Камило Сбарбаро (1888 - 1967) ― италијански поет, писател и лихенолог. Неговата збирка поезија „Пијанисимо “ (1914) била почетокот на неговата слава. Тој бил награден со наградата Фелтринели за литература во 1962 година.

Ран живот Камило Сбарбаро бил роден на 12 јануари 1888 година, во Санта Маргерита Лигуре, дел од Џенова, во Лигура, Италија. Неговиот татко, Карло, бил инженер и архитект. Неговата мајка, Анџиолина Бачигалупо, починала од туберкулоза во 1893 година кога тој имал околу 5 години. Тој и неговата сестра Клелија биле одгледани од нивната тетка Марија, позната како Бенедета. Подоцна тој им посветил песни во својата збирка „Пијанисимо“ и „Риманенце“ на својот татко и тетка. Во 1894 година, семејството се преселило во блискиот град Вараце, каде што Камило започнал основно училиште, а подоцна и средно училиште во Салезијанскиот институт во Вараце. Во 1904 година, тие се преселиле во блиското пристаниште Савона. Сбарбаро се запишал во средното училиште „Габриело Кјабрера“. Познато е дека читал песни од Артур Рембо, кој може да се смета за влијание врз песните што почнал да ги пишува во тоа време. Тој се запознал со Ремиџо Зена и бил охрабрен да продолжи да пишува од него, кој пишувал во книжевниот стил на Скапиљатура. Во средното училиште Кјабрера, неговиот професор по филозофија бил Аделчи Баратоно, кој го збогатил интелектуално и духовно.

Поезија Сбарбаро го добил своето средно образование во 1908 година, а до 1910 година работел како службеник во челичната индустрија во Савона, а исто така пишувал и проза и поезија. Неговата прва збирка поезија била објавена во 1911 година, а истата година се преселил во Џенова. Сепак, неговото преселување во Фиренца во 1914 година и средбата со современите интелектуалци Арденго Софичи и Џузепе Прецолини, биле причина за пошироко ценење на неговата поезија. Неговите песни изразувале егзистенцијална нелагодност на смирен, воздржан начин; неговиот штедлив, суштински лиризам ги опишувало лигурските пејзажи во евокативни бои, потсетувајќи на делото на Пасколи. Тој се запознал и со други писатели и интелектуалци поврзани со „Ла Воче“, како што се Џовани Папини, Дино Кампана и Отоне Росаи.

Кога избувнала Првата светска војна, Сбарбаро се пријавил како волонтер во Италијанскиот Црвен крст. Тој бил повикан на воена служба во февруари 1917 година. Во јули, тој заминал за фронтот. Во овој период, тој ја напишал серијата „Тручоли“, објавена во 1920 година.

Во текот на летото 1919 година, тој се вратил во Џенова, каде што поминал време со Пјеранџело Баратоно и групата интелектуалци поврзани со симболистичкиот поет Чекардо Рокатаљата Чекарди. Во 1919 година, списанието „Ривиера Лигуре“ му го посветило своето последно издание нему. Од 1927 година тој имал работно место како предавач на грчки и латински јазик во училиште, Институтот Ареко во Џенова, но кога италијанското фашистичко движење дошло на власт и барало од сите наставници да се приклучат на партијата Фасциет, тој бил принуден да поднесе оставка бидејќи не сакал да се приклучи. Во 1928 година бил објавен том од неговите прозни дела, „Ликвидација“. Во 1933 година придонесувал за списанието „Газета дел Пополо“ во Торино. Тој исто така ја завршил книгата „Калкомани“ и раздавал копии од машина за пишување до пријатели, бидејќи цензурата спречувала официјално објавување. Делото е објавено подоцна, во 1940 година.

Тој бил ослободен од воена служба за време на Втората светска војна. Се вратил во Споторно за да биде со сестра си и тетка си, по поморското бомбардирање на Џенова во февруари 1941 година, што му било инспирација за неговото наредно дело. Се вратил во Џенова во 1945 година. По војната, дел од неговата поезија била препечатена и имало обновен интерес за неговите дела. Во 1951 година се вратил во Споторно, ефикасно се пензионирал и останал таму до крајот на својот живот. Неговата последна збирка песни, „Риманенце“, била објавена во 1955 година.

Неговите дела сè уште се ценети и истражувани од страна на научниците. Првично се сметал за спореден поет поради неговото ниско творештво, но од 1970-ти години контекстот на неговото дело е подобро ценет и неговиот углед се зголемил. „Пијанисимо“ и „Риманенце“ сега се сметаат за негови главни достигнувања. Особено е препознаено значајното влијание на „Пијанисимо“ врз насоката на италијанската поезија од страна на неговите современици. Тоа било реакција на декадентното движење од крајот на деветнаесеттиот и почетокот на дваесеттиот век, како што е прикажано во делото на Габриеле Д'Анунцио. Сбарбаро се вклопувал во движењата што бараат нов јазик и нов стил. Неговиот тон е тивок, пригушен и антиреторички со доминантен мотив на пустелија. Неговиот стил е опишан како минималистички, а покрај тоа што бил под влијание на традиционалните и современите поетски стилови, тој развил и свој стил.

Проза Сбарбаро почнал да пишува прозни прилози за списанија додека бил доста млад. На пример, неговите дела се појавиле во „Ла Ривиера Лигуре“ помеѓу 1912 и 1919 година. Додека живеел во Споторно во 1940-ти години, тој напишал многу преводи на класични грчки, француски и други поети и драматурзи, а продолжил со преводите и по враќањето во Џенова по завршувањето на војната.

Награди Во 1949 година, тој и Анџело Бариле ја добиле наградата за поезија „Сен-Винсен“. Оваа награда за нова поезија била востановена во 1948 година. Збирката „Тручоли“ на Сбарбаро била признаена како истакнато дело иако делото било ревизија на песните што ги напишал помеѓу 1914 и 1940 година. Во 1955 година ја делел меѓународната награда за поезија „Етна-Таормина“ со Жил Супервил. Во 1962 година тој бил добитник на петгодишната награда Фелтринели за литература од Националната академија за уметност и науки на Италија.

Лихенологија Откако ја напуштил работата во 1919 година, тој заработувал за живот предавајќи грчки и латински јазик и развил страст кон ботаниката, особено собирањето и проучувањето на лишаите, привлечен од нивната естетика.Тој бил запознаен со лихенологијата од Г. Гресино (1859–1946), свештеник кој учел за лишаите од Франческо Баљето. Сбарбаро бил речиси единствениот човек што собирал лишаи во Италија на почетокот на дваесеттиот век. Иако работел сам, меѓународните лихенолози го добиле неговиот материјал и обезбедиле идентификација за поголемиот дел од него. Во 1928 година ја продал својата прва колекција во Стокхолм. Друга колекција од околу 2700 лишаи се чува во Природонаучниот музеј во Џенова. Понатамошни лишаи собрани од него се чуваат во Музејот за природна историја Филд во Чикаго, САД, како и во други музеи. Помеѓу 1928 и 1933 година, покрај тоа што собирал во Италија, тој патувал интензивно во северна и јужна Јужна Европа, како и во Северна и Јужна Америка за да собира примероци и да се среќава со лихенолози.

Се проценувал дека собрал најмалку 127 нови видови лишаи, а 20 видови биле именувани по него.

Смрт Починал на 31 октомври 1967 година во Савона.

Наводи

Категорија:Италијански поети Категорија:Италијански писатели од 20 век Категорија:Починати во 1967 година Категорија:Родени во 1888 година Категорија:Статии со hCards Категорија:Ботаничари со авторски кратенки Категорија:Италијански ботаничари