Движењето за граѓански права (1865–1896) — движење кое имало за цел да ја отстрани расната дискриминација против Афроамериканците, да ги подобри нивните образовни и работни можности и да ја воспостави својата изборна моќ, веднаш по укинувањето на ропството во Соединетите Американски Држави. Периодот од 1865 до 1895 година бележи огромна промена во судбината на црната заедница по отстранувањето на ропството на Југот.

Веднаш по Американската граѓанска војна, федералната влада започнала програма позната како Реконструкција, која имаала за цел обнова на државите од поранешната Конфедерација. Федералните програми, исто така, обезбедиле помош на поранешните робови и се обиделе да ги интегрираат во општеството како граѓани. И за време и по овој период, црнците добиле значителна политичка моќ и многу од нив биле во можност да се префрлат од крајна сиромаштија во сопственост на земјиште. Во исто време, незадоволството од овие придобивки кај многу белци резултирало со невидена кампања на насилство што ја спровеле локалните ограноци на Ку-клукс-клан, а во 1870-тите ја спровеле паравоени групи како што се Црвените кошули и Белата лига.

Во 1896 година, Врховниот суд пресудил во Плеси против Фергусон, 163 американски долари, значаен случај со кој се потврдува „одделната, но еднаква“ расна сегрегација како уставна. Тоа било многу значаен удар за граѓанските права, бидејќи правниот, социјалниот и политичкиот статус на црното население достигнало најниска точка. Од 1890 до 1908 година, почнувајќи од Мисисипи, јужните држави донеле нови устави и закони со кои им се одзело правото на глас на повеќето црнци и се исклучувале од политичкиот систем, статус кој во многу случаи бил одржуван и во 1960-тите.

Голем дел од раното реформско движење во текот на овој период било предводено од радикалните републиканци, фракција на Републиканската партија . До крајот на 19 век, со лишувањето од право на глас во тек за целосно исклучување на црнците од политичкиот систем, таканареченото движење „лили-бело“ исто така значително ја ослабнало моќта на преостанатите црнци во партијата. Најважните лидери за граѓански права во овој период биле Фредерик Даглас (1818–1895) и Букер Т. Вашингтон (1856–1915).

Реконструкција мини|Слободни луѓе гласаат во Њу Орлеанс, 1867 година Реконструкцијата траела од Прогласот за еманципација на Линколн од 1 јануари 1863 година до Компромисот од 1877 година.

Главните проблеми со кои се соочил претседателот Абрахам Линколн биле статусот на поранешните робови (наречени „ослободени луѓе“), лојалноста и граѓанските права на поранешните бунтовници, статусот на 11-те поранешни конфедеративни држави, овластувањата на федералната влада потребни за да се спречи идна граѓанска војна и обемот на моќта на Конгресот наспроти силата на претседателот.

Сериозните закани од гладување и раселување на невработените слободни луѓе биле пресретнати од првата голема федерална агенција за помош, Бирото за слободни луѓе, управувано од Армијата.

Исто така биле донесени три „амандмани за реконструкција“ за проширување на граѓанските права за црните Американци: Тринаесеттиот амандман го забранил ропството; Четиринаесеттиот амандман гарантирал еднакви права за сите и државјанство за црнците; Петнаесеттиот амандман спречил расата да се употребува за лишување од право на глас на мажите.

Од понепосредна корист од уставните амандмани станале законите донесени од Конгресот со кои ѝ се дозволило на федералната влада, преку новото Министерство за правда и преку федералните судови, да ги спроведува новите граѓански права, дури и доколку државните влади го игнорирале проблемот. Овде спаѓале Законите за спроведување од 1870-71 година и Законот за граѓански права од 1875 година.

Поранешните Конфедерации останале под контрола на повеќето јужни држави повеќе од две години, но тоа се променило кога радикалните републиканци ја презеле контролата врз Конгресот на изборите во 1866 година. Претседателот Ендру Џонсон, кој барал лесни услови за повторно обединување со поранешните бунтовници, бил практично немоќен; тој избегнал со еден глас отстранување преку импичмент. Конгресот им дал право на глас на црнците и привремено ги суспендирал многу поранешни лидери на Конфедерацијата од правото да држат функции. Новите републикански влади дошле на власт врз основа на коалиција на слободни луѓе заедно со Карпетбегери (новодојденци од Северот) и Скалаваги (домородни бели јужњаци). Тие биле поддржани од американската армија. Противниците тврделе дека се корумпирани и ги кршат правата на белците. Држава по држава ја изгубиле власта од конзервативно-демократската коалиција, која ја презела контролата преку насилство и измама врз целиот Југ до 1877 година. Како одговор на Радикалната реконструкција, Ку Клукс Клан (ККК) се појавил во 1867 година како организација на белата супремација која се спротивставувала на граѓанските права на црнците и на републиканското владеење. Енергичното спроведување на Законот за Ку Клукс Клан од 1870 година од страна на претседателот Јулисес Грант го затворил Кланот, а тој се распуштил. Но, од 1868 година, изборите во многу јужни држави биле сè повеќе опкружени со насилство за да се потисне гласањето на црнците. Пушкачките клубови имале илјадници членови. Во 1874 година, се појавилепаравоени групи, како што се Црвените кошули и Белата лига и отворено работеле на заплашување и насилство за да го потиснат гласањето на црнците и да ја нарушат Републиканската партија за да ја вратат белата политичка моќ во државите низ Југот. Рејбл ги опишал како „воена рака на Демократската партија“.

Реконструкцијата завршила по спорните избори во 1876 година помеѓу републиканскиот кандидат Радерфорд Б. Хејс и демократскиот кандидат Семјуел Џ. Тилден. Со компромис, Хејс ја освоил Белата куќа, федералната влада ги повлекла своите трупи од Југот, препуштајќи им ги ослободените луѓе на белите конзервативни демократи, кои ја вратиле власта во државните влади.

