Хари Хауард Бартон Алан (— ) — новозеландски учител, ботаничар, научен администратор и писател. И покрај тоа што тој никогаш не добил формално образование по ботаника, тој станал истакнат научник, објавувајќи над 100 научни трудови, три воведни прирачници за растенијата во Нов Зеланд и завршувајќи го првиот том на флора во својот живот.
Тој бил роден во Нелсон, се школувал на Нелсоновиот колеџ, а подоцна студирал и на Оклендовиот универзитетски колеџ, каде што магистрирал во 1908 година. Работел многу години како професор по англиски јазик и земјоделски студии во средни училишта во Нов Зеланд. Во текот на својата наставничка кариера, тој станувал се позаинтересиран и запознаен со ботаниката, и исто така напишал неколку статии во академските списанија. Често соработувал и разговарал со ботаничари, како што се Алфред и Леонард Кокејн. За неговото многугодишно ботаничко проучување на планината Пил, станал доктор на науки во 1923 година. Тој станал член на Линеевското друштво и Новозеландскиот институт, а бил назначен за систематски ботаничар во Станицата за истражување на растенијата во 1928 година
Алан поминал дваесет години работејќи таму, станувајќи раководител на одделот за ботаника кога истражувачкиот институт бил поделен во 1936 година од страна на Одделот за научни и индустриски истражувања (DSIR). Тој надгледувал и придонесувал за огромни количини истражувања поврзани со растенијата во Нов Зеланд особено за треви, полен и генетика. Се пензионирал во 1948 година и бил назначен за командант на Редот на Британската Империја (СВЕ) за услугите во ботаниката во Нов Зеланд во почестите по повод роденденот на кралот таа година. Додека бил во пензија работел на првиот том од Флора на Нов Зеланд, првиот во серија книги што ги опишувале воведените и ендемските растенија на Нов Зеланд. Починал пред да биде објавена во 1957 година, на 75-годишна возраст.
Ран живот Хари Алан бил роден на 27 април 1882 година во Нелсон во Нов Зеланд. Тој бил најмладиот од шесте деца на Роберт Алан, кој што бил продавач на ткаенини, и Ема Марија Луис, и првично посетувал училиште во Нелсоновото централно училиште. Директорот таму, Фредерик Гибс, го запознал со ботаниката, а подоцна добил градска стипендија за Нелсоновиот колеџ. Таму Алан се истакнал и академски и атлетски, играјќи за колеџските тимови во крикет и фудбал, тој исто така освоил награди за литература и гимнастика.
Предавање и пишување (1903–1928) Откако дипломирал во Нелсоновиот колеџ, тој предавал во различни училишта, почнувајќи од 1903 година во градот на рударството Денистон, на западниот брег на Јужниот Остров. Подоцна предавал на Кингсовиот колеџ, во Окленд, и во Нејпијер, пред да се вработи во средното училиште за момчиња Ваитаки (Оамару) во март 1907 година, како „четврт помошник управник. Тој се приклучил во вториот семестар од годината и станал раководител на подготвителниот оддел, а во првата година го забележал неговото зголемување од 3 на 17 студенти. Во 1908 година дипломирал на Оклендскиот универзитет, стекнувајќи го својот магистерски степен и продолжил да работи во Ваитаки. Во 1913 година, Алан објавил статија во академското списание, Новозеландски журнал за земјоделство, во која ги известувал резултатите од одгледувањето различни видови компири во Ваитаки. Таму подоцна станал магистер по англиски јазик во 1915 година и, по барање на Министерството за образование за предавање попрактични предмети, држел курс за земјоделство. Додека предавал, често се консултирал со Алфред Кокејн, кој во тоа време работел во Министерството за земјоделство, за да помогне во идентификувањето на видовите плевел и трева. Преку него го запознал својот татко, ботаничарот Леонард Кокејн, кој често барал примероци од плевел и го поддржал неговиот прием во Линеевското