Петар Кеглевиќ Петар Кеглевиќ II од Бужим (починал во 1554/55 година) — бан на Хрватска и Славонија во периодот од 1537 до 1542 година, а бил и капетан на Бихаќ од 1535 до 1539 година.
Кариера Кеглевиќ бил капетан на Бихаќ во периодот од 1521 до 1522 година, а подоцна и бан на Јајце.
Во 1526 година, неколку месеци пред Мохачката битка , тој го добил jus gladii (правен поим кој означува ,,право на меч), но иако не учествувал во битката (пристигнал доцна), тој во (1525 - 1526) станал еден од капетаните и главните офицери на кралските Хусари.JOSIPA ADŽIĆ, History department, KEGLEVIĆI BUŽIMSKI U 16. STOLJEĆU, 2018 https://repozitorij.unipu.hr/islandora/object/unipu:2759/preview #page=10
Од 25 мај 1533 до 9 декември 1537 година, тој бил кралски комесар за Хрватска и Славонија како генерален обвинител. Од 1537 до 1542 година бил и бан на Хрватска и Славонија.
Мохачката битка се сметала за многу трауматична. Историјата на личностите што биле релевантни потоа - меѓу нив и Петар Кеглевиќ - била опишана одново и одново. Дел од Загреб сè уште е именуван по него. Тој се истакнал во битките против Отоманската Империја и постигнал посебен договор.
По Мохачката битка, тој застанал на страна на царот Фердинанд против Јанос Саполај. Запоља склучил француско-унгарски сојуз, а Петар Кеглевиќ склучил посебен договор со Отоманската Империја.
Резултатот бил француско-отомански сојуз и како ненамерна последица го преместил Јеронимо Басано од Венеција во Англија. (Отоманско-венецијанска војна).
Тој го зголемил имотот на своето семејство преку купувања (Костел и Крапина) и кралски подароци (Бјела Стиена во близина на Пакрац, Лобор, Новиград (дозвола за изградба на Нови Град, т.е. „нови градови“), Жамбек, Пербал, Ток и Фирстенфелд ).
По смртта на зетот на Кеглевиќ, Гашпар Ернушт, во 1540 година, ја презел сопственоста врз своите поседи во Меѓумурје, кои се наоѓале во најсеверниот дел од Хрватска, и останал во утврдената Чаковска тврдина, но подоцна бил принуден од Никола Шубиќ Зрински да го напушти.
Во 1542 година, тој бил осуден како неверник од страна на Диетот во Пресбург, поради неговиот посебен договор со Отоманската Империја и поради незаконското поседување на Меѓумурје.
Во 1542 година хрватско-унгарскиот крал и светиот римски цар Фердинанд го отстранил од функцијата бан и му ги конфискувал имотите (Мала војна во Унгарија (1543)). Тој се преселил на југ во регионот Лика и ги предводел хрватските воени сили кои ја победиле турската војска во битката кај Оточац во 1543 година.
Еден од синовите на Петар Кеглевиќ се преселил во Ваљадолид (Конфликти со Отоманската империја) и Мехмед-паша Соколовиќ станал командант на царските штитоносци, а подоцна и голем везир.
Царот Фердинанд го затворил Кеглевиќ во 1546 година во домашен притвор во една од своите куќи по свој избор, а веќе во 1548 година му била дадена амнестија и му биле вратени сите негови добра заедно со Бужим на неговиот дедо.
Во 1552 година, царот Фердинанд го посетил како приватно лице и му донел вести од Ваљадолид.
Тој не бил вклучен во династичката борба меѓу Хабсбурзите и Јагелонците, иако имал договор со Георг, маркгроф од Бранденбург-Ансбах, така што се повлекол од Унгарија и Хрватска.
Петар Кеглевиќ бил оженет со Барбара Стрезсемлеј од Стрежа (денешен Павлин Клоштар во близина на Бјеловар), од семејството Бисенус де Стрежа. Стрежа бил чичко на кралот Дмитар Звонимир. Стрежа бил потомок на унгарскиот крал Шамуел Аба, внук на Геза, Големиот принц на Унгарците. Грофот Петар VII Кеглевиќ бил негов потомок.
Починал во 1554 или 1555 година.
Наводи
Категорија:Банови на Хрватска Категорија:Починати во 1550-тите Категорија:Чаковец