мини|300п|Јапонскиот регент Хооџоо Токимуне, кој ги запрел Монголците, се бори против тенгумини|300п|„Кобајакауа Такакаге разговара со тенгу на планината Хико“, од Јошитоши. Носот на тенгу е сосема малку издолжен за да се разликува од обичен јамабуши. мини|400x400пкс| Тенгу прикажан во облик на луња-чудовиште, од „Газу Хјакки Јакоо“ на Торијама Секиен. се вид на легендарно суштество од јапонската народна религија. Тие се сметаат за еден вид на јоокаи (натприродни суштества) или Шинто ками (богови). Најпрво, за тенгу се сметало дека го заземале обликот на грабливи птици, и тие се традиционално претставени со човечки и авијатички особености. Најраните тенгу биле замислени со клунови, но оваа особина често била антропоморфно претставена како неприродно издолжен нос (врвот на носот), што денес нашироко се смета за дефинитивна одлика на тенгу во популарните адаптации. Паралелно, тие се поврзуваат со суштеството Гаруда (Санскрит: गरुड़ Гаруд; Пали: गरुळ Гарул), легендарна птици или суштество слично на птица во Хинду, Будистичката и Џаин митологијата, и под влијание на Сарутахико Ооками, домородно Шинто божество.
Во Будизмот, долго се сметало дека тенгу биле напаѓачки демони и предвесници на војната. Нивната слика постепено омекнала, но сепак, претворајќи се во едни од заштитниците, можеби и опасни, духови на планините и шумите. Тенгу се поврзани со аскетската пракса на Шугендоо, и тие се обично прикажани во облеката на своите следбеници - јамабуши.
Приказ Тенгу во уметноста се појавуваат во различни форми. Обично се претставени како нешто помеѓу голема, монструозна птица и целосно антропоморфно суштество, често со црвено лице или невообичаено голем или долг нос. Раните прикази за тенгу ги покажуваат како суштества кои личат на луњи и можат да се претворат во облик на човек, честопати во трансформацијата задржувајќи ги нивните птичји крила, глава или клун. Долгиот нос на тенгу се чини дека е замислен во XIV век, веројатно како човечка претстава на птичјиот клун.de Visser, pp. 61. The kite referred to here is tobi or tonbi (), the Japanese black kite (Milvus migrans lineatus). Оваа одлика ги поврзува со Сарутахико Ооками, кој е опишан во текстот „Нихон Шоки“ од 720 г., со сличен нос кој имал опсег од седум дланки. На селските фестивали, двете фигури често се прикажани со идентичен дизајн на маски со црвен фалусен нос.Moriarty p. 109.
Некои од најраните претстави за тенгу се појавуваат во јапонските свитоци со слики, како што е , насликан околу 1296 г., што ги исмејува високите свештеници, надавајќи им јастребови клунови како на тенгу демоните.Fister p. 105. See images from this scroll here and here .
Тенгу честопати се замислени во облик на некаков свештеник. Почнувајќи од XIII век, тенгу особено се поврзуваат со јамабуши, планински аскети кои практикуваат Шугендоо.de Visser, pp. 55–57. Асоцијацијата наскоро се нашла во јапонската уметност, каде што тенгу се најчесто насликани во уникатниот костум на јамабушите, кој вклучува карактеристична капа наречена токин и .Fister, p. 103. For images of the yamabushis costume look here . Поради нивната свештеничка естетика, тие честопати се прикажани како управуваат со какхара, посебен стап што го користеле будистичките монаси, а на јапонски наречен шакуџоо.
Тенгу обично се прикажани како држат магична . Во народните приказни, овие лепези понекогаш имаат способност да го издолжат или скратат носот на една личност, но обично им се припишува моќта да развијат големи ветрови. Различни други чудни додатоци можат да бидат поврзани со тенгу како што е посебниот вид на висока, еднозаба гета сандала, честопати наречена тенгу-гета.Mizuki 2001, p. 122.
Потекло Терминот тенгу и знаците што се користат за да се напише се позајмени од името на жесток демон од кинескиот фолклор наречен тиангоу, иако ова е сè уште непотврдено. Кинеската книжевност на ова суштество му доделува различни описи, но најчесто станува збор за жестоко и антропофагно кучешко чудовиште кое наликува на ѕвезда што паѓа или комета. Испушта бучава како гром и носи војна каде и да падне. Во едно споменување од Шу Ји Џи ( , „Колекција на бизарни приказни“), напишана во 1791 г., опишува тиангоу налик на куче со остар клун и исправено држење на телото, иако вообичаено тиангоу немаат многу сличност со нивните јапонски колеги.de Visser, pp. 27–30.
