Американска јагула (Anguilla rostrata) — факултативна катадромна јагула која живее на источниот брег на Северна Америка. Слатководните јагули се риби кои припаѓаат на суперредот јагулолики, група филогенетски древни целокоскени риби. Американската јагула има тенко, еластично, змијовидно тело кое е покриено со слој од слуз, што ја прави јагулата да изгледа гола и лигава и покрај присуството на ситни лушпи. Долга грбна перка се протега од средината на грбот и е континуирана со слична вентрална перка. Карличните перки се отсутни, а релативно мали перки може да се најдат близу до средната линија, проследени со главата и жабрените капаци. Постојат варијации во обоеноста, од маслинесто зелена, кафеава нијанса до зеленикаво-жолта и светло сива или бела на стомакот. Јагулите од бистра вода често се посветли од оние од темните потоци.
Јагулата живее во слатка вода и естуари и ги напушта овие живеалишта единствено за да влезе во Атлантскиот Океан за да ја изврши својата миграција за мрестење во Саргасовото Море. Мрестењето се одвива далеку од брегот, каде што се изведуваат јајцата. Женката може да положи до 4 милиони пловни јајца и умира по положувањето. Откако ќе се изведат јајцата и ларвите во рана фаза ќе се развијат во лептоцефали, младите јагули се движат кон Северна Америка, каде што се метаморфозираат во стаклени јагули и влегуваат во слатководни системи каде што растат како жолти јагули сè додека не почнат да созреваат.
Американската јагула се наоѓа по должината на атлантскиот брег, вклучувајќи ги притоките на Чесапикскиот Залив, реката Делавер и реката Хадсон, па сè до реката Сент Лоренс на север. Исто така, присутна е во речните системи на источниот дел на Мексикански Залив и во некои области подалеку на југ. Како и сите ангвилидни јагули, американските јагули ловат претежно ноќе, а преку ден се кријат во кал, песок или чакал многу блиску до брегот, на длабочина од приближно . Тие се хранат со ракови, водни инсекти, мали инсекти и веројатно со сите водни организми што можат да ги најдат и јадат.
Американските јагули се економски важни во различни области по должината на источниот брег како мамка за риболов на спортски риби како што е пругастиот бас, или како риба за храна во некои области. Нивните фази на регрутирање, стаклените јагули, исто така се ловат и продаваат за употреба во аквакултурата, иако ова денес е ограничено во повеќето области.
Јагулите некогаш биле изобилен вид во реките и биле важен риболов за абориџинскиот народ. Изградбата на хидроелектрични брани ги блокирала нивните миграции и локално ги истребила јагулите во многу сливови. На пример, во Канада, огромниот број јагули во реките Сент Лоренс и Отава се намалил.
Етимологија Американската јагула Anguilla rostrata за првпат била опишана во 1817 година од Лезуер. е латински за јагула, а е латински збор што може да значи или „клунест или закривен“ или „долг нос“. , .
Опис мини|Млади јагули Американските јагули можат да пораснат до 1,22 метри во должина и до 7,5 килограми во тежина. Женките се генерално поголеми од мажјаците, посветли по боја, со помали очи и повисоки перки. Телото е издолжено и змијовидно. Неговите грбни и анални перки се спојуваат со рудиментарната опашна перка. Нема вентрални перки, но се присутни градни перки. Страничната линија е добро развиена и комплетна. Главата е долга и конусна, со прилично мали, добро развиени очи. Устата е терминална со вилици кои не се особено издолжени. Забите се мали, пектински или сетови во неколку серии на вилиците и ралникот. Ситни заби се присутни и на фарингеалните коски, формирајќи дамка на горните фарингеални делови. Јазикот е присутен со дебели усни кои се прикачени со френум напред. Ноздрите се горни и добро одвоени. Жабрените отвори се делумно под градните перки, релативно добро развиени и добро одвоени еден од друг. Внатрешните жабрени прорези се широки.