друштво во 1917 година. По напуштањето на Ваитаки на крајот од 1916 година тој продолжил да работи најчесто со растенија во средното училиште „Ешбертон“, каде што бил мајстор по земјоделство почнувајќи од 1917 година. Алан, исто така, се задолжил за евидентирање на резултатите од експериментите на училишната фарма. Во 1917 година, курсот по земјоделство што го држел страдал од недостаток на лабораториска опрема и соодветен простор. На крајот на годината, Хуго Фридландер донирал 500 фунти, еквивалентно на 29.990 долари во 2025 година, кон изградба на лабораторија, која започнала на почетокот на 1918 година и била завршена во април истата година. Алан го напуштил Ешбертон и почнал да работи во земјоделското средно училиште „Филдинг“, каде што бил мајстор по англиски јазик, на почетокот на 1922 година. мини|Вегетацијата на планината Пил била темата на неговата теза за да стане доктор на науки. Следните шест години ги поминал балансирајќи ја работата како предавач и неговото сѐ повеќе значајно ботаничко истражување, голем дел од тоа во соработка со Кокејн. Во 1923 година станал доктор на науки за проучување на флората на планината Пил, во Јужен Кентербери. Во воведот напишал. „Длабоко сум му должен на мојот пријател и учител, доктор Л. Кокејн, [...] за неговиот постојан интерес и охрабрување во целата моја ботаничка работа, како и за неговата помош и критика за време на истражувањето. При пишувањето на својата теза, тој почнал да собира примероци од лишаи и започнал преписка со Густаф Ејнар Ду Риц, кој помогнал во нивното идентификување.
Во 1927 година, Алан добил грант од Кралското друштво во Лондон за да помине три месеци проучувајќи ги новозеландските растенија хибриди на терен: од ова објавил неколку студии. Повеќето од нив вклучувале каталогизирање и идентификување на хибриди од целиот Нов Зеланд, иако извршувал вкрстувања. Главно меѓу неговите откритија бил доказот, користејќи ги родовите Coprosma и Rubus, за потеклото на типичен рој растителни хибриди. Во 1927 година, тој објавил и монографија за новозеландските членови на родот Hebe, проучувајќи неколку нови видови заедно со Кокејн. Тој бил назначен за систематски ботаничар во Станицата за истражување на растенијата (под DSIR), на Масејскиот универзитет во август 1928 година, по што се пензионирал од наставата. Во јули 1928 година, пред да ја преземе својата позиција во институтот, ја објавил својата прва книга: Новозеландски дрвја и грмушки; Како да ги идентификувате, водич за идентификација на новозеландските растенија.
Оддел за наука и индустриски истражувања (1928–1948) Алан почнал да работи во новоформираната Станица за истражување на растенијата, организација формирана од страна на Одделот за наука и индустриски истражувања, во август 1928 година. Неговата работа била дел од комитетот, вклучувајќи го Кокејн и други научници, истражувајќи многу аспекти што влијаат врз земјоделството на Нов Зеланд, како што се габите и тревите. Кокејн рекол за институтот: „Треба да се развива постојано растечки тек на информации од највисока вредност за земјоделската заедница“. Како дел од неговата работа таму, тој објавил многу статии за плевели, треви и натурализирани растенија во Новозеландскиот журнал за земјоделство“, исто така и напишал два прирачника на тие теми. Неговата работа честопати вклучувала патување низ Нов Зеланд за да опишувале и собирале видови растенија. Биографот Рос Галбрит го опишувал својот фокус на економската ботаника како она што му овозможило да ги избегне „фракциските спорови меѓу научниците“, кои ја окупирале Истражувачката станица во тоа време. Преку вештачка селекција на треви, Станицата за истражување на растенијата ја овозможила „револуцијата на тревниците“, претворањето на големи области на Нов Зеланд во пасишта.
