мини|Женските суфражетки парадираат во Њујорк во 1917 година, носејќи транспаренти со потписи од повеќе од еден милион жени. Правото на глас на жените, или правото на жените да гласаат било воспоставено во Соединетите Американски Држави кон крајот на 19 и почетокот на 20 век, прво во различни држави и локалитети, а потоа на национално ниво во 1920 година со ратификацијата на 19-тиот амандман на Уставот на Соединетите Американски Држави.

Барањето за право на глас на жените почнало да добива на сила во 1840-тите, произлезено од поширокото движење за права на жените. Во 1848 година, Конвенцијата на Сенека Фолс, првата конвенција за права на жените, донела резолуција во корист на правото на глас на жените и покрај противењето на некои од нејзините организатори, кои верувале дека идејата е премногу екстремна. Сепак, до времето на првата Национална конвенција за права на жените во 1850 година, правото на глас станувало сè поважен аспект од активностите на движењето.

Првите национални организации за право на глас биле основани во 1869 година, кога биле формирани две конкурентски организации, едната предводена од Сузан Б. Ентони и Елизабет Кеди Стентон, а другата од Луси Стоун и Франсис Елен Воткинс Харпер. По години ривалство, тие се споиле во 1890 година како Национално здружение за право на глас на жените во Америка (НЗПГЖА) со Ентони како нејзина водечка фигура. Женската христијанска унија за воздржаност (ЖХУВ), која била најголемата женска организација во тоа време, била основана во 1873 година и исто така се залагала за правото на глас на жените, давајќи огромен поттик на движењето.

Надевајќи се дека Врховниот суд на САД ќе пресуди дека жените имаат уставно право на глас, суфражетките направиле неколку обиди да гласаат во раните 1870-ти, а потоа поднеле тужби кога биле одбиени. Ентони всушност успеал да гласа во 1872 година, но била уапсена за тој чин и прогласена за виновна во широко објавен судски процес што му дал нов импулс на движењето. Откако Врховниот суд пресудил против нив во случајот „Мајнор против Хаперсет“ од 1875 година, суфражетките ја започнале децениската кампања за амандман на Уставот на САД со кој ќе им се даде право на глас на жените. Сепак, голем дел од енергијата на движењето била насочена кон работа за право на глас, држава по држава. Овие напори вклучувале и посебно барање за права на држење функции, во обид да го зајакнат својот аргумент во корист на правото на глас.

Првата држава која им доделила право на глас на жените била Вајоминг во 1869 година. Потоа следеле Јута во 1870 година; Колорадо во 1893 година; Ајдахо во 1896 година; Вашингтон во 1910 година; Калифорнија во 1911 година; Орегон и Аризона во 1912 година; Илиноис во 1913 година; Монтана во 1914 година; Северна Дакота, Њујорк и Род Ајленд во 1917 година; Луизијана , Оклахома и Мичиген во 1918 година

Во 1916 година, Алис Пол ја формирала Националната женска партија (НЖП), група фокусирана на усвојување на амандман за национално право на глас. Над 200 поддржувачи на НЖП, Тивките чувари, биле уапсени во 1917 година додека протестирале пред Белата куќа, од кои некои штрајкувале со глад и издржале принудно хранење откако биле испратени во затвор. Под водство на Кери Чепмен Кат, НЗПГЖА, со два милиони членови, исто така го направил амандманот за национално право на глас свој врвен приоритет. По тешката серија гласања во Конгресот на САД и во државните законодавни тела, Деветнаесеттиот амандман станал дел од Уставот на САД на 18 август 1920 година. Во него се вели: „Правото на граѓаните на Соединетите Американски Држави да гласаат нема да биде одбиено или скратено од Соединетите Американски Држави или од која било држава врз основа на пол“.

