Opus Anglicanum или англиска изработка — ракотворба со игла од средновековна Англија направена за црковна или световна употреба на облека, завеси или друг текстил, честопати користејќи златни и сребрени конци на богата кадифена или ленена основа. Таквиот англиски вез бил многу баран низ цела Европа, особено од крајот на 12 до средината на 14 век и бил луксузен производ што често се користел за дипломатски подароци.

Употреба Поголемиот дел од преживеаните примери на Opus Anglicanum биле наменети за литургиска употреба. Овие извонредни и скапи везови често се изработувале како облеки, како што се копии, касубли и орфри, или како антипендии, прекривки за светилишта или друг црковен мебел. Секуларните примери, денес познати претежно единствено од современи инвентари, вклучувале разни видови облека, оклопи за коњи, корици за книги и декоративни завеси.

Производство „Opus Anglicanum“ обично се везел на лен или, подоцна, на плиш, со разделен бод и со свила и златен или сребрено-позлатен конец . Levey, S. M. and D. King, The Victoria and Albert Museum's Textile Collection Vol. 3: Embroidery in Britain from 1200 to 1750, Victoria and Albert Museum, 1993, Златен конец, бисери и скапоцени камења се споменуваат во описите на инвентарот. Иако често се поврзува со манастири, до времето на кралот Хенри III (регистрирано 1216–72), кој купил голем број предмети за употреба во рамките на својот двор и за дипломатски подароци, најголемиот дел од производството било во лаички работилници, главно кои се наоѓале во Лондон. Имињата на разни (машки) везачи од тој период се појавуваат во вестминстерските кралски записи.

Репутација

Англиското везење станало познато низ цела Европа за време на англосаксонскиот период (иако многу малку примери се зачувани) и останала таква во текот на целиот готски период. Ватиканскиот инвентар од 1295 година наведува над 113 парчиња од Англија, повеќе отколку од која било друга земја; барањето на папата Инокентиј IV, кој им завидувал на златно везените копии и митри на англиските свештеници, цистерцијанските религиозни куќи да испратат повеќе е објавено од бенедиктинскиот хроничар Метју Парис од Сент Албанс: „Оваа наредба на мојот господар Папата не ги вознемири лондонските трговци кои тргуваа со овие везови и ги продаваа по своја цена.“ Се смета дека највисокиот степен на стил и префинетост бил достигнат во делата од 13 и почетокот на 14 век. На влијателна изложба во Музејот Викторија и Алберт од септември до ноември 1963 година биле прикажани неколку примери на Opus Anglicanum од овој период, заедно со современи дела од скулптури од дрво и камен, метални изработки и слонова коска.

Примери

Стапките на преживување на Opus Anglicanum се ниски (особено за секуларните дела), како што е познато од споредувањето на големиот број наведени во современите инвентари со малкуте примери кои сè уште постојат. Понекогаш црковните облеки подоцна биле модифицирани за различни намени, како што се покривки за олтари или корици за книги. Други биле погребани со нивните сопственици, како што е случајот со одеждите на епископите од средината на 13 век, Валтер де Кантилупе и Вилијам де Блоа, чии фрагменти биле пронајдени кога нивните гробови во Вустерската катедрала биле отворени во 18 век. Сепак, поголемиот дел биле изгубени поради занемарување, уништени од иконоборци или пак изгорени за да се извлечат скапоцените метали од златните и сребрените конци. Иако фрагментарни примери може да се најдат во голем број музеи, најважните специјализирани колекции на облеки од Opus Anglicanum се наоѓаат во музејот Клојстерс во Њујорк, музејот Викторија и Алберт во Лондон и во Ризницата на Сенската катедрала.

Само неколку англосаксонски парчиња се зачувани, вклучувајќи три парчиња во Дарам кои биле поставени во ковчегот на Свети Катберт, веројатно во 930-тите, откако биле дадени од кралот Ателстан; сепак, тие биле изработени во Винчестер помеѓу 909 и 916 година. Според Вилсон, ова се дела „со зачудувачка брилијантност и квалитет“, вклучувајќи фигури на светци и важни рани примери од Винчестерскиот стил, иако потеклото на нивниот стил е загатка; тие се најблиски до фрагмент од ѕидна слика од Винчестер и ран пример за украсување со акант. Најраната група преживеани, денес преуредени и со претежно издвоен конец од скапоцен метал, се траки или рабови од облеки, со бисери и стаклени монистра, со разни видови свитоци и животински украси. Овие веројатно потекнуваат од 9 век и денес се наоѓаат во црква во Масејк во Белгија. Друг стил на текстил е облека илустрирана на минијатурен портрет на Свети Етелволд во неговиот Бенедиктал, која го покажува работ на она што изгледа како огромен „цвет“ од акант (термин што се употребува во неколку документарни записи) што ги покрива грбот и рамената на носителот. Други пишани извори споменуваат други композиции од големи размери.

