Зигфрид Лорејн Сасон (роден на 8 септември 1886 година – починал на 1 септември 1967 година) — англиски воен поет, писател и војник. Тој бил одликуван за храброст на Западниот фронт, и станал еден од водечките поети од Првата светска војна. Неговата поезија ги опишува ужасите од рововите и ги сатиризира патриотските претензии на оние кои, според Сасун, биле одговорни за војна поттикната од џингоизам. Сасун станал фокусна точка за несогласување во вооружените сили кога изнел осамен протест против продолжувањето на војната со неговата „Декларација на војникот“ од јули 1917 година, што резултирало со негово испраќање во Воената болница во Крејглокхарт. Во овој период, Сасун се запознал и се спријателил со Вилфред Овен, кој бил многу под негово влијание. Сасун подоцна добил признание за неговото прозно дело, особено за неговата тритомна, фикционализирана автобиографија, колективно позната како трилогијата Шерстон.
Ран живот лево|мини|Сасун (напред) со својот брат Амо и други студенти утрото по мајскиот бал на колеџот на Кембричкиот универзитет во 1906 година Зигфрид Сасун е роден од татко евреин и мајка англо-католичка, и пораснал во неоготската вила наречена Вајрли (по нејзиниот градител Харисон Вир) во Матфилд, Кент. Неговиот татко, Алфред Езра Сасун (1861–1895), син на Сасун Дејвид Сасун, бил член на богатото сасунско трговско семејство Багдади. Мајката на Зигфрид, Тереза, припаѓала на семејството Торникрофт, скулптори одговорни за многу од најпознатите статуи во Лондон; меѓу нив и нејзиниот брат, Сер Амо Торникрофт.
Во семејството на Сасун немало германско потекло; неговата мајка го крстила Зигфрид поради нејзината љубов кон оперите на Вагнер. Неговото средно име, Лорејн, било презиме на свештеник кого таа го почитувала.
Зигфрид бил втор од три сина, другите биле Мајкл и Амо. Кога имал четири години, неговите родители се развеле. За време на неделните посети на неговиот татко кај момчињата, Тереза се заклучувала во дневната соба. Во 1895 година, Алфред Сасун починал од туберкулоза.
Сасун се школувал во училиштето „Њу Бикон“ во Севеноукс, Кент; на колеџот „Марлборо“ во Вилтшир; и на колеџот „Клер“ во Кембриџ, каде во периодот од 1905 до 1907 година студирал историја. Го напуштил Кембриџ без диплома и ги поминал годините по 1907 година ловејќи, играјќи крикет и пишувајќи песни, од кои некои ги објавил приватно.
Иако неговиот татко бил лишен од наследството на неговото богато семејство бидејќи се оженил со жена која не била Еврејка, Зигфрид имал мал приватен приход кој му овозможувал да живее скромно без да мора да заработува за живот. Подоцна, тетка му, Рејчел Бир, му оставила големо наследство, дозволувајќи му да го купи големиот имот Хејтсбери Хаус во Вилтшир.
Неговиот прв објавен успех, „Нарциски убиец“ (1913), претставува пародија на „Вечната милост“ од Џон Мејсфилд. Роберт Грејвс, во „Збогум на се“, го опишува како „пародија на Мејсфилд која, на средина од тоа, заборавила да биде пародија и се претворила во прилично добар Мејсфилд“.
Крикет Сасун настапувал за крикет екипата на своето село уште од млада возраст, а неговите браќа и тројца од неговите тутори биле ентузијасти за крикет. Семејството Маршант биле соседни земјопоседници, а Френк Маршант бил капитен на окружниот тим помеѓу 1890 и 1897 година. Сасун играл за својата куќа во Марлборо, еднаш освојувајќи 7 викети за 18 поени, а во тоа време напишал и три песни за списанието Крикет.
Неколку години околу 1910 година, тој често играл за крикет клубот „Блумантлс“, на стадионот „Невил Граунд“, во Танбриџ Велс, понекогаш заедно со Артур Конан Дојл. Подоцна настапувал за тимот на „Даунсајд Аби“ наречен „Гавраните“, продолжувајќи да игра добро до своите седумдесетти години.