23-то поглавје од „Нихон Шоки“, напишано во 720 г., главно се смета дека го содржи првото запишано споменување на тенгу во Јапонија. Во овој извештај, се појавува голема ѕвезда паѓалка и е посведочена од будистички свештеник како „небесно куче“, и слично како тиангоу од Кина, ѕвездата претходи на воено востание. Иако кинеските знаци за тенгу се користат во текстот, придружните фонетски фуригана знаци го даваат читањето како амацукицуне (небесна лисица). М. В. де Визер претпоставил дека раните јапонски тенгу можат да претставуваат спој на два кинески духови: тиангоу и лисиците-духови наречени хули џинг.de Visser, pp. 34–35.
Не е јасно како тенгу се претворил од куче-метеор во човек-птица. Некои јапонски научници ја поддржале теоријата дека сликата на тенгу потекнува од сликата за хинду богот орел Гаруда, кој бил плурализиран во будистичкото писмо како поединец од една од најголемите раси на нечовечки суштества. Како и со тенгу, и гаруда се често портретирани во човечка форма, со крилја и клунот од птица. Името тенгу се чини дека е напишано наместо гаруда во јапонската сутра наречена Емјоо Џизоо-кјоо (), но ова е веројатно напишано во Едо периодот, долго откако била воспоставена сликата за тенгу. Најмалку една рана приказна во „Конџаку Моногатари“ опишува тенгу кој протерал змеј, која потсетува на расправата на гаруда со наага змиите. Во други аспекти, сепак, оригиналното поведение на тенгу значително се разликува од она на гаруда, кој е генерално пријателски кон будизмот. Де Визер шпекулира дека тенгу може да потекнува од древната Шинто птица-демон која најверојатно била синкретизирана со гаруда и тиангоу кога будизмот пристигнал во Јапонија. Сепак, тој нашол малку докази за поддршка на оваа идеја.de Visser, pp. 87–90.
Во подоцнежна верзија на „Куџики“, древен јапонски историски текст, е запишано името Аманозако, монструозно женско божество родено од жестокоста на богот Сусаноо, а пишаните знаци значат „тенгу божество“ (). Книгата го опишува Аманозако како бесно суштество способно за лет, со тело на човек, глава на ѕвер, долг нос, долги уши и големи заби што можат да ги џвакаат мечевите. Во книгата од XVIII век наречена , се сугерира дека оваа божица е вистинската претходничка на тенгу, но датумот и автентичноста на „Куџики“, а особено на ова издание, остануваат спорни.de Visser, pp. 43–44; Mizuki, Mujara 4, p.7.
Зли духови и лути духови 300п|мини|„Ига но Цубоне се соочува со измачениот дух на Сасаки но Кијотака“, од Јошитоши. Духот на Сасаки се појавува со крилја и канџи на тенгу. „Конџаку Моногатари“, збирка раскази објавени во доцниот Хеиански период, содржи некои од најраните приказни за тенгу, веќе окарактеризирани како што би биле со вековите што доаѓаат. Овие тенгу се проблематични противници на Будизмот, кои ги лажат побожните со лажни слики на Буда, носат монаси и ги фрлаат на оддалечени места, опседнуваат жени во обид да ги заведат светите мажи, ограбуваат храмови, и ги даруваат оние што им се поклонуваат со несвета моќ. Тие често се маскираат во свештеници или чесни сестри, но се чини дека нивната вистинска форма е онаа на луњите.de Visser, pp. 38–43.
Во текот на XII и XIII век, продолжиле сведочењата за обидите на тенгу кои предизвикувале проблеми во светот. Тие сега биле етаблирани како духовите на лутите, суетните или еретички свештеници кои потпаднале во „тенгу-димензијата“ (, тенгудоо). Тие започнале да опседнуваат луѓе, особено жени и девојчиња, и да зборуваат преку нивните усти (кицунецуки). Сè уште сметани за непријатели на Будизмот, демоните исто така го свртеле вниманието кон кралското семејство. Во „Коџидан“ се раскажува за една Царица која била опседната, а во приказната „Оокагами“ се раскажува дека Императорот Санџоо бил ослепен од тенгу, т.е., дух на свештеник кој го презирал престолот.de Visser, pp. 45–47. This tengu-ghost eventually appeared and admitted to riding on the emperor's back with his wings clasped over the man's eyes.
