„Слобода на говорот“ ― првата од „Четирите слободи“, серијал слики во масло од Норман Роквел, вдахнати од обраќањето на претседателот на Соединетите Држави, Френклин Д. Рузвелт во обраќањето за состојбата на Сојузот во 1941 година, познато како „Четири слободи“. Сликата е објавена во бројот на „The Saturday Evening Post“ од 20 февруари 1943 година, со соодветен есеј од Бут Таркингтон.Murray and McCabe, стр. 61. Роквел сметал дека ова и „Слободата на обожувањето“ се најуспешните од поставката.Hennessey and Knutson, стр. 102.

Позадина „Слобода на говорот“ била првата од серијалот од четири слики во масло, насловени како „Четири слободи“, од Норман Роквел. Делата била вдахнати од претседателот на Соединетите Држави, Френклин Д. Рузвелт во обраќањето за состојбата на Унијата, познато како „Четири слободи“, одржано пред 77-от Конгрес на Соединетите Држави на 6 јануари 1941 година. Од четирите слободи, единствените две опишани во Уставот на Соединетите Држави биле слободата на говорот и слободата на обожувањето.

Темата на Четирите слободи на крајот била вклучена во Атлантската повелба, како и во повелбата на Обединетите нации. Серијалот слики бил прикажуван во „The Saturday Evening Post“, придружена со есеи од познати писатели, во текот на четири последователни недели: Слобода на говорот (20 февруари), Слобода на обожувањето (27 февруари), Слобода од сиромаштијата (6 март) и Слобода од стравот (13 март).Murray and McCabe, стр. 79.

На крајот, серијалот станал широко распространуван во облик на плакати и станал инструментален во Акцијата за воени обврзници на владата на Соединетите Држави. Луѓето кои купиле воени обврзници за време на Саемот за воени обврзници „Четири слободи“ од 1943 до 1944 година добиле комплет репродукции на „Четирите слободи“ во боја, како и спомен-корици со Слобода на говорот за чување на купените обврзници и поштенски марки за воени заштеди.

Опис

„Слобода на говорот“ прикажува сцена од градскиот состанок на Арлингтон во 1942 година, на кој на Џим Еџертон, единствениот неистомисленик на најавите на градските избраници за изградба на ново училиште, бидејќи старото изгорело,Meyer, стр. 128. му бил доделен збор како протокол. Еџертон ја поддржал постапката на обнова, но бил загрижен за даночниот товар на предлогот, бидејќи неговата семејна фарма била опустошена од болест. Сеќавањето на оваа сцена му звучело на Роквел како одлично решение за илустрирање на „слободата на говорот“ и го вдахнало да ги користи своите вермонтски соседи како модели за целиот серијал „Четири слободи“.

Говорникот со сина јака носи карирана кошула и јакна од велур, со валкани раце и потемен тен од другите присутни.Solomon, стр. 205. Другите присутни носат бели кошули, вратоврски и јакни.Solomon, стр. 207. Еден од мажите на сликата држи документ што ја открива темата на состанокот како „дискусија за годишниот извештај на градот“. Младоста и работничките раце на Еџертон се обликувани со истрошена и извалкана јакна, додека другите присутни изгледаат постари и поуредно и формално облечени. Според Брус Кол од „The Wall Street Journal“, Еџертон е прикажан „како стои исправено, со отворена уста, со сјајни очи вкочанети, тој го кажува она што го мисли, без пречки и без страв“, а неговото лице наликува на Абрахам Линколн. Според Роберт Скоулс, делото ги прикажува членовите на јавноста во воодушевување од говорникот, кој наликува на лик на Гери Купер или Џими Стјуарт во некој филм Френк Капра. Според Џон Апдајк, делото е насликано без никаква сликарска четка.

Подготовка Моделот за срамежливиот, храбар млад работник бил Карл Хес, сосед на Роквел од Арлингтон, Вермонт. Хес бил предложен како модел од помошникот на Роквел, Џин Пелам. Хес, син на германски доселеник, бил оженет човек кој имал бензинска пумпа во градот. Неговите деца оделе на училиште со децата на Роквел. Според Пелам, Хес „имал благородна глава“.Murray and McCabe, стр. 35.

Другите модели биле: таткото на Карл Хес, Хенри (само левото уво), Џим Мартин (долниот десен агол; тој се појавил и на другите слики „Четири слободи“), Хери Браун (десно - само горниот дел од главата и окото), Роберт Бенедикт постариот и Роуз Хојт лево. Сопственото око на Роквел е видливо по должината на левиот раб. Пелам бил сопственик на јакната од велур што ја носел моделот. Хес позирал за Роквел осум различни пати за ова дело, а сите други модели позирале за Роквел поединечно.

Конечниот производ на Роквел бил резултат на четири повторени почетоци и траел два месеци. Двапати речиси ја завршил работата, само за да почувствува дека недостасува.Murray and McCabe, стр. 46. Во еден момент, Роквел морал да му признае на уметничкиот директор на „Post“, Џим Јејтс, дека морал да ја започне „Слобода на говорот“ од нула по еден ран обид затоа што преоптоварил со работа.Claridge, стр. 307. Секоја верзија го прикажувала работникот во лежерна облека како стои на градски состанок, но секоја била од различен агол.

