Јосиф Владимирович Ромејко-Гурко (рус. Ио́сиф Влади svalka:Влади́мирович Роме́йко-Гурко́; 28 јули 1828 – 28 јануари 1901) бил истакнат руски фелдмаршал и воен командант, познат по својата улога во Руско-турската војна (1877-1878). Роден е во Новгород во семејство на белоруски благородници. Завршил воено образование во Пажескиот корпус во 1846 година и започнал воена кариера како потпоручник во хусарскиот полк на Империјалната гарда.
Кариера Гурко брзо напредувал во војската:
1846: Влегува во хусарскиот полк. 1857: Унапреден во капетан. 1860: Станува аѓутант на царот Александар II. 1861: Унапреден во полковник. 1866: Командир на 4-тиот хусарски полк во Мариупол. 1870: Генерал-мајор и член на царската свита. 1873: Командир на 1-та бригада на 2-та гардиска коњичка дивизија. 1876: Унапреден во генерал-потполковник и командир на 2-та гардиска коњичка дивизија.
За време на Кримската војна бил стациониран кај Белбек, а подоцна учествувал во ослободувањето на руските селани од крепостништво (1862–1866). Неговиот најзначаен придонес бил во Руско-турската војна, каде се истакнал како енергичен и решителен командант. Гурко бил познат по својата храброст, делејќи ги тешкотиите со своите војници, што му донело голема почит во Бугарија, каде многу места и улици го носат неговото име.
Од 1883 до 1894 година служел како генерал-губернатор на Варшава, период обележан со контроверзна политика на присилна русификација, што предизвикала незадоволство во полското општество поради неговата суровост и антисемитизам.
Личен живот и наследство Гурко починал во 1901 година, оставајќи зад себе наследство како способен, но строг воен лидер. Неговите акции во Бугарија го направиле херој во таа земја, додека неговото управување во Полска останало спорно.
Категорија:Личности од Руско-турската војна (1877-1878)