десно|мини|335x335пкс| Грофот Ѓорѓе Бранковиќ (р. 1711), писател на словенско-српската хроника. Српска историографија се однесува на историографијата (методологијата на студиите по историја) на српскиот народ од основањето на српската државност. Развојот може да се подели на четири главни фази: традиционална историографија, критичка школа на Руварац, комунистичко-марксистичко наследство и обновено српско национално движење.
Средновековна српска историографија Современа српска историографија Јован Рајиќ (1726–1801) бил претходник на модерната српска историографија, и се споредува со важноста на Николај Карамзин за руската историографија. Темелите на српската црковна историографија ги поставил епископот Никодим Милаш (1845–1915). Иларион Руварац (1832–1905) се смета за основач на критичката школа на српската историографија. Училиштето на Руварац се судрило со она на Панта Среќковиќ (1834–1903). Српската историографија најмногу била фокусирана на националните прашања за време на Друштвото за српско стипендирање и српското учено општество (1841–1886). Главен придонесувач за српската историографија во текот на деветнаесеттиот век бил дипломатот Стојан Новаковиќ, кој составил обемна библиографија и се смета за „татко на дисциплината на историската географија во Србија“, фокусирајќи се на српскиот народ и држава во текот на средниот век и потеклото. и развој на современата српска држава.
Српската црковна историографија се совпаднала со националистичките перспективи содржани во секуларната српска историографија. Православната црковна традиција и раната српска историографија преку народната поезија заснована на битката за Косово помогнаа да се надминат празнините и да се поврзе старата со тогашната нова српска држава. Нацијата и религијата биле тесно поврзани во националистичката српска историја на почетокот на 19 век. Патриотската историографија ги гледаше Србите како ослободители од странското угнетување на нивните јужнословенски браќа во Балканските војни и Првата светска војна . Српските националисти тврдат дека во комунистичката историографија, Србите биле трансформирани во угнетувачи, четниците од Втората светска војна биле означени како колаборационисти како усташите, а масакрите врз Србите биле минимизирани. Во Југославија по Втората светска војна, српските историчари тврдеа дека историите на поединечни народи повеќе не постоеле по обединувањето, за разлика од словенечките и хрватските историчари кои го тврдеа спротивното. Од 1950-тите па наваму, интелектуалните активности потпаднаа помалку под државна контрола и до 1960-тите дебатите за Вториот свет повторно се појавија кулминирајќи со повеќе дела во 1980-тите.
Посткомунистичка српска историографија (1980-ти до денес) Во текот на повоената ера, иако Тито ги осудувал националистичките чувства во историографијата, тие трендови продолжија со хрватските и српските академици кои понекогаш се обвинуваа меѓусебно за погрешно претставување на историите меѓусебно, особено во однос на хрватско-нацистичката алијанса. Комунистичката историографија беше оспорена во 1980-тите и започна рехабилитацијата на српскиот национализам од страна на српските историчари. Историчарите и другите членови на интелигенцијата што припаѓа на Српската академија на науките и уметностите (САНУ) и на Друштвото на писателите одиграа значајна улога во објаснувањето на новиот историски наратив. Процесот на пишување на „новата српска историја“ паралелно се одвиваше заедно со појавната етно-националистичка мобилизација на Србите со цел да се реорганизира југословенската федерација. Четири фактори и извори кои влијаеле на „новата историја“ вклучуваат:
Српска етнонационалистичка идеологија Национализам кој потекнува од црковната историографија и православната црква Српска емигрантска пропаганда и митови Студии за геноцид и холокауст (поради тоа што Србите се идентификуваат со Евреите како злосторства против Србите се сметаа заедно со Холокаустот како еквивалентни)
Користејќи ги идеите и концептите од историографијата на Холокаустот, српските историчари заедно со црковните водачи ја примениле во Југославија од Втората светска војна и ги изедначиле Србите со Евреите и Хрватите со нацистичките Германци. Во врска со српските жртви во Втората светска војна, за време на ерата на Милошевиќ, српските историчари и режимот сметаа дека е важно да се обезбеди поддршка од истакнати југословенски Евреи и организации во врска со идејата за заедничко српско-еврејско мачеништво Како такви, неколку Југословенски Евреи ја дадоа својата помош за новата српска историографија. Во 1980-тите, српските историчари изработија многу дела за присилното преобратување за време на Втората светска војна на Србите во католицизам во усташка Хрватска. Овие дебати меѓу историчарите отворено станаа националистички и навлегоа и во пошироките медиуми. Историчарите во Белград во текот на 1980-тите кои имаа блиски владини врски честопати излегуваа на телевизија во вечерните часови за да разговараат за измислени или вистински детали за усташкиот геноцид врз Србите за време на Втората светска војна. Овие дискусии имаа ефект да бидат теоретски заклучоци кои служеа како претходник за евентуалниот етно-демографско инженерство што се случи во Хрватска. Во тоа време некои добро познати српски историчари како Василије Крестиќ и Милорад Екмечиќ биле во авангардата на националистичкото движење. Во 1986 година, Василије Крестиќ заедно со историчарот Радован Самарџиќ биле членови на комисијата која подоцна го подготви Меморандумот на Српската академија на науките и уметностите кој се однесуваше на „геноцид“ извршен врз Србите од страна на Албанците и Хрватите во Југославија.