Во раниот нацрт, Хес бил опкружен со други луѓе што седеле право околу него. Хес сметал дека приказот има поприроден изглед, но Роквел се спротивставил: „Беше премногу разновиден, одеше насекаде и не се сместуваше никаде, ниту пак кажуваше ништо.“ Во конечната верзија, Роквел се одлучил за поглед нагоре од нивото на клупата и се фокусирал на говорникот како субјект, а не на собранието.

Есеј мини|Плакатот „Зачувајте ја слободата на говорот. Купете воени обврзници“ од Канцеларијата за воени информации, 1943 година. За придружниот есеј, уредникот на „Post“ , Бен Хибс, го избрал романописецот и драматург Бут Таркингтон, кој бил добитник на Пулицерова награда. Придружниот есеј на Таркингтон, објавен во бројот на „The Saturday Evening Post“ од 20 февруари 1943 година, всушност бил басна или парабола во која младиот Адолф Хитлер и младиот Бенито Мусолини се среќаваат на Алпите во 1912 година. За време на фиктивната средба, двајцата мажи опишуваат планови за обезбедување диктатури во нивните земји преку потиснување на слободата на говорот.

Прием Оваа слика била пофалена за нејзиниот видлив фокус. Цврстата темна позадина на таблата го прави субјектот да се истакнува.Hennessey and Knutson, стр. 100. Празната клупа пред говорникот изгледа привлечно за гледачот. Според Дебора Соломон, делото „го исполнува говорникот со извонредна висина и бара од неговите соседи буквално да се угледуваат на него“. Говорникот претставува закана од работничка класа за општествените обичаи, на која сепак ѝ се оддава целосно почитување од јавноста, што може да биде повеќе идеализирано отколку што ја одразува стварноста. Соломон го забележал релативното отсуство на жени на сликата, иако има една црвенокоса жена лево.

Лаура Клариџ рекла: „Американскиот идеал што сликата треба да го опфати блеска брилијантно за оние кои го канонизирале ова дело како една од одличните слики на Роквел. Сепак, за оние кои го сметаат делото за помалку успешно, желбата на Роквел да му даде конкретен облик на идеалот, создава напнат резултат.“Claridge, стр. 309.

Во 2009 година, Брус Кол ја опишал „Слободата на говорот“ како „најголемата слика“ на Роквел, „ковајќи ја традиционалната американска илустрација во моќно и трајно уметничко дело“. Тој забележува дека Роквел користи „класична пирамидална композиција“ за да ја нагласи средишната фигура, стоечки говорник чиј изглед е споен со остатокот од публиката која, учествувајќи во демократијата, ја брани. Кол ја опишува фигурата на Роквел како „самото олицетворение на слободата на говорот, жива манифестација на тоа апстрактно право - слика што ги преобразува начелата, бојата и, да, верувањето, во неизбришлива слика и брилијантна и сакана американска икона сè уште способна да вдахнува милиони луѓе низ целиот свет“. Тој забележува дека употребата на состанок во градското собрание на Нова Англија ја вклучува „долгата традиција на демократска јавна дебата“ во делото, додека таблата и клупата ги претставуваат црквата и училиштето, кои, вели Кол, се „двата столба на американскиот живот“.

Уредникот на „Post“, Бен Хибс, за „Говор“ и „Oбожување“ рекол: „За мене, тие се одлични човечки документи во облик на боја и платно. Мислам дека одлична слика е онаа што ги трогнува и вдахнува милиони луѓе. „Четирите слободи“ го сториле тоа.“Murray and McCabe, стр. 59. Вестбрук забележува дека Роквел претставува „поединечно несогласување“ кое делува за да ја „заштити приватната совест од државата.“ Друг писател ја опишува темата на делото како „учтивост“.

Наследство Во 2020-тите, сликата на Роквел доживела повторна популарност како тема на интернет мем, во кој луѓето ја користат фигурата прикажана на сликата како алегорија за храбро искажување мислења кои се сметани за непопуларни или контроверзни (или, иронично, општо популарно мислење кое малцинството сепак може да не го сака).

Поврзано

Наводи

Општи и цитирани наводи

Westbrook, Robert B. (1993). Fox, Richard Wightman and T. J. Jackson Lears (ed.). The Power of Culture: Critical Essays in American History. University of Chicago Press. pp. 218–20. ISBN 0226259544.

Дополнителни извори

Категорија:Семрежни мемови Категорија:Уметнички слики од 1943 година Категорија:Маслени слики на платно Категорија:Слики во Музејот „Норман Роквел“ Категорија:Втората светска војна и медиумите Категорија:Дела првично објавени во The Saturday Evening Post Категорија:Слики од Норман Роквел Категорија:Слобода на говорот Категорија:Четири слободи Категорија:Бут Таркингтон