мини|Концептот на Јожеф Пилсудски за меѓуморје по Првата светска војна, кој се протега од Балтичкото Море на север до Средоземното Море и Црното Море на југ. Во светло зелена боја: источните делови од украинските и белоруските земји се вклучени во Советскиот Сојуз во 1922 година. Меѓуморје или Интермариум () — геополитички план по Првата светска војна, осмислен од Јожеф Пилсудски, за обединување на поранешните полско-литвански земји на Заедницата во рамките на една политичка држава. Планот поминал низ неколку повторувања, од кои некои предвидувале вклучување на соседните држави. Предложената мултинационална политичка држава би вклучувала територии што се наоѓаат помеѓу Балтичкото, Црното и Јадранското Море, па оттука и името Интермариум (латински за „Меѓу мориња“).
Перспективна федерација Richard K Debo, Survival and Consolidation: The Foreign Policy of Soviet Russia, 1918–1921, McGill-Queen's Press, 1992, , p. 59. James H. Billington, Fire in the Minds of Men, Transaction Publishers, , p. 432 David Parker, The Tragedy of Great Power Politics, W. W. Norton & Company, 2001, , p. 194 на земјите од Средна и Источна Европа, планот за Меѓуморје по Првата светска војна што го спроведувал Пилсудски имала за цел да ги регрутира во предложената федерација балтичките држави (Литванија, Латвија, Естонија), Финска, Белорусија, Украина, Унгарија, Романија, Југославија и Чехословачка. Полското име Międzymorze (од między, „помеѓу“; и morze, „море“), што значи „Помеѓу мориња“, било преведено на латински како Intermarium. Tomasz Piesakowski, Akcja niepodległościowa na terenie międzynarodowym, 1945–1990, 1999, p. 149:
Предложената федерација требала да ја имитира Полско-литванската Заедница, која се протегала од Балтичкото Море до Црното Море, која од крајот на 16 век до крајот на 18 век ги обединила Кралството Полска и Големото Војводство Литванија. Меѓуморје ја надополнувало другата геополитичка визија на Пилсудски, прометејството, чија цел била распарчување на Руското Царство и лишување на Русија од нејзините територијални придобивки. "Pilsudski hoped to build not merely a Polish nation state but a greater federation of peoples under the aegis of Poland which would replace Russia as the great power of Eastern Europe. Lithuania, Belorussia and Ukraine were all to be included. His plan called for a truncated and vastly reduced Russia, a plan which excluded negotiations prior to military victory." Richard K Debo, Survival and Consolidation: The Foreign Policy of Soviet Russia, 1918–1992, p. 59, McGill-Queen's Press, 1992, .
Некои Литванци го сметале Меѓуморје за закана за нивната нововоспоставена независност, а некои Украинци за закана за нивните стремежи за независност, Oleksa Pidlutsky, "Figures of the 20th century. Józef Piłsudski: the Chief who Created a State for Himself", Zerkalo Nedeli [Mirror Weekly], 3–9 February 2001, available online in Russian and in Ukrainian . "The essence of [Józef Piłsudski's 'federalist' program] was that after the overthrow of tsardom and the disintegration of the Russian empire, a large, strong and mighty Poland was to be created in Eastern Europe. It would be the reincarnation of the Rzeczpospolita on 'federative' principles. It was to include the Polish, Lithuanian, Belarusian and Ukrainian lands. The leading role, of course, was to be given to the Polish ethnic, political, economic and cultural element. ... As such two influential and popular political doctrines with regard to Ukraine—the 'incorporationist' and the 'federalist'—even before the creation of Polish statehood, were based on ignoring the right of the Ukrainian people to self-determination and put forward claims to rule over the Ukrainian territories ..." "Ukraine in Polish concepts of foreign policy", in Oleksandr Derhachov (ed.), Ukrainian Statehood in the Twentieth Century: Historical and Political Analysis, Kyiv, 1996, . Roman Szporluk, Imperiia ta natsii, Kyiv, Dukh i Litera, 2001, , section II и додека Франција го поддржала предлогот, на него се спротивставиле Советскиот Сојуз и поголемиот број други западни сили. Во рок од две децении од неуспехот на големиот модел на Пилсудски, сите земји што тој ги сметал за кандидати за членство во федерацијата паднале во рацете на Советскиот Сојуз или нацистичка Германија, освен Финска (која претрпела некои територијални загуби во Зимската војна од 1939-40 година со Советскиот Сојуз).
Преседани мини|Полско-литванскиот сојуз во својот најголем обем, 1386–1434 алт=|мини|Полско-литванската Заедница во својот најголем обем, 1635 година
Заедница Полско-литванскиот сојуз и воен сојуз се создале како заеднички одговор на заедничките закани што ги претставувале Тевтонскиот ред, Златната орда и Големото Московско Кнежетво. Сојузот првпат бил воспоставен во 1385 година од страна на Кревскиот сојуз, свечено склучен со бракот на полската кралица Јадвига Анжујска и литванскиот голем војвода Владислав од династијата Гедиминиди.
Подоцна, во 1569 година се формирала подолготрајна федерација во форма на Полско-литванска Државна Заедница, аранжман кој траел до 1795 година, односно до Третата поделба на Полска.
Така, Полско-литванскиот сојуз траел вкупно 410 години и понекогаш оваа земја била најголемата во Европа.