Во текот на 1980-тите и 1990-тите, главниот фокус на националистичката историја било Косово. Српските академици како Душан Батаковиќ добија дарежлива поддршка за објавување на националистички дела кои биле преведени на други јазици, а други српски историчари Димитрије Богдановиќ, Радован Самарџиќ и Атанасије Урошевиќ исто така изработија слични дела за Косово. Иако некои српски историчари не промовираа националистички погледи, практиката на историјата во Србија беше под влијание на ограничувањата што и беа поставени од национализмот спонзориран од државата. Фокусот на истражувањето за српските историчари е ограничен на српското искуство од животот под „Турците“ и само неколку српски историчари можат да читаат османлиски документи. "Even if some Serbian historians have not promoted a consciously nationalistic view, history as practised in Serbia has observed the constraints imposed by state-sponsored nationalism. As suggested in Part I, nation-building states in former Ottoman territories have used their influence over education, support for and dissemination of research, and the media to draw implicit, and sometimes explicit, boundaries for acceptable historical interpretation. Minor variations on the established narrative may be allowed, but even less overtly ideological historians remain chroniclers of the nation. As in most other post-Ottoman states, few historians in Serbia are able to read Ottoman texts: the focus of their research is confined to Serbs and Serbian lands under 'the Turks'. In the 1980s and 1990s, overtly nationalist Serbian scholars such as Dušan Bataković received the most generous support for the publication of their work. The focus of much of such nationalist history was Kosovo. Footnote: Bataković wrote a series of nationalist works on Kosovo, of which several (The Kosovo Chronicles [Belgrade, 1992] and Kosovo, la spirals de la haine [Paris, 1993]) have been translated into other languages. Many similar works have not been translated: e.g., Kosovo i Metohija u srpskoj istoriji, ed. R. Samardžic (Belgrade, 1989); D. Bogdanović, Knjiga o Kosovu (Belgrade, 1985); and A. Urošević, Etnički procesi na Kosovu tokom turske vladavine (Belgrade, 1987)." Како такви, хабсбуршките документи се користени иако српските историчари го ставаат настрана корпусот на локални и важни докази засновани во османлиските документи при составувањето на националната историја. "Malcolm, like the historians of Serbia and Yugoslavia who ignore his findings, overlooks the most valuable indigenous evidence. Unwillingness to consider Ottoman evidence when constructing national history is exemplified by the Serbian historians who commemorated the three-hundredth anniversary of the great migration by compiling a compendium of previously unpublished references to Serbs in contemporary documents, all of them Habsburg in origin and none of them Ottoman."
Делата од српските историчари и етнографи кои биле академски застарени и политички пристрасни со цел да го оправдаат српскиот експанзионизам беа повторно објавени еден век подоцна, а некои дела ќе бидат објавени второ издание во 1990-тите. Овие дела беа пофалени од српските историчари бидејќи ги сметаа за речиси примарни извори поради нивниот архаичен стил и блискост со опишаните настани и затоа го промовираа нивното повторно објавување во текот на 1990-тите. "The works of these historians and ethnographers, while scholarly obsolete and politically biased in their aim to justify Serbian expansionism, have nevertheless been revived almost a century later, and many of them went to a second edition in the 1990s. Serbian historians who praised them and advocated their reprinting in the 1990s treated them as if they were almost primary sources because of their archaic style and alleged proximity to events they described." Со оглед на тоа што делата и идеите на овие националистички ориентирани српски историчари од 19 и почетокот на 20 век беа проширени од писателите на српската книжевна сцена во текот на 1990-тите. Кога избувнаа војните во текот на 1990-тите, повеќето српски историчари се фокусираа на страдањата што Србите ги претрпеле во претходните конфликти за да ја нагласат српската виктимизација, етничкото чистење на Србите и сексуалните напади врз Србинките. Српските историчари ги бранеа постапките на режимот за време на распадот на Југославија.
Малкумина српски научници критички се занимавале со литература на српската историографија која во голема мера се заснова на митови. "In all fairness, it should be mentioned that there are a few Serbian scholars who have unmasked those works of Serbian historiography that relied heavily upon myth." Меѓу оние што го вклучуваат историчарот Миодраг Поповиќ, кој изјавил дека српската историја во Отоманската Империја е одвоена од митовите содржани во српската народна поезија. Поповиќ додаде дека митовите за „турскиот јарем“ и „ропството под Турците“ биле производ на подоцнежните времиња со цел да се мобилизираат Србите за време на процесот на градење национална држава, поради што митот содржи толку многу антиисламски и антитурски ставови. Српската историографија во современото време сè уште останува политички чувствителна. Падот на режимот на Милошевиќ (2000) ги најавил поделбите во интелигенцијата за помирување со неодамнешното воено минато и моралната одговорност во Србија. Меѓу либералните историчари нивните напори се концентрирани на побивање на националистичките дискурси истакнати во медиумите и јавните ставови и неуспехот да ја прифати модерноста од страна на српското општество. Нивните ставови за распадот на Југославија се засноваат на пошироката поларизација и масовна дебата содржана во српската јавна дебата за минатото и како одговори на националистичките дискурси на историчарите поврзани со националистичко-патриотската група.
Теми Српската историографија (19 век - денес) преку своите историчари развила различни хистриографски позиции, погледи и заклучоци за теми и теми кои се однесуваат на проучувањето на српската историја и на српскиот народ. Од нив се:
Средновековен и пред осамостојувањето