десно|мини|322x322пкс|Езерото Чимеј како извор на реките Менан/Монан, Ава, Пегу, Косман/Бенгала и Цаор на карта на Моголската империја од 1692 година од Винченцо Коронели. Езерото Чимеј или Кјамај, познато и под бројни други имиња, — фиктивно езеро или мочуриште кое се појавувало на европските карти на Азија во текот на ерата на откритијата. Потекнувајќи од записите за португалското истражување на Индокина, се верувало дека е огромно езеро од околу 1100 км во внатрешноста од која течеле неколку од главните реки на Бангладеш, Бурма и Тајланд. Продолжила да се појавува во европските карти, географски речници и енциклопедии до крајот на 18 век.
Имиња Името се појавува како Чимај, Кунебетет, Чиамај,, Џангама, Џангома, Кајамеј, Чиама, Џамахеј, Чаамај, Кунебете и Сингапамор. Со оглед на неговата употреба кај Жоао де Барос и Ферњао Мендес Пинто, и во однос на езерото или мочуриштето и на околното кралство и неговиот близок главен град, се чини дека првично го добило своето име од Чианг Маи, главен град на Кралството Лана.
Историја Во делото Декади на Азија, Жоао де Барос го спомнува езерото Чиамај во рамките на неговиот осврт на мандатот на Лопо Соарес де Албергарија, кој служел како гувернер на Португалска Индија во периодот од 1515 до 1518 година. Барос претходно се сретнал со Фернан Мендес Пинто, чиј дневник за патувањата во 1540-тите години подоцна бил објавен. Во дневникот се вклучени два пасуса за езеро оддалечено околу 36 или 180 лиги, опкружено со просперитетни рудници и од кое веројатно потекнува реката Ганг, покрај другите големи реки во тој регион. Езерото, именувано и како Кајамај Лаго, било многу популаризирано со „Картата на Рамузио“ – карта на Југоисточна Азија изработена од Џакомо Гасталди и употребена како трета табела во вториот том од 1554 година на делото За патувањата и патувањата (со брод) од Џовани Батиста Рамузио. Гасталди го наведува езерото како извор на реките Брамапутра, Иравади, Салвин и Чао Праја.
Во областа Чијанг Маи никогаш не постоело поголемо езеро, но основано благодарение на угледот на Барос и Рамузио езерото се проширило на новите европски карти дури во 1751 година и продолжило да се појавува во форма на препечатоци уште подолго, барем до 1783 година.. Во истиот период, продолжило да се споменува во географските изданија и енциклопедии, вклучувајќи и запис во првото издание на Енциклопедијата Британика.
Поврзано
Доба на откритија
Наводи
Литература . . . . .
Категорија:Измислени езера Категорија:Картографски грешки