Лушпите се мали, рудиментирани, циклоидни, релативно добро вградени под епидермисот и затоа често тешко се гледаат без зголемување. Лушпите не се распоредени во преклопувачки редови како што често се кај други видови риби, туку се прилично неправилни, на некои места распоредени како „паркет“. Општо земено, еден ред лушпи се наоѓаат под прав агол во однос на следниот, иако редовите веднаш над и под страничната линија се наоѓаат под агол од приближно 45°. За разлика од другите коскени риби, првите лушпи не се развиваат веднаш по ларвалната фаза, туку се појавуваат многу подоцна.
Неколку морфолошки карактеристики ја разликуваат американската јагула од другите видови јагула. Теш (1977) опишал три морфолошки карактеристики кои перзистираат низ сите фази од ларви до зреење јагули: вкупниот број на пршлени (просек 107,2), бројот на миомери (просек 108,2) и растојанието помеѓу почетокот на грбната перка до анусот (просек 9,1% од вкупната должина).
Распространетост и природно живеалиште
Географски опсег Распространетоста на американската јагула ги опфаќа сите достапни слатки води (потоци и езера), естуари и крајбрежни морски води во опсег од 5 до 62 степен северно Нивниот природен опсег го вклучува западниот брег на Северноатлантскиот Океан од Венецуела до Гренланд, вклучувајќи го и Исланд. Во внатрешноста, овој вид се протега во Големите Езера и реката Мисисипи и нејзините притоки сè до Минесота и Висконсин.
Неавтохтони појави на овој вид во Соединетите Американски Држави биле регистрирани од езерото Мид на реката Колорадо и на границата со Аризона. Бил насипуван во неколку наврати во Сакраменто и во Санфранцискиот Залив, Калифорнија, кон крајот на 1800-тите. Не се забележани очигледни докази за преживување во овие прилики. Исто така, бил насипуван и ненамерно воведен во различни држави, вклучувајќи ги Илиноис, Индијана, Небраска, Невада, Северна Каролина, Охајо и Пенсилванија. Насипување на овој вид се случило и во Јута кон крајот на 1800-тите, но набрзо исчезнало.
Природно живеалиште десно|мини|200x200пкс| Американска јагула во Лонг Понд, Литлтон, Масачусетс, во 2021 година Јагулите се жители кои живеат на дното. Тие се кријат во дупки, цевки, растенија, други видови засолништа. Тие се наоѓаат во различни живеалишта, вклучувајќи потоци, реки и езера со калливо или тињесто дно за време на нивната слатководна фаза, како и океански води, крајбрежни заливи и естуари. Единките за време на континенталната фаза повремено мигрираат помеѓу слатководните, солените и соленкастите водни живеалишта и имаат различен степен на време на престој во секое од нив. Во текот на зимата, јагулите се закопуваат под калта и влегуваат во состојба на успаност (или целосна неактивност) на температури под . иако повремено може да бидат активни во овој период. Се препорачува температурните барања да бидат флексибилни. Било утврдено дека американските можат да преживеат температури до . Барила и Стауфер (1980) известиле за конечна средна преференција на температура од . Карлсон и неговите соработници (1984) не се согласиле со ова толкување и ја пронашле конечната преференција за температура од 17,4 ± 2,0 °C со интервал на доверба од 95%.
Сезонските модели опишани од Флечер и Андерсон (1972) ги генерализираат годишните движења од слатка вода кон естуарите и крајбрежните заливи за да се хранат во текот на пролетта, потоа или враќање во текот на есента за презимување (млади и незрели возрасни единки) или преселување кон југ кон местата за мрестење (сребрени јагули). Јагулите во континенталната фаза се многу пластични во користењето на живеалиштата. Јагулите се екстремно подвижни и можат да пристапат до живеалишта кои им се чинат недостапни, употребувајќи мали водотеци или движејќи се низ влажни треви. Мали јагули (<100 mm вкупна должина) се способни да се искачуваат и може да успеат да ги преминат вертикалните бариери. Достапноста на живеалиштата може да биде намалена од фактори како што се влошување на живеалиштата, бариери за миграција (поголеми јагули) и бариери (т.е. турбини) за миграција низводно што може да резултира со смртност.