Еден особено добар пример е мисницата„Поклонувањето на мудреците“ од околу 1325 година во црвен плиш извезен со златен конец и бисери во музејот на уметноста Метрополитен во Њујорк. Таа прикажува сцена од раѓањето на Христос со акцент на украсни мотиви, цвеќиња, животни, птици, ѕверови и ангели. Копчето Батлер-Бауден во Музејот Викторија и Алберт е уште еден зачуван примерок; истата колекција има подоцнежен коп направен за комплет облеки подарени од Хенри VII на Вестминстерската опатија.

Друго примерно дело на Opus Anglicanum е Чичестерската мисница, кое моментално се чува во колекцијата на Метрополитен музејот на уметност во Њујорк. Ова парче вез е покриено со илустрации на христијанска иконографија и го добило името од семејството Констабл, неговите поранешни сопственици. Изработена со свилени и златни конци, нејзината изработка прикажува техники како што се шиење на долната страна, разделен бод, лежерна работа и издигната работа, сите извезени на бујна плешена основа. На предната страна, уметничкото дело претежно ги прикажува апостолите, секој седнат. На врвот се видливи претстави на Свети Јован Евангелист и Свети Јован Крстител. Свети Јован Евангелистот седи на фалдстол со рачки дизајнирани како глави на орли наместо како глави на кучиња како останатите. Орелот е симбол на евангелистот на Јован. Јован Крстител држи златна топка што содржи „ Агнус Деи “, што значи Божјо јагне. Средниот дел го прикажува Свети Петар како држи меч и Павле како држи два клуча, при што двајцата држат книги во спротивни раце. На дното, Свети Андреј седи со прекрстени нозе држејќи крст покрај Свети Јаков, кои исто така држат книги. Свети Јаков е прикажан како аџија, комплетен со шапка и стап. Во раката, тој држи и торба со препознатлива значка од школка, симболична за неговото поклонение . Гледајќи го задниот дел од фасадата, три сцени се внимателно извезени на плишот. Од долу нагоре, тие го претставуваат Благовештението, Обожувањето на мудреците и Крунисувањето на Дева. Благовештението прикажува ангел со делумно свиткани крилја како држи долг свиток и Марија, која изгледа изненадена од нерамнотежата во држењето додека држи парче страница. Вдлабнатината во средината на образите на обете фигури покажува стилизација на англиски вез. Крунисувањето ја прикажува Богородица со стиснати раце и Христос како седи на престол. Христос дава благословен гест со едната рака, додека другата ја потпира на глобус. Обожувањето на мудреците е особено интересно бидејќи тројцата кралеви можеби ги претставуваат (од лево кон десно) Едвард Исповедникот, Едвард II и Едвард III . Постојат и други мотиви на англиското кралско семејство, како што е користењето на ѕвезди. Над главата на детето на Поклонувањето на мудреците има ѕвезда, а низ целото дело има ангели кои држат ѕвезди. Мотивот на ѕвездата се користел за да се претстави англиското кралско семејство, а поточно кралот Хенри III. Во тоа време, Едвард III се обидел да го заземе францускиот престол, започнувајќи ја Стогодишната војна, што довело до покажување моќ преку екстравагантна уметност.

Постојат два прекрасни примероци на Opus Anglicanum, кои пристигналр како завршни парчиња од олтарпендиум (антепендиум) под грижа на Историскиот музеј во Берн, Швајцарија. Детален пример за шевовите е прикажан десно, слика на лист на црвена ткаенина.

Наводи

Извори Davenport, Cyril, English Embroidered Bookbindings, edited by Alfred Pollard, London, 1899 () "Dodwell (1982)": Dodwell, C. R., Anglo-Saxon Art, A New Perspective, 1982, Manchester UP, "Dodwell (1993)": Dodwell, C. R., The Pictorial arts of the West, 800–1200, 1993, Yale UP, "Golden Age": Backhouse, Janet, Turner, D.H., and Webster, Leslie, eds.; The Golden Age of Anglo-Saxon Art, 966–1066, 1984, British Museum Publications Ltd, Levey, S. M. and D. King, The Victoria and Albert Museum's Textile Collection Vol. 3: Embroidery in Britain from 1200 to 1750, Victoria and Albert Museum, 1993, Wilson, David M.; Anglo-Saxon: Art From The Seventh Century To The Norman Conquest, Thames and Hudson (US edn. Overlook Press), 1984.

Further reading King, Donald: Opus Anglicanum: English Medieval Embroidery, London: HMSO, 1963. Christie, A.G.I: English Medieval Embroidery, Oxford: Clarendon Press, 1938. Staniland, K: Medieval Craftsmen: Embroiderers, London: British Museum Press, 1991. Michael, M.A: The Age of Opus Anglicanum (London, Harvey Miller/Brepols, 2016. Browne C., Davies, G & Michael, M.A: English Meidieval Embroidery, Opus Anglicanum, London and New Haven, Yale University Press, 2016.

Надворешни врски

Opus Anglicanum at Historical Needlework Opus Anglicanum: English Work, or How to Paint With a Needle Medieval English embroidery at the Victoria and Albert Museum website Chasuble in Opus Anglicanum, Metropolitan Museum of Art

Категорија:Англиска уметност Категорија:Римокатоличка уметност