Законот за граѓански права од 1991 година - закон за труд на Соединетите Американски Држави, донесен како одговор на одлуките на Врховниот суд на Соединетите Американски Држави со кои се ограничуваат правата на вработените кои ги тужеле своите работодавци за дискриминација. Законот претставувало прв обид од донесувањето на Законот за граѓански права од 1964 година за измена на некои од основните процедурални и суштински права предвидени со федералниот закон во случаи на дискриминација при вработување. Тој обезбедил право на судење од страна на порота по тужби за дискриминација и вовел можност за отштета од емоционална болка и го ограничил износот што поротата можела да го додели. Тој додал одредби во Раздел VII од заштитата на Законот за граѓански права од 1964 година, проширувајќи ги правата на жените да тужат и да собираат компензаторна и казнена отштета за сексуална дискриминација или вознемирување. Претседателот на САД, Џорџ Х.В. Буш, го искористил своето вето против поопфатниот Закон за граѓански права од 1990 година. Тој се плашел дека ќе бидат воведени расни квоти, но подоцна ја одобрил верзијата на законот од 1991 година.

Претходници Законот од 1991 година имал за цел да ја зацврсти заштитата што ја даваат два различни закони за граѓански права: Законот за граѓански права од 1866 година, попознат по бројот што му е доделен во кодификацијата на федералните закони, Член 1981, и одредбите поврзани со вработувањето од Законот за граѓански права од 1964 година, генерално наречен Раздел VII. Двата статута, донесени со разлика од речиси еден век, пристапиле кон прашањето за дискриминација при вработување многу различно: Член 1981 забранувал единствено дискриминација врз основа на раса или боја на кожа, но Раздел VII, исто така, забранувал дискриминација врз основа на пол, религија и национално потекло. Член 1981, кој лежел неактивен и неспроведен еден век по неговото донесување, им дозволувал на тужителите да бараат компензаторна штета и судење со порота. Раздел VII, донесен во 1960-тите, кога се претпоставувало дека јужните пороти не можат да донесат фер пресуда, дозволувал само судење од страна на судот и предвидуваше само традиционални правични можности: заостанати плати, враќање на работа и забрани против идни акти на дискриминација. До моментот на донесување на Законот од 1991 година, и двата закони дозволувале надомест на адвокатски трошоци. Законот од 1991 година ги проширил правните можности достапни за жртвите на дискриминација со измена на Раздел VII од Законот од 1964 година.

Позадина Конгресот го изменил Раздел VII еднаш претходно, во 1972 година, кога го проширил опфатот на Законот. Било предложено да се измени Раздел VII во 1991 година и да се усогласи со јуриспруденцијата од Член 1981, како резултат на низа спорни одлуки на Врховниот суд:

Патерсон против Кредитната унија Меклин, 491 САД 164 (1989), во кој се утврдувало дека вработениот не може да тужи за штета предизвикана од расно вознемирување на работното место, бидејќи дури и ако однесувањето на работодавачот било дискриминаторско, работодавачот не му го одзел на вработениот „истото право... да склучува и спроведува договори... како што го уживаат белите граѓани“, формулацијата што ја избрал Конгресот при донесувањето на законот во 1866 година. Вардс Коув Пакинг Ко. против Атонио, 490 САД 642 (1989), што им го отежнало на вработените во компанијата „Вардс Коув Пакинг“ да докажат дека кадровските практики на работодавачот, неутрални на прв поглед, имале незаконско, различно влијание врз нив, со тоа што барале од нив да ја идентификуваат конкретната политика или барање што наводно предизвикало нееднаквости на работното место и да покажат дека таа, изолирано, имала таков ефект. Прајс Вотерхаус против Хопкинс , 490 САД 228 (1989), кој утврдил дека товарот на докажување се префрла, откако вработениот ќе докаже дека незаконска обврска одиграла улога во одлуката на работодавачот за персоналот, на работодавачот да докаже дека би ја донел истата одлука доколку не била мотивирана од тој незаконски фактор, но таквото докажување од страна на работодавачот би претставувало целосна одбрана за работодавачот. Мартин против Вилкс, 490 САД 755 (1989), кој им дозволил на белите пожарникари кои не биле страна во судскиот спор, со кој се воспоставува декрет за согласност со кој се регулира вработувањето и унапредувањето на црните пожарникари во Противпожарната служба во Бирмингем, Алабама, да поведат тужба за да го оспорат декретот. Обединети автомобилски работници против Џонсон Контролс, Инк., 499 САД 187 (1991), во кој се утврдило дека Раздел VII забранува политики за заштита на фетусот специфични за полот.мини| Распределба на гласовите во Сенатот на САД по партии според Законот за граѓански права од 1991 година.