Егзодусот во Канзас По завршувањето на Реконструкцијата, голем број на црнци се плашеле од Ку Клукс Клан, Белата лига и законите на Џим Кроу, кои продолжиле да ги прават граѓани од втор ред. Мотивирани од важни личности како што е Бенџамин „Пап“ Синглтон, дури четириесет илјади го напуштиле Југот за да се населат во Канзас, Оклахома и Колорадо. Ова била првата општа миграција на црнци по Граѓанската војна. Во 1880-тите, црнците купиле повеќе од 81 км2 земја во Канзас а неколку од населбите направени во тоа време (на пр. Никодим, Канзас, која е основана во 1877 година) сè уште постојат и денес. Многу црнци го напуштиле Југот верувајќи дека добиваат слободен премин до Канзас, само за да останат заглавени во Сент Луис, Мисури. Црквите на црнците во Сент Луис, заедно со источните филантропи, го формирале Одборот за помош на обоените и Здружението за помош на слободните луѓе од Канзас за да им помогнат на оние што се заглавени во Сент Луис да стигнат до Канзас.

Една посебна група била Егзодусот од Канзас, која се состоела од шест илјади црнци кои се преселиле од Мисисипи, Луизијана и Тексас во Канзас. Многумина во Луизијана биле инспирирани да ја напуштат државата кога Уставната конвенција на Луизијана од 1879 година одлучила дека правото на глас е прашање на државната, а не на федералната влада, со што се отворил патот за лишување од правото на глас на црното население во Луизијана.

Егзодусот не бил универзално пофален од Афроамериканците; всушност, Фредерик Даглас станал критичар. Даглас сметал дека движењето е ненавремено и лошо организирано.

Политичка организација мини|Прв обоен сенатор и претставници: сенаторот Хирам Ревелс (републиканец од Мисисипи), претставникот Бенџамин Тарнер (републиканец од Алабама), Роберт Деларж (републиканец од Јужна Каролина), Џосаја Волс (републиканец од Флорида), Џеферсон Лонг (републиканец од Џорџија), Џозеф Рејни и Роберт Б. Елиот (републиканец од Јужна Каролина), 1872 година Црнците низ Југот добиле право на глас во 1867 година и се приклучиле на Републиканската партија. Типичната организација била преку Лигата на Унијата, тајно друштво организирано локално, но промовирано од националната Републиканска партија. Ерик Фонер напишал:

До крајот на 1867 година, се сметаше дека практично секој црн гласач на Југот се запишал во Унијатската Лига, Лојалистичката Лига или некоја еквивалентна локална политичка организација. Состаноците генерално се одржувале во црна црква или училиште. Eric Foner, "Black Reconstruction Leaders at the Grass Roots" in

Унијатската Лига промовирале организации слични на милиција во кои црнците се здружувале за да се заштитат од тоа да бидат нападнати еден по еден од страна на вознемирувачите. На членовите не им било дозволено да гласаат за Демократската листа. Лигите на Унијата и сличните групи биле подложени на насилен напад од ККК по 1869 година и во голема мера пропаднале. Подоцнежните напори за оживување на Лигата на Унијата не успеале.

Црните министри го сочинувале поголемиот дел од црното политичко водство, заедно со новодојденците кои биле слободни црнци на Северот пред Граѓанската војна. Многу градови имале црни весници кои ги објаснувале проблемите и ја обединувале заедницата.

Фракционализам Во држава по држава низ Југот, се појавила поларизација во Републиканската партија, при што црнците и нивните сојузници „карпетбагер“ ја формирале црно-кафеавата фракција, која се соочила со целосно белата „лили-бела“ фракција на локалните бели скалаваги републиканци. (Условите за фракциите станале вообичаени по 1888 година, една деценија по завршувањето на Реконструкцијата.) Црнците го сочинувале мнозинството републикански гласачи, но добиле мал дел од покровителството. Тие барале повеќе. Хан ги објаснува чекорите што ги презеле:

Црната асертивност... се сврте кон локалната политичка моќ и независност и почна да гради нов политички идентитет. Црните работници ги повикаа на одговорност лидерите на белата партија. Тие се префрлија на контрола на окружната и окружната партиска машинерија. Ги отфрлија кандидатите за функции од белата раса и ги заменија со црнци. Номинираа целосно црни изборни листи.

Црно-кафеавиот елемент обично победувал во фракциската битка, но како што скалавагите ги губеле внатрепартиските битки, многумина почнале да гласаат за конзервативните или демократските билети. Републиканската партија станувала „сè поцрна и поцрна со текот на времето“, бидејќи ги губела белите гласачи. Најдраматичната епизода била Брукс-Бакстерската војна во Арканзас во 1874 година. Мајкл Лес Бенедикт напишал: „Секоја современа историја на Реконструкцијата го нагласува нејзиниот [фракционализам] придонес кон колапсот на јужниот републиканец“. Во однос на расните прашања, Сара Вулфолк Вигинс напишала:

Белите републиканци, како и демократите, бараа гласови од црнците, но неволно ги наградуваа црнците со номинации за функции само кога беше потребно, дури и тогаш резервирајќи ги поизборните позиции за белците. Резултатите беа предвидливи: овие гестови на половина леб не ги задоволија ниту црнците ниту белите републиканци. Фаталната слабост на Републиканската партија во Алабама, како и на други места на југот, беше нејзината неспособност да создаде дворасна политичка партија. И додека беа на власт дури и кратко, тие не успеаја да ги заштитат своите членови од демократскиот терор. Републиканците во Алабама постојано беа во дефанзива, вербално и физички.

Популизам