Регулативата за континуирано патување — ограничување поставено од канадската влада кое (наводно) ги спречувало оние кои, „според мислењето на министерот за внатрешни работи“, не „доаѓаат од земјата на нивното раѓање или државјанство преку постојано патување и/или преку билети купени пред да ја напуштат земјата на нивното раѓање или државјанство“ да бидат прифатени како доселеници во Канада. Сепак, всушност, регулативата влијаела само на доселувањето на лица од Индија.

Издадена преку наредба на советот на 8 јануари 1908 година, регулативата била првиот обид на Владата на Канада да го ограничи доселувањето. Во пракса, регулативата се однесувала само на бродови што го започнувале своето патување во Индија, бидејќи големата оддалеченост обично барала застанување во Јапонија или Хаваи. Овие регулативи дошле во време кога Канада прифаќала огромен број доселеници (над 400.000 само во 1913 година), од кои речиси сите доаѓале од Европа.

Историја Позадина Во текот на првите две децении од 20 век, некои провинции во Канада донеле закони со кои се ограничувале граѓанските права на Индијанците, вклучувајќи го правото на глас, да извршуваат јавни функции, да служат во поротници, да добијат лиценца за алкохол, или да работат како фармацевти, адвокати и сметководители. Меѓутоа, бидејќи Индија, како и Канада, била дел од Британската Империја, канадските власти не донеле закони за исклучување што експлицитно ги таргетирале оние од индиско потекло. Империјалните власти во Лондон го забележале негодувањето на Индијанците кога Австралија донела ограничувања за доселувањето имплицитно дизајнирани да ја ограничат неевропската имиграција во 1901 година, врз основа на слична легислатива во Јужна Африка. Нов Зеланд донел слична рестриктивна легислатива во 1899 година.

Кога Канада почнала да донесува одредби за блокирање на дпселувањето од Индија, Лондон ја предупредил да биде претпазлива во својот пристап и да биде свесна дека нејзините постапки би можеле да го разгорат националистичкиот жар во Индија. Имајќи го ова предвид, канадските имиграциски власти одлучиле индиректно да ја спречат имиграцијата на Индија во земјата.

Регулација за континуирано патување

Првиот обид на владата да ја ограничи имиграцијата од Индија било издавањето на наредба на Советот (order-in-council) на 8 јануари 1908 година, со која се забранувала имиграцијата на лица кои „според мислењето на министерот за внатрешни работи“ не „доаѓаат од земјата на нивното раѓање или државјанство со непрекинато патување и/или со билети купени пред напуштањето на земјата на нивното раѓање или националност“. Во пракса, ова се однесувало само на бродови што го започнувале своето патување во Индија, бидејќи големото растојание обично наложувало застанување во Јапонија или Хаваи. Ова било дискриминаторско кон Индијците кои не можеле директно да патуваат во Канада.

Новата регулатива набргу била оспорена со пристигнувањето на бродот Monteagle во Британска Колумбија кон крајот на февруари 1908 година. Бродот превезувал повеќе од 200 патници, од кои 105 се качиле во Калкута. На одреден број патници им било наредено да бидат депортирани бидејќи не биле во согласност со новата регулатива. Наредбите биле оспорени пред суд. Судијата Клемент од Врховниот суд на Британска Колумбија ги поништил наредбите за депортација на 24 март 1908 година, откако утврдил дека регулативата е неважечка, бидејќи Законот за имиграција не овластувал пренесување на одлучувањето на министерот за внатрешни работи, како што било наведено во регулативата.

Влијание на регулативата за непрекинато патување

Владата одговорила со воведување на измена на Законот за доселување, која изречно овластувала донесување регулатива „за забрана на искрцување на која било определена класа имигранти или на имигранти кои дошле во Канада поинаку отколку со непрекинато патување од земјата чијшто домородци или државјани се и со билети купени во таа земја“.