Законодавна анализа Член 1745 билставен на гласање во салата на Сенатот на САД на 30 октомври 1991 година. Републиканската партија гласала 38 „за“, 5 „против“. Демократската партија гласала едногласно, 55 „за“, 0 „против“, а 2 члена не гласале.

Потоа било ставено на гласање во Претставничкиот дом на САД на 7 ноември 1991 година. Републиканската партија гласала со 127 гласови „за“, 33 „против“, а 4 не гласале. Демократската партија гласала со 252 гласови „за“, 5 „против“, а 9 не гласале. мини|Распределбата на гласовите во Претставничкиот дом на САД по партии според Законот за граѓански права од 1991 година.

Промени Патерсон привлекол многу критики бидејќи се сметало дека ги остава вработените жртви на расно вознемирување на работното место без ефикасни правни лекови, бидејќи не можеле да докажат прекршување на Член 1981 и ретко можеле да покажат какви било загуби на плати што би можеле да ги надоместат според Раздел VII. Покрај тоа, тесното толкување на фразата „склучува или спроведува договори“ од страна на Судот ја елиминирала секоја одговорност според Член 1981 за изгубени унапредувања и повеќето други кадровски одлуки што не претставуваа одбивање за вработување врз основа на раса или боја на кожа.

Конгресот се осврнал на прашањето со предефинирање на фразата „склучува и спроведува договори“ за да вклучи „склучување, извршување, измена и раскинување на договори и уживање во сите бенефиции, привилегии, услови и одредби од договорниот однос“. Конгресот, исто така, разјаснил дека Член 1981 се однесува и на владина и на приватна дискриминација, прашање за кое Врховниот суд првично објавил дека ќе одлучи во случајот Патерсон.

Конгресот, исто така, верувал дека случајот „Вардс Коув“ го отежнува докажувањето на тврдењата за различно влијание според Раздел VII. Иако изменетиот Закон сè уште генерално бара од тужителот да идентификува одредена практика/и на вработување за која се тврди дека предизвикува различно влијание, Конгресот додал дека процесот на донесување одлуки на работодавачот може да се анализира како целина доколку тужителот може да покаже дека „елементите на процесот на донесување одлуки [на работодавачот] не се подобни за одвојување за анализа“. Конгресот, исто така, утврдил дека работодавачот го има товарот на докажување во одбраната за деловна неопходност и го врати значењето на „деловна неопходност“ на начинот на кој се толкувал пред „Вардс Коув“. Сепак, Конгресот не го изменил делот од „Вардс Коув“ што го опишува товарот на тужителот во однос на статистичките докази, во кој судот одлучил: „Самото постоење на статистичка нерамнотежа во работната сила на работодавачот поради раса, боја на кожа, религија, пол или национално потекло не е само по себе доволно за да се утврди prima facie случај на повреда на различно влијание“.

Иако мнозинството во Конгресот го поддржал правилото за префрлање на товарот во случајот Прајс Вотерхаус, тие биле непријатни од тоа како тој случај му дало можност на работодавачот да докаже дека би донел иста одлука во секој случај, како целосна одбрана во случај во кој беше докажано дека расата или полот или друг незаконски фактор играле значајна улога во неговата одлука. Конгресот го изменил Законот за да предвиди дека доказот на работодавачот дека би донел иста одлука во секој случај е одбрана од заостанати плати, враќање на работа и други правни лекови, но не и од одговорност сама по себе. Практичниот ефект од оваа промена бил да се дозволи страната што докажала дека работодавачот дискриминирал, но не можел да покаже дека направил каква било практична разлика во исходот, сè уште да може да ги надомести адвокатските трошоци откако ќе покаже дека работодавачот дискриминирал, дури и ако не е доделен друг правен лек.

Конечно, Конгресот ги ограничил правата на лицата кои не се страни да ги напаѓаат декретите за согласност со тоа што забранил какви било оспорувања од страни кои знаеле или требало да знаат за декретот или кои биле соодветно застапувани од првичните страни. Законот, исто така, одобрил судења со порота за барања по Раздел VII и им дозволил на тужителите по Раздел VII да надоместат емоционална болка и казнена штета, додека вовел ограничувања на таквите надоместоци. Законот од 1991 година, исто така, направил технички промени што влијаеле на времетраењето на оспорувањето на незаконските одредби за стаж, тужбата против федералната влада за дискриминација и поднесувањето тужби за дискриминација по возраст, но им дозволил на успешните тужители да надоместат трошоци за вештаци како дел од доделувањето на адвокатски трошоци и да собираат камата за која било пресуда против федералната влада.

Наводи

Надворешни врски Civil Rights Act of 1991 as amended (PDF/details) in the GPO Statute Compilations collection Changes in Title VII made by the Civil Rights Act of 1991

Категорија:Организационална психологија Категорија:Закон за антидискриминација во Соединетите Американски Држави