Законот Хабеас Корпус од 1679 година (31 Cha. 2. c. 2) е акт на Парламентот на Англија донесен за време на владеењето на Чарлс II. Тој бил донесен од Парламент на Хабеас Корпус за да се дефинира и зајакне древниот прерогативен налог за хабеас корпус, кој барал од судот да ја испита законитоста на притворањето на затвореникот и на тој начин да спречи незаконско или произволно затворање.
Порaнешна и подоцнежна историја Законот често погрешно се смета за потекло на налогот за хабеас корпус. Сепак, овој правен инструмент постоел во различни облици во Англија најмалку 5века претходно и се смета дека потекнува од Асизата во Кларендон од 1166 година. Правото било потврдено, иако не било создадено, со Манга карта од 1215 година, чиј член 39 гласи: „Ниту еден слободен човек нема да биде уапсен, затворен, лишен од имотот, прогонет или на кој било начин оштетен, ниту ќе се постапува против него, освен врз основа на законска пресуда на неговите еднакви или според законот на земјата.“ Законот од 1679 година следел по претходниот закон за хабеас корпус од 1640 година, со кој било утврдено дека со наредба на кралот или Тајниот совет не може да биде одговор на барање за хабеас корпус.
Содржина Во кривични предмети освен предавство и кривични дела, законот им давал на затворениците или на трети лица што дејствуваат во нивно име право да го оспорат својот притвор со барање од Лорд Канцеларот, судиите на Кралската клупа и Бароните на Трезорот на надлежната јурисдикција судска ревизија на нивниот затвор. Законот утврдувало одредени временски и географски услови според кои затворениците морале да бидат изведени пред судовите. На затворските чувари им било забрането да ги преместуваат затворениците од еден затвор во друг или надвор од земјата за да го избегнат налогот. Во случај на непослушност, затворските чувари ќе бидат казнети со строги парични казни што морале да му бидат платени на затвореникот.
Парламентарна историја Законот настанал затоа што Ентони Ешли-Купер, 1-ви Ерл од Шафтсбери, ги охрабрил своите пријатели во Долниот дом да го поднесат законот, каде што тој бил усвоен, а потоа бил испратен до Домот на лордовите. Шафтсбери бил водечкиот ексклузивист - оние кои сакале да го исклучат братот на Чарлс II, Џејмс, војводата од Јорк, од наследувањето - и законот бил дел од таа борба бидејќи верувале дека Џејмс ќе владее произволно. Лордовите одлучиле да додадат многу амандмани на законот во обид да го ограничат, со цел да ги заштитат лордовите од апсење од страна на членовите на Долниот дом. Сепак, Долниот дом немал друг избор освен да го усвои законот со амандманите на лордовите затоа што дознале дека кралот наскоро ќе ја заврши тековната парламентарна сесија и тие сакале да го видат законот донесен, дури и со ограничувања.
Наводи
Категорија:Историја на човековите права Категорија:Британско право