Измената била донесена на 10 април 1908 година. Владата издала наредба на Советот според изменетиот закон на 27 мај 1908 година. Дополнителна регулатива била донесена со наредба на Советот на 3 јуни 1908 година, во која се наведувало:

Ниту на еден доселеник од азиско потекло нема да му биде дозволено да влезе во Канада освен ако лично и во свое име не поседува двесте долари, освен ако таквото лице е домородец или поданик на азиска земја во однос на која се во сила посебни законски прописи или со која Владата на Канада склучила посебен договор, спогодба или конвенција.

Иако ниту една од регулативите изречно не се однесувала на Индија, тие фактички ја запреле имиграцијата од Индија, бидејќи условот за поседување 200 долари во готово претставувал значителна пречка за повеќето потенцијални имигранти од Индија, а регулативата за непрекинато патување станала делотворна преку притисок врз паробродските компании да не обезбедуваат директна линија меѓу Канада и Индија или да не продаваат директни билети од индиските пристаништа.Johnston, H., op. cit., pages 4 and 5.

Канадски Пацифик навистина одржувал многу профитабилна бродска линија помеѓу Ванкувер и Калкута. Сепак, канадската влада ја принудила компанијата да ја прекине оваа услуга. Оттогаш било невозможно да се дојде во Канада преку непрекинато патување.

Нов, ревидиран Закон за доселување бил донесен на 4 мај 1910 година. Тој содржел одредби слични, иако не идентични, на одредбите од законот од 1906 година, кои ги овластувале регулативите за непрекинато патување и условот за поседување 200 долари во готово. Двете регулативи од 1908 година биле повторно издадени на 9 мај 1910 година со наредбите на Советот P.C. 920, P.C. 924 и P.C. 926.

Судска одлука со која регулативата за непрекинато патување е прогласена за неважечка

Регулативата за непрекинато патување била предмет на судска ревизија во 1911 година, во случај пред Врховниот суд на Британска Колумбија што се однесувала на Хусаин Рахим, познат револуционер од Бенгал, Индија. На 9 ноември 1911 година, судијата Морисон издал налог за хабеас корпус со кој ја поништил наредбата за депортација издадена против Рахим. При донесувањето на одлуката, судијата забележал дека регулативата за непрекинато патување од 1910 година е неважечка, бидејќи нејзината формулација (преземена од регулативата од 1908 година) не била во согласност со овластувачката одредба од став 38(а) од Законот за имиграција од 1910 година.

Пресудата не довела до значително зголемување на обидите за доселување од Индија. Двете регулативи повторно биле предмет на судска проверка во ноември 1913 година, во текот на два случаи пред Врховниот суд на Британска Колумбија. Првиот се однесувал на Багван Синг Џах, познат револуционер од Пенџаб, кој влегол во Канада лажно претставувајќи се како жител на Канада што се враќа во земјата. Вториот случај се однесуваше на 39 патници од Индија кои пристигнале во Викторија, Британска Колумбија, на 17 октомври 1913 година со бродот Panama Maru, и кои биле задржани и им било наредено да бидат депортирани според Законот за доселување.Johnston, H., op. cit., pp. 17-19.

Додека судските постапки сѐ уште биле во тек, Џах бил насилно депортиран на 19 ноември 1913 година, и покрај налогот за хабеас корпус издаден од Врховниот суд на Британска Колумбија.Johnston, H., op.cit., pp. 19 and 20 На 28 ноември 1913 година, судијата Хантер ги поништил наредбите за депортација издадени против 35 од 39 патници (барањата во врска со четворица патници биле повлечени кога случајот бил разгледуван), утврдувајќи дека: (а) регулативата за условот од 200 долари во готово е неважечка бидејќи нејзиното упатување на „азиско потекло“ не било во согласност со член 37 од Законот од 1910 година, кој овластувал регулативи во однос на лица од „азиската раса“; и (б) регулативата за непрекинато патување е неважечка од причините наведени од судијата Морисон во случајот Рахим.

Веста за одлуката на судијата Хантер се проширила во странство, при што индиските жители во Канада ги повикувале другите да дојдат во Канада пред правилата повторно да бидат изменети.Johnston, H., op. cit., pp. 22 and 23.