Во рамките на заедницата, биле дадени предлози за воспоставување проширени полско-литвански- <i id="mwrQ">московјански</i> или полско-литвански<i id="mwrw">-рутенски</i> заедници. Иако заедницата привремено контролирала делови од Русија и управувала со голем дел од Рутенија со векови, овие предлози никогаш не биле спроведени на уставно ниво.
Планот на Адам Чарториски Помеѓу ноемвриските и јануарските востанија, во периодот помеѓу 1832 и 1861 година, идејата за воскреснување на нова полско-литванска заедница ја застапувал принцот Адам Јежи Чарториски, кој живеел во егзил во хотелот Ламберт во Париз.
Во младоста, Чарториски се борел против Руското Царство во Полско-руската војна од 1792 година; тој би го сторил тоа повторно во Кошќушковото востание од 1794 година доколку не бил уапсен во Брисел на пат кон Полска. Потоа, во 1795 година, тој и неговиот помлад брат добиле наредба да влезат во Царската руска армија, а Катерина Велика била толку поволно импресионирана од нив што им вратила дел од нивните конфискувани имоти. Адам Чарториски подоцна им служел на руските цареви Павле и Александар I како дипломат и министер за надворешни работи, воспоставувајќи антифранцуска коалиција за време на Наполеоновите војни. Чарториски, еден од водачите на Полското ноемвриско востание од 1830 година, бил осуден на смрт по неговото задушување од страна на Русија, но на крајот му било дозволено да оди во егзил во Франција. мини|Грб за предложениот Полско-литванско-рутенски комонвелт за време на јануарското востание од 1863 година: Полски Бел Орел, Литвански Пагауне и Рутенски Архангел Михаил Во Париз, „визионерот“ државник и поранешен пријател, доверлив човек и де факто министер за надворешни работи на Александар I дејствувал како „некрунисан крал и непризнаен министер за надворешни работи“ на непостоечка Полска.
Во својата книга „Essai sur la diplomatie“ (Есеј за дипломатијата), која ја завршил во 1827 година, но ја објавил дури во 1830 година, Чарториски забележал дека „со проширување на своето влијание на југ и запад, и бидејќи по природа е недостижна од исток и север, Русија станува извор на постојана закана за Европа“. Тој тврдел дека Русија би направила подобро доколку негува „пријатели, а не робови“. Тој, исто така, идентификувал идна закана од Прусија и се залагал за вклучување на Источна Прусија во обновената Полска.
Дипломатските напори на Чарториски го предвиделе прометистичкиот проект на Пилсудски во поврзувањето на напорите за полска независност со слични движења на други потчинети нации во Европа, дури на исток до Кавказските Планини, особено во Грузија.
Чарториски пред сè се стремел да реконституира - со француска, британска и отоманска поддршка - еден вид „пансловенски“ полско-литванска заедница со федерација на Чесите, Словаците, Унгарците, Романците и сите јужни Словени од идната Југославија. Полска, според неговата концепција, можела да посредува во судирите меѓу Унгарија и Словените, и меѓу Унгарија и Романија. Планот изгледал остварлив за време на периодот на националните револуции во 1848-49 година, но пропаднал поради недостаток на западна поддршка, поради унгарската непопустливост кон Чесите, Словаците и Романците и поради подемот на германскиот национализам.
Маријан Камил Џиевановски напишал дека „потфатот на принцот претставува [витална] врска [помеѓу] Јагелон [федеративен прототип] од 16 век и федеративно-прометејската програма на Јозеф Пилсудски [која следела по Првата светска војна]“.
Меѓуморје на Јозеф Пилсудски мини|Јозеф Пилсудски мини|Првичниот план на Пилсудски за Меѓуморје: обновен Полско-литвански Комонвелт Стратешката цел на Јожеф Пилсудски била да воскресне нова, демократска форма на Полско-литванската заедница, додека работел на распаѓање на Руското Царство, а подоцна и на Советскиот Сојуз, на неговите етнички составни делови. (Вториот бил неговиот прометеистички проект.) Пилсудски ја гледал федерацијата како противтежа на рускиот и германскиот империјализам.
Според Џиевановски, планот никогаш не бил изразен на систематски начин, туку се потпирал на прагматичните инстинкти на Пилсудски. Според британскиот научник Џорџ Санфорд, околу времето на Полско-советската војна од 1920 година, Пилсудски разбрал дека планот не е изводлив.
Опозиција Планот на Пилсудски се соочил со отпор од речиси сите страни. Советите, чија сфера на влијание била директно загрозена, работеле на спречување на агендата на Меѓуморје. Сојузничките сили претпоставувале дека болшевизмот е само привремена закана и не сакале да го видат ослабен нивниот важен (од гледна точка на рамнотежата на силите) традиционален сојузник, Русија. Тие го презирале одбивањето на Пилсудски да им помогне на своите бели сојузници, го гледале Пилсудски со сомнеж, ги сметале неговите планови за нереални и ја повикале Полска да се ограничи на области со јасна полска етничка припадност. Литванците, "Polish-Soviet War: Battle of Warsaw". . Accessed September 30, 2007. кои ја воспоставиле својата независност во 1918 година, не биле подготвени да се приклучат; Украинците, слично барајќи независност, исто така се плашеле дека Полска повторно може да ги покори; а Белорусите, иако речиси не биле толку заинтересирани за независност како Украина, сè уште се плашеле од полската доминација. Шансите за планот на Пилсудски не биле зголемени од серијата војни по Првата светска војна и гранични судири меѓу Полска и нејзините соседи во спорните територии - Полско-советската војна, Полско-литванската војна, Полско-украинската војна и граничните судири меѓу Полска и Чехословачка.