Еден озлогласен тенгу од XII век, самиот тој бил дух на император. „Хооген Моногатари“ ја раскажува приказната за Императорот Сутоку, кој бил принуден од неговиот татко да го напушти престолот. Кога тој подоцна го кренал Хооген бунтот за да ја поврати земјата од Императорот Го-Ширакауа, тој бил поразен и прогонет во провинцијата Сануки во Шикоку. Според легендата, тој умрел во маки, откако се заколнал дека ќе ја прогонува нацијата на Јапонија како велик демон, така станувајќи страшен тенгу со долги нокти и очи како на луња.de Visser, pp. 48–49.
Во приказните од XIII век, тенгу започнале да киднапираат млади момчиња, како и свештеници, кои отсекогаш биле нивна мета. Момчињата честопати биле враќани, додека свештениците ќе биле најдени врзани за врвовите на дрвјата или на други високи места. Сепак, сите жртви на тенгу биле враќани во состојба на блиска смрт или лудило, понекогаш откако ќе бидат измамени да јадат животински измет.de Visser, pp. 55–57.
Тенгу од овој период честопати биле замислени како духови на арогантните, и како резултат на тоа, суштествата станале силно поврзани со суетата и гордостта. Денес, јапонскиот израз „тенгу ни нару“ („се претвори во тенгу“) сè уште се користи кога се опишува вообразена личност.Mizuki 2001.
Велики и мали демони 300п|мини|„Тенгу-врана“, доцен Едо период (28×25×58 см) 300п|мини|„Тенгу и будистички монах“, од Кауанабе Кјоосаи. Тенгу носи капа и пом-пом појас на следбеник на Шугендоо. Во „Генпеи Џоосуики“, напишана во доцниот Камакура период, еден бог му се појавува на Го-Ширакауа и му дава детален извештај за тенгу духовите. Тој вели дека тие потпаѓаат во тенгу патот затоа што, како будисти, тие не можат да одат во Пеколот, но како луѓе со лоши принципи, тие исто така не можат да одат во Рајот. Тој го опишува појавувањето на различни типови на тенгу: духови на свештеници, монахињи, обични мажи и обични жени, сите тие во животот поседувале прекумерна гордост. Богот ја воведува идејата дека не сите тенгу се еднакви; мудрите луѓе стануваат , а неуките стануваат .de Visser, pp. 51–53.
Филозофот Хајаши Разан ги именува најголемите од овие даитенгу како Сооџообоо од Курама, Тарообоо од Атаго и Џирообоо од Хира.de Visser, pp. 71. Демоните од Курама и Атаго се меѓу најпознатите тенгу.Mizuki 2001.
Еден дел од „Тенгу Меигикоо“, подоцна цитиран од Иноуе Енрјоо, ги наведува даитенгу по овој редослед:de Visser, p. 82; most kanji and some name corrections retrieved from here .
од Курама од Атаго од Хира од Акиха од Коомјо од Хико од Даисен од Уено од Ицукушима од Оомине од Кацураги од Хитачи од Фуџи од Такао од Ширамине од Изуна од Хиго
Даитенгу честопати се замислени во почовечка форма од нивните подмладоци, и поради долгиот нос, тие можат да се нарекуваат и . Котенгу може обратно да биде прикажан повеќе како налик на птица. Тие понекогаш се нарекуваат или .Mizuki 2001 Иноуе Енрјоо опишва два вида на тенгу во неговата „Тенгурон“: големите даитенгу, и малите, налик на птица, коноха-тенгу кои живеат во Криптомерија дрвјата. Коноха-тенгу се забележани во книгата од 1746 година наречена , како суштества слични на птиците со распон на крилјата од преку два метри кои биле забележани како ловат риби во Оои реката, иако ова име ретко се појавува во книжевноста.de Visser, p. 84; Mizuki 2003, p. 70. The term konoha-tengu is often mentioned in English texts as a synonym for daitengu, but this appears to be a widely repeated mistake which is not corroborated by Japanese-language sources.