Воена служба
Западно боиште: Воен крст мини|Портрет на Сасун од Глин Ворен Филпот, 1917 година Сасун се приклучил кон Британската армија во времето кога била препознаена заканата од нова европска војна и бил во служба со Сасекс на 4 август 1914 година, денот кога Обединетото Кралство објавило војна против Германија. Тој тешко ја скршил раката во несреќа при јавање и бил отпуштен од работа пред да ја напушти Англија, поминувајќи ја пролетта 1915 година закрепнувајќи се. Тој бил распореден во 3-от баталјон (специјална резерва), Кралски велшки фузилиери, како втор поручник на 29 мај 1915 година.
На 1 ноември, неговиот помлад брат Амо бил убиен во Галиполската кампања, умирајќи на бродот Килдонан Кастл откако му била ампутирана ногата. Истиот месец, Зигфрид бил испратен во 1-виот баталјон, Кралски Велшки Фузилиери, во Франција, каде што го запознал Роберт Грејвс, и тие станале блиски пријатели. Обединети преку нивната поетска страна, тие често ги читале и разговарале за делата еден за друг. Иако ова немало многу забележливо влијание врз поезијата на Грејвс, ставовите на Грејвс за она што може да се нарече „груб реализам“ длабоко влијаеле врз концептот на Сасун за тоа што претставува поезија.
Многу бргу се згрозил од реалноста на војната, а тонот на неговото пишување целосно се променил. Додека неговите рани песни покажуваат романтична, дилетантска нежност, неговата воена поезија се движи кон сè понедискорантна песна, наменета да ги пренесе грдите вистини од рововите на публиката дотогаш занесувана од патриотската пропаганда. Детали како што се скапани трупови, осакатени екстремитети, нечистотија, кукавичлук и самоубиство се сите заштитни знаци на неговото дело во тоа време, а оваа филозофија на „ниту една вистина не е несоодветна“ имала значаен ефект врз движењето кон модернистичката поезија.
Периодите на должност на Сасун на Западното боиште биле обележани со исклучително храбри акции, вклучувајќи го и самостојното освојување на германски ров. Вооружен со гранати, тој расфрлил шеесет германски војници:
Тој помина со бомби на дневна светлина, под закрилен оган од неколку пушки, и ги исплаши патниците. Бесмислен подвиг, бидејќи наместо да сигнализира за засилување, седна во германскиот ров и почна да чита книга со песни што ја донесе со себе. Кога се врати, дури и не се јави. Полковник Стоквел, тогаш командант, беснееше над него. Нападот врз шумата Мамец беше одложен за два часа бидејќи сè уште се известуваше дека британските патроли се надвор. „Британски патроли“ беа Зигфрид и неговата книга со песни. „Ќе ти набавев DSO, само да беше покажал повеќе разум“, се нафрли Стоквел.Robert Graves, Goodbye to All That (London: Penguin, 1960), p. 174.
Храброста на Сасун била толку инспиративна што војниците од неговата чета кажале дека се чувствувале самоуверено единствено кога биле придружувани од него. Тој често заминувал во ноќни напади и бомбардирачки патроли, и покажувал безмилосна ефикасност како командант на чета.
Продлабочувањето на депресијата поради ужасот и бедата кои војниците биле принудени да ја издржат, во Сасун создало парадоксална манична храброст, а неговите луѓе започнале да го нарекуваат „Лудиот Џек“ поради неговите речиси самоубиствени подвизи. На 27 јули 1916 година бил одликуван со Воен крст; цитатот гласел:
Втор поручник Зигфрид Лорејн Сасун, 3-ти (во водство 1-ви), Р.В. Фус. За впечатлива храброст за време на нападот врз непријателските ровови. Тој остана 1½ часа под оган од пушки и бомби собирајќи и доведувајќи ги нашите ранети. Благодарение на неговата храброст и решителност, сите убиени и ранети беа донесени. .
Роберт Грејвс го опишал Сасун како вмешан во самоубиствени подвизи на храброст. Сасун подоцна бил препорачан и за Викторијански крст.
Воено спротивставување и Крејглокхарт И покрај неговите одликувања и углед, во 1917 година Сасун одлучил да заземе став против водењето на војната. Една од причините за неговото насилно антивоено чувство била смртта на неговиот пријател Дејвид Катберт Томас, кој се појавува како „Дик Тилтвуд“ во трилогијата Шерстон. Сасун поминал години обидувајќи се да ја надмине својата тага.
