Карломан (848 – ок. 877) бил франкиски принц од Каролиншката династија, син на западнофранкискиот крал Карло Ќелавиот и Ерментруда Орлеанска. Иако бил првично определен за црковна кариера, подоцна се вклучил во династичките борби против својот татко.
Биографија Карломан бил роден во 848 година како најмлад син на Карло Ќелавиот. Во 854 година бил посветен на црковна служба, како дел од политиката на неговиот татко да ја зачува територијалната целина на кралството и да избегне поделба меѓу наследниците.
Неговиот воспитувач бил игуменот Вулфад, кој подоцна станал архиепископ. Во 860 година Карломан бил ракоположен за ѓакон и назначен за игумен на манастирот Сен Медар во Соасон. Подоцна добил и други црковни должности, меѓу кои игуменства во Сен Аман, Сен Рикие, Лоб и Сен Арнул во Мец. По смртта на неговиот брат Лотар, го наследил и манастирот Сен Жермен во Осер.
По смртта на неговиот брат Карло Младиот (866), неговата позиција во наследниот ред се зајакнала, што довело до негово приближување кон дел од благородништвото, особено во Лотарингија и Фландрија.
Побуна против Карло Ќелавиот Околу 870 година Карломан се побунил против својот татко, барајќи дел од наследството. Побуната била брзо задушена, по што бил уапсен и лишен од црковните должности.
И покрај интервенцијата на папата Адријан II, не бил ослободен. Подоцна успеал да избега во Фландрија, каде што собрал мала војска и повторно се спротивставил на кралот. Во 871 година црковен собор во Ремс ги екскомуницирал неговите поддржувачи.
Во 873 година повторно бил фатен и осуден. По наредба на Карло Ќелавиот бил ослепен, што било вообичаена средновековна казна за политички противници. Потоа избегал во Источна Франкија кај својот чичко Луј Германски.
Смрт Последните години од животот ги поминал под заштита на Луј Германски. Починал околу 877 година, непосредно пред или во исто време со смртта на својот татко. Категорија:Франција во 9 век