Во 1930 година, Алан бил назначен за главен на ботаничката секција на Австралоазиското здружение за унапредување на науката и бил спонзориран од Империскиот маркетинг одбор на патување во Лондон. Тој исто така присуствувал на петтиот Меѓународен ботанички конгрес, кој бил одржан во Кембриџ, претставувајќи го Новозеландскиот институт, DSIR, Државната служба за шумарство и Истражувачката станица каде што работел. На конференцијата, на која имало претставници од околу 35 земји, тој дискутирал за хибридизмот во новозеландската флора, предмет на неговата грант од Кралското друштво. Алан, исто така, одржал говор во Линеевското друштво, каде што формално ја добил својата стипендија, и присуствувал на конференција на Британското научно здружение во Бристол. Тој ги посетил и Кралските ботанички градини во Кју и Музејот Јужен Кенсингтон за да ги проучи новозеландските растителни примероци, а исто така посветил посебно внимание на различните видови трева, како што е Sporobolus x townsendii, посетувајќи го брегот на Есекс каде што расте многу брзо.
Во 1936 година, DSIR презела целосна контрола врз Истражувачката станица, претворајќи ја во „Оддел за тревни површини“ (или Оддел за ботаника), еден од петте новосоздадени одделенија. Алан бил назначен за раководител на овој оддел и бил преместен во 1937 година во Велингтон, каде што се сместил одделот. Неговата работа за создавање и администрирање на робусна ботаничка дивизија го отворила патот за многу важни институции и истражувања. Кога започнала Втората светска војна во 1939 година, дивизијата започнала со големи тестови и одгледување лековити растенија, претежно бутин и алги, за кои очекувале дека брзо ќе бидат недостасочни во странство. Одделот, исто така, помогнала во развојот и проширувањето на големи библиотеки и колекции на хербариуми, кои поддржувале услуга за идентификација на растенија. Специфичните теми на изучување од страна на одделот вклучени, како што ги сумирала ботаничарката Пуси Мур: Нов Зеланд ги користи своите системи за размножување и популациско генетски цитолошки истражување на новозеландските растенија; проучување на поленови зрна, спори и тресети и други органски наслаги каде што се зачувани. Неговите колекции на лишаи за него како хоби ги користел германскиот лихенолог Александар Залбрукнер за да му помогнел во пишувањето на неговата монографија за новозеландските лишаи во 1941 година, во која биле опишани 141 нов вид. Се пензионирал во 1948 година, по повеќе од една деценија како раководител на одделот за ботаника.
Флора на Нов Зеланд (1948–1957) По пензионирање како раководител на одделот во 1948 година, Алан продолжил да работи на својата книга Флора на Нов Зеланд, тоа е книга што ги опишувала сите растенија од една област на Нов Зеланд. Ова се уште барало собирање, идентификување и опишување на растенијата, и затоа во 1949 година учествувал во експедиција во Фјордленд, што го надополнил претходното патување во 1946 година. Тој повторно отпатувал во Лондон во 1950 година за да види примероци од хербариум што се чувале во Кралските ботанички градини во Кју, исто така присуствувал на седмиот Меѓународен ботанички конгрес во Шведска и ја посетил Лапонија со лихенологот Густаф Ејнар Ду Риц.
Смрт и наследство
Алан починал во Велингтон, на 29 октомври 1957 година, на 75-годишна возраст. Го наследиле сопругата и двете деца. По неговата смрт, неговата колешка Луси Мур, која почнала да работи со Алан на тоа во 1953 година, на крајот го завршила и објавила делото како прв чин од Флора на Нов Зеланд во 1961 година. Освен по Флора на Нов Зеланд, која Мур ја опишала како „неговиот најголем споменик“, неговото наследство кон ботаниката е определено од три работи. Прво, неговото разбирање за важноста на хибридите од диви растенија, како во ботаниката, во што се развивала идејата за интрогресија, така и кон флората на Нов Зеланд, во чија екологија тие играле клучна улога. Второ, неговите три воведни прирачници за новозеландските растенија и конечно, неговото надгледување на Одделот за ботаника и истражувањето што произлегло од него. Поделба, според зборовите на Мур, каде што секое лице било оставено прилично слободно да ги постигне најдобрите можни резултати во својата избрана област, „добредојдена аномалија во сувоста на државната служба“.