Во август 1916 година, Сасун пристигнал на Сомервилскиот колеџ, Оксфорд, кој се користел како болница за офицери во фаза на опоравување, со гастрична треска. Тој напишал: „Да се лежи во мала соба со бели ѕидови, гледајќи низ прозорецот кон тревникот на колеџот, првите неколку дена беше како рај“. Грејвс исто така завршил во Сомервил. „Колку си различен што ја омаловажуваш мојата идеја да одам на Женскиот колеџ во Оксфорд“, му напишал Сасун во 1917 година.
На крајот од периодот на опоравувачко отсуство, Сасун одбил да се врати на должноста; охрабрен од пацифистички пријатели како Бертран Расел и Лејди Отолин Морел, тој испратил писмо до својот командант насловено како „Завршивме со војната: Изјава на еден војник“. Проследено до печатот и прочитано на глас во Долниот дом од страна на член на Парламентот, писмото од некои било оценето како велепредавство („Ја давам оваа изјава како чин на намерен пркос на воената власт“) или во најдобар случај како осуда на мотивите на воената влада („Верувам дека војната во која влегов како војна за одбрана и ослободување сега стана војна на агресија и освојување“ ).
Наместо да го испрати Сасун пред воен суд, заменик-државниот секретар за војна, Ијан Мекферсон, одлучил дека е неспособен за служба и го испратил во воената болница Крејглокхарт во близина на Единбург, каде што официјално бил лекуван од неврастенија („шок од гранати“).
На крајот на 1917 година, Сасун бил преместен во Лимерик, Ирска, каде што помагал во обуката на нови регрути. Тој напишал дека тоа бил период на одмор за него и му овозможил да се препушти на својата љубов кон ловот. Размислувајќи за тој период години подоцна, тој спомнал како се кревале проблеми во Ирска во тоа време, во неколкуте години пред Ирската војна за независност. По само краток период во Лимерик, тој бил преместен во Египет.
Пред да одбие да се врати во активна служба, Сасун ја фрлил својата лента за Воен Крст во морето на плажата Формби; некои луѓе погрешно го протолкувале овој инцидент во „Мемоарите на еден пешадиски офицер“ и верувале дека тој го фрлил самиот медал, но тој бил зачуван и предаден на грижа на неговото семејство. Тој изјавил дека не го сторил ова како симболично отфрлање на милитаристичките вредности, туку едноставно од потреба да изврши некаков деструктивен чин како катарза. Неговиот извештај наведува дека еден од неговите предвоени спортски трофеи, доколку имал еден при рака, би му ја служел неговата цел подеднакво добро. Вистинското одликување било повторно откриено по смртта на единствениот син на Сасун, Џорџ, и последователно станало предмет на спор меѓу наследниците на Сасун.
Во Крејглокхарт, Сасун го запознал Вилфред Овен, друг поет. Благодарение на Сасун, Овен истрајал во својата амбиција да пишува подобра поезија. Ракопис од „Химна за осудената младост“ на Овен, кој ги содржи рачно напишаните амандмани на Сасун, е зачуван како сведоштво за степенот на неговото влијание и моментално е изложен во Царскиот воен музеј во Лондон.
Сасун за Овен станал „Китс и Христос и Илија“, според едно зачувано писмо кое ја покажува длабочината на љубовта и восхитот на Овен кон него. И двајцата мажи се вратиле во активна служба во Франција, но Овен бил убиен во 1918 година, една недела пред примирјето. Сасун бил унапреден во поручник и, откако поминал некое време во Палестина, на крајот се вратил во Франција кон 20 јуни 1918 година.
Сасун бил повторно ранет на 13 јули 1918 година - наводно од пријателски оган кога бил повреден од истрел во главата од страна на друг британски војник кој очигледно го помешал со Германец, во близина на Арас, Франција (според сторија од 2018 година објавена од британски онлајн таблоид, се сугерирало дека инцидентот со пријателски оган не бил случаен, но веродостојноста на ова тврдење е доведена во прашање ). Како резултат на оваа повреда, тој го поминал остатокот од војната во Британија. Дотогаш, бил унапреден во вршител на должноста капетан. Тој се откажал од својата должност од здравствени причини на 12 март 1919 година, но го задржал чинот капетан.