Национална историја

Позадина Поголемиот дел од раните американски држави, продолжувајќи ги своите традиции пред Револуционерната војна како британски колонии, усвоиле устави кои експлицитно им го негирале правото на глас на жените. Основата за оваа практика била вкоренета во традиционалните општествени погледи и правни доктрини. Во текот на средниот век, англиското општо право ја усвоило доктрината за ковертура, која сметала дека мажената жена е „“ (тајна жена). „без сопствено правно лице и која правно се смета за неразлична од нејзиниот сопруг.“

Активност за предвремено гласање На Лидија Тафт (1712–1778), богата вдовица, ѝ било дозволено да гласа на градските состаноци во Уксбриџ, Масачусетс, во 1756 година. Не е познато дали и други жени во колонијалниот период гласале.

Уставот на Њу Џерси од 1776 година им дал право на глас на сите возрасни жители кои поседуваат одредена количина имот. Законите донесени во 1790 и 1797 година се осврнувале на гласачите како „тој или таа“, а жените редовно гласале. Сепак, закон донесен во 1807 година ги исклучил жените од гласање во таа држава.

Кентаки го донел првиот закон за право на глас на жените во целата држава во периодот пред војната (бидејќи Њу Џерси им го укинал правото на глас на жените во 1807 година) во 1838 година - дозволувајќи гласање на секоја вдовица или жена-единица (легално, глава на домаќинството) над 21 година која живеела и поседувала имот што подлежи на оданочување за системот на „заедничко училиште“ на новиот округ. Овие делумни права на глас за жените не биле изразени единствено за белците.

Појавата на движење десно|мини|Маргарет Фулер Барањето за право на глас на жените се појавило како дел од поширокото движење за права на жените. Во Велика Британија во 1792 година, Мери Волстонкрафт напишала пионерска книга наречена „Образување на правата на жените“. Американецот Џон Нил се залагал за право на глас на жените во говор од 1823 година во Балтимор, есеј од 1824 година во списанието „Единбург“ на Блеквуд, говор од 1832 година во Портланд, Мејн, и говор од 1843 година во Њујорк, подоцна објавен во „Братер Џонатан“ за да допре до поширока публика. Во Бостон во 1838 година, Сара Гримке ја објавила книгата „Еднаквоста на половите и состојбата на жените“, која била широко распространета. Во 1845 година, Маргарет Фулер ја објавила книгата „Жената во деветнаесеттиот век“, клучен документ во американскиот феминизам кој првпат се појавил во сериска форма во 1839 година во „Дајал, трансценденталистичко списание што го уредувала Фулер. Joan Von Mehren (1996). Minerva and the Muse: A Life of Margaret Fuller, p. 166. University of Massachusetts Press. .Самите вистини за кои сега се борите, за педесет години, ќе бидат толку целосно вкоренети во јавното мислење што никој нема да има потреба да каже ниту еден збор во нивна одбрана; додека во исто време ќе се појават нови форми на вистина за да ја тестираат верноста на пионерските умови од тоа време, и така натаму засекогаш. — Ангела Гримке, писмо од 1851 година до Елизабет СтантонQuoted in DuBois, ed. (1992), epigraph, prior to p. 1Сепак, морало да се надминат значајни пречки пред кампањата за право на глас на жените да развие значителна сила. Една пречка претставувало силното противење на вклучувањето на жените во јавните работи, практика што не била целосно прифатена дури ни помеѓу активистите за реформи. Дури по жестока дебата, жените биле прифатени како членови на Американското друштво против ропството на неговата конвенција во 1839 година, а организацијата се поделила на следната конвенција кога жените биле назначени во комитети.

Опозицијата била особено силна кон идејата жените да зборуваат пред публика составена и од мажи и од жени. Френсис Рајт, Шкотланѓанка, била подложена на остри критики за држење јавни предавања во САД во 1826 и 1827 година. Кога сестрите Гримке, кои се родени во семејство кое поседувало робови во Јужна Каролина, зборувале против ропството низ целиот североисток во средината на 1830-тите, свештениците на Конгрегационалната црква, голема сила во тој регион, објавиле изјава во која ги осудуваат нивните постапки. Во 1838 година, и покрај широкото неодобрување, Ангела Гримке станала првата жена во САД што се обратила пред законодавно тело кога зборувала против ропството пред законодавното тело на Масачусетс.

