои се полесни од површинската вода (како на пример стакло, метали и некои пластики), се шират по дното на морињата и отворените океани, каде што можат да се заплеткаат во коралите и да се смешаат со другиот живот на морското дно, или дури и да се закопаат под седименти, што го прави чистењето исклучително тешко, особено поради широката област на неговото распространување во споредба со бродоломи. Пластиките кои обично се негативно пловни можат да потонат со прилепувањето на фитопланктонот и агрегацијата на други органски честички. Други океански процеси кои влијаат на циркулацијата, како што се крајбрежните бури и конвекцијата на море, играат улога во пренесувањето на големи количини на честички и отпад. Подморските топографски карактеристики исто така можат да ги зголемат струите надолу, што доведува до задржување на микропластика на одредени места.Woodall, L. C., Sanchez-Vidal, A., Canals, M., Paterson, G. L., Coppock, R., Sleight, V., ... & Thompson, R. C. (2014). The deep sea is a major sink for microplastic debris. Royal Society open science, 1(4), 140317. .
Базата на податоци за длабински отпад од Глобалниот океанографски центар за податоци на Јапонската агенција за морска и земјена наука и технологија (JAMSTEC), која прикажува фотографии и примероци од морски отпад собрани триесет години од 1983 година, била објавена во 2017 година. Од 5.010 нуркања во базата на податоци, користејќи и ROV-и и длабоководни подморници, биле изброени 3.425 вештачки остатоци. Двата најзначајни видови на отпад биле макропластиката, која сочинувала 33% од пронајдените остатоци - од кои 89% биле за еднократна употреба - и металот, кој сочинувал 26%. Пластичен отпад бил пронајден на дното на Маријанскиот Ров, на длабочина од 10.898 метри, а пластични кеси биле пронајдени заплеткани во хидротермални отвори и заедници на ладни истекувања.
Ѓубреџиски места Ѓубрето е вител од честички од морски отпад предизвикан од ефектите на океанските струи и зголеменото загадување со пластика од страна на човечкото население. Овие збирки од пластика и друг отпад предизвикани од човекот се одговорни за проблемите со екосистемот и животната средина што влијаат на морскиот свет, ги контаминираат океаните со токсични хемикалии и придонесуваат за емисиите на стакленички гасови. Откако ќе се пренесат во вода, морскиот отпад станува подвижен. Лебдечкото ѓубре од потонати бродови може да биде разнесен од ветерот или да го следи текот на океанските струи, честопати завршувајќи во средината на океанските вители каде што струите се најслаби.
Извори мини| Патувањето на Friendly Floatees