Животен циклус Комплексната животна историја на американската јагула започнува далеку на брегот во Саргаското Море во семелпарозна и панмиктична репродукција. Во 1926 година, Мери Поланд Фиш го опишала собирањето јајца кои ги набљудувала како се изведуваат во јагули, кои ги проширила во нејзиниот таксономски опис на развојот на ларвалните јајца. Оттаму, младите јагули лебдат со океанските струи, а потоа се преселуваат односно мигрираат во внатрешноста во потоци, реки и езера. Ова патување може да потрае многу години за да се заврши, при што некои јагули патуваат и до 6.000 километри. Откако ќе пристигнат до овие слатководни тела, тие се хранат и созреваат приближно 10 до 25 години пред да се вратат во Саргаското Море за да го завршат својот животен циклус.
Животните фази се детално опишани подолу.
1. Јајца: Јајцата се изведуваат во рок од една недела од таложењето во Саргасовото Море. Мекклејв и неговите соработници (1987) сугерирале дека изведувањето достигнува врв во февруари и може да продолжи до април. Ванг и Ценг (2000) предложиле, врз основа на обратни пресметки на отолитот, дека изведувањето се случува од март до октомври и достигнува врв во август. Сепак, Чери и Мекклејв (2000) тврделе дека овие обратно пресметани датуми на мрестење не се совпаѓаат со доказите за собирање и може да се објаснат со ресорпција. Плодноста кај многу јагули е помеѓу околу 0,5 и 4,0 милиони јајца, при што поголемите единки ослободуваат дури 8,5 милиони јајца. Пречникот на јајцето е околу 1,1 мм. Оплодувањето е надворешно, а се претпоставува дека возрасните јагули умираат по мрестењето. Не е пријавено дека ниедна мигрира по реките.
2. Лептоцефали: Лептоцефалусот е ларвална форма, фаза впечатливо различна од возрасната форма во која ќе пораснат јагулите. Лептоцефалусите се проѕирни со мала зашилена глава и големи заби и често се опишуваат како „листовидни“. Странично компресираните ларви пасивно се пренесуваат на запад и север до крајбрежните води на источниот брег на Северна Америка, преку површинските струи на системот Голфска струја, патување кое ќе трае помеѓу 7 и 12 месеци. Вертикалната распростанетост обично е ограничена на горните 350 метри од океанот. Растот е оценет на околу 0,21 до 0,38 мм на ден.
3. Стаклена јагула: Како што влегуваат во континенталниот гребен, лептоцефалите се метаморфозираат во стаклени јагули (млади јагули), кои се проѕирни и поседуваат типична издолжена и криволикава форма на јагула. Терминот стаклена јагула се однесува на сите развојни фази помеѓу крајот на метаморфозата и целосната пигментација. Метаморфоза се јавува кога лептоцефалите се долги околу 55 до 65 мм. Просечната возраст при оваа метаморфоза е оценета на 200 дена, а пристигнувањето во естуарот на 255 дена; давајќи 55 дена помеѓу метаморфозата на стаклената јагула и пристигнувањето во естуарот. Младите јагули користат селективен пренос на плимски тек за да се движат нагоре по естуарите. Како што влегуваат во крајбрежните води, животните во суштина се претвараат од пелагичен океански организам во бентосен континентален организам.
4. Елвери: Стаклените јагули постепено се пигментираат како што се приближуваат кон брегот; овие јагули се нарекуваат елвери. Меланскиот процес на пигментација се јавува кога младите јагули се во крајбрежните води. Во оваа фаза од животниот циклус, јагулата е сè уште полово недиференцирана. Фазата на елвер трае околу три до дванаесет месеци. Елверите кои влегуваат во слатка вода може да го поминат поголемиот дел од овој период мигрирајќи спротиводно. Приливот на елвери е поврзан со зголемена температура и намален проток на почетокот на сезоната на миграција, а подоцна и со влијанието на плимата и осеката.