Други жени почнале да држат јавни говори, особено во знак на спротивставување на ропството и во поддршка на правата на жените. Меѓу првите жени говорнички биле Ернестин Роуз, еврејска имигрантка од Полска; Лукреција Мот, квакерска свештеничка и аболиционистка; и Аби Кели Фостер, квакерска аболиционистка. Кон крајот на 1840-тите, Луси Стоун ја започнала својата кариера како јавен говорник, наскоро станувајќи најпознатата жена предавач. Поддржувајќи ги и аболиционистичките движења и движењата за права на жените, Стоун одиграла голема улога во намалувањето на предрасудите кон жените кои зборуваат јавно.

Сепак, опозицијата останала силна. Регионалната конвенција за правата на жените во Охајо во 1851 година била попречена од машки противници. Соџернер Трут, која го одржала својот познат говор „Зарем јас не сум жена?“ на конвенцијата, директно се осврнала на дел од ова спротивставување во својот говор. Националната конвенција за правата на жените во 1852 година исто така била попречена, а акцијата на толпата на конвенцијата во 1853 година била блиску до насилство. Светската конвенција за воздржаност во Њујорк во 1853 година била заглавена три дена во спор околу тоа дали на жените ќе им биде дозволено да зборуваат таму. Сузан Б. Ентони, лидерка на движењето за право на глас, подоцна изјавила: „Ниеден напреден чекор преземен од жените не е толку жестоко оспорен како говорењето во јавност. За ништо што тие се обидоа, дури ни да го обезбедат правото на глас, не беа толку злоупотребени, осудени и антагонизирани.“ Susan B. Anthony, "Fifty Years of Work for Woman," Independent, 52 (February 15, 1900), pp. 414–417. Quoted in Sherr, Lynn (1995), Failure is Impossible: Susan B. Anthony in Her Own Words, p.134. New York: Random House.

Законите кои остро ја ограничувале независната активност на мажените жени, исто така, создале пречки за кампањата за правото на глас на жените. Според „Коментарите за законите на Англија“ од Вилијам Блекстоун, авторитативен коментар за англиското право врз основа на кое е моделиран американскиот правен систем, „Со бракот, сопругот и сопругата се едно лице по закон: односно, самото битие или правното постоење на жената е суспендирано за време на бракот“, осврнувајќи се на правната доктрина за ковертура што ја вовеле во Англија Норманите во средниот век. Во 1862 година, главниот судија на Врховниот суд на Северна Каролина одбил развод на жена чиј сопруг ја камшикувал со коњ, велејќи: „Законот му дава на сопругот моќ да употреби таков степен на сила неопходен за да ја натера сопругата да се однесува добро и да го знае своето место“. Victoria E. Bynum (1992). Unruly Women: The Politics of Social and Sexual Control in the Old South. University of North Carolina Press, p. 61, 171 n. 8. Мажените жени во многу држави не можеле законски да потпишуваат договори, што им го отежнувало организирањето сали за конвенции, печатени материјали и други работи потребни за движењето за право на глас. Ограничувањата како овие биле делумно надминати со донесување на закони за имотот на мажените жени во неколку држави, поддржани во некои случаи од богати татковци кои не сакале наследството на нивните ќерки да падне под целосна контрола на нивните сопрузи.

Сентиментот во корист на правата на жените бил силен во рамките на радикалното крило на аболиционистичкото движење. Вилијам Лојд Гарисон, водачот на Американското здружение против ропството, изјавил: „Се сомневам дека е започнато поважно движење кое се однесува на судбината на расата, од ова во однос на еднаквоста на половите“. Аболиционистичкото движење, сепак, привлекло само околу еден процент од населението во тоа време, а радикалните аболиционисти биле само еден дел од тоа движење.

Рана поддршка Уставната конвенција на државата Њујорк од 1846 година добила петиции во поддршка на правото на глас на жените од жителите на најмалку три окрузи.