Одредбата на федералната влада за непрекинато патување останала во сила сѐ до 1947 година, како и поголемиот дел од антијужноазиското законодавство на Британска Колумбија. Поради притисокот од заедницата и претставките на владата на Индија, Канада во 1919 година им дозволи на сопругите и издржуваните деца на јужноазиските канадски жители да имигрираат, а до средината на 1920-тите бил воспоставен мал прилив на сопруги и деца. Ова не го неутрализираше ефектот од иселувањето на јужноазиските Канаѓани во Индија и САД, што до средината на 1920-тите ја намали јужноазиската популација во Канада на околу 1300 лица.

Законодавни противмерки

Бидејќи правото на жалба на одлуката на судијата Хантер било ограничено со закон, владата реагирала брзо и на 7 јануари 1914 година издала нови регулативи за непрекинато патување и за условот од 200 долари во готово преку наредбите на Советот P.C. 23 и P.C. 24. Новите регулативи биле усогласени со овластувачките одредби од Законот од 1910 година, во согласност со одлуката на судијата Хантер.Johnston, H., op. cit., pp. 25 and 26. Се чинело дека новите регулативи се отпорни на понатамошни правни предизвици. P.C. 24 била укината на 25 јули 1921 година со одобрување на наредбата на Советот P.C. 2668, додека P.C. 23 била повлечена многу подоцна, на 26 ноември 1947 година.

Инцидентот со Комагата Мару

Гурдит Синг, од Амритсар, бил богат владин изведувач во Сингапур кој бил запознаен со проблемите со кои се соочувале Индијците при обидите да стигнат до Канада поради исклучувачките закони. Иако Синг очигледно бил свесен за регулативите од јануари 1914 година кога го изнајмил бродот Комагата Мару,Johnston, H., op. cit., p. 26. тој продолжил со својата наводна цел да ја оспори регулативата за непрекинато патување и да ја отвори вратата за имиграција од Индија во Канада. Патниците се состоеле од 340 Сики, 24 Муслимани и 12 Хиндуси, сите британски поданици.

Кога Комагата Мару пристигнал во канадските води, не му било дозволено да се закотви. Владата го мобилизирала , поранешен брод на Кралска морнарица, под команда на командантот Хоуз, заедно со војници од 11-ти Ирски полк,. На крајот, само 24 патници биле примени во Канада, бидејќи бродот ги прекршил исклучувачките закони, патниците не ги поседувале потребните средства и не отпловиле директно од Индија. Бродот бил вратен назад и принуден да замине за Азија на 23 јули.

Инцидентот со Комагата Мару бил широко наведуван од индиските групи во тоа време за да ги истакнат противречностите во канадските имиграциски закони. Покрај тоа, разгорените чувства по инцидентот биле активно користени од индиската револуционерна организација Партија Гадар за собирање поддршка за своите цели.

Владини извинувања

Како одговор на повиците владата на Канада да се осврне на историските неправди поврзани со имиграцијата и воените мерки, конзервативната влада во 2006 година ја создала програмата за историско признавање на заедниците, која обезбедувала грантови и финансиска поддршка за проекти на заедниците поврзани со воени мерки и имиграциски ограничувања, како и национална програма за историско признавање за финансирање федерални иницијативи развиени во партнерство со различни групи. Објавата беше направена на 23 јуни 2006 година, кога премиерот Харпер се извини во Долниот дом за данокот наметнат врз кинеските имигранти.

На 23 мај 2008 година, Законодавното собрание на Британска Колумбија едногласно усвоило резолуција со која:

[Законодавното собрание на Британска Колумбија] се извинува за настаните од 23 мај 1914 година, кога на 376 патници од Комагата Мару, закотвен пред пристаништето на Ванкувер, им беше одбиен влез во Канада. Домот длабоко жали што патниците, кои бараа засолниште во нашата земја и нашата покраина, беа вратени без праведен и непристрасен третман каков што му прилега на општество во кое луѓето од сите култури се добредојдени и прифатени.