Церусит (исто така познат како оловен карбонат или бела оловна руда) — минерал кој се состои од оловен карбонат со хемиска формула PbCO3. Тој е важна руда на олово, а неговото име доаѓа од латинскиот збор cerussa што значи бело олово. Cerussa nativa била спомената од Конрад Геснер во 1565 година, а во 1832 година Ф. С. Бодан го применил името céruse на минералот, додека пак денешната форма, церусит, се должи на В. Хајдингер (1845).
Церуситот кристализира во орторомбичниот кристален систем и е изоморфен со арагонитот. Како и арагонитот, многу често е збратимен, при што сложените кристали се псевдо-хексагонални по форма. Три кристали обично се збратимени заедно на две страни на призмата, создавајќи шестзрачни ѕвездени групи со поединечни кристали кои се прекрстуваат под агли од речиси 60°. Кристалите се чести и обично имаат многу светли и мазни страни. Минералот се јавува и во компактни грануларни маси, а понекогаш и во фиброзни форми. Минералот е обично безбоен или бел, понекогаш сив или зеленикав по нијанса и варира од транспарентен до проѕирен со адамантински сјај. Тој е многу кршлив и има конхоидна фрактура. Има Мосова тврдост од 3 до 3,75 и специфична тежина од 6,5. Варијанта што содржи 7% цинк карбонат, кој го заменува оловниот карбонат, е позната како иглезијазит, од Иглесијас во Сардинија, каде што се наоѓа.
Минералот може лесно да се препознае по неговото карактеристично збраздување, во комбинација со адамантинскиот сјај и високата специфична тежина. Се раствора со печење во разредена азотна киселина. Тестот со дување покажува дека тој многу лесно во може да се стопи и дава индикации за олово.
Ситно кристализирани примероци биле добиени од рудникот Фридрихсеген во Ланштајн во Рајнска област-Пфалц, Јохангеоргенштат во Саксонија, Стрибро во Чешка, Фениксвил во Пенсилванија, Брокен Хил во Нов Јужен Велс и неколку други локалитети. Деликатни ацикуларни кристали со значителна должина биле пронајдени одамна во рудникот Пентир Глаз во близина на Сент Минвер во Корнвол. Церуситот често се наоѓа во значителни количини и има содржина на олово до 77,5%.
Олово(II) карбонатот е практично нерастворлив во неутрална вода (производ на растворливост [Pb2+][] ≈ на 25 °C), но се раствора во разредени киселини.
Комерцијална примена „Белото олово“ е клучната состојка во (сега прекинати) оловни бои. Голтањето на парчиња боја на база на олово е најчеста причина за труење со олово кај децата.
И „белото олово“ и оловниот ацетат се користеле во козметиката низ историјата, иако оваа практика престанала во западните земји.Gunn, Fenja. (1973). The Artificial Face: A History of Cosmetics. — as cited in Leisure Activities of an 18th Century Lady and Reading Our Lips: The History of Lipstick Regulation in Western Seats of Power
Галерија
Наводи
Надворешни врски
Минерални галерии Категорија:Орторомпски минерали Категорија:Луминисцентни минерали Категорија:Минерали на оловото Категорија:Скапоцени камења Категорија:Карбонатни минерали