vignette|200px|right|thumb|Stendhal, per Johan Olaf Sodemark (1840).
Lo sindròm de Stendhal, apelat maitot " sindròm de Florença ", es una malaudia psicosomatica qui provòca de las acceleracions dau ritme cardiac, daus vertiges, de las sufocacions veire de las allucinacions chas quauqu'unas personas exposadas a una subrecharja d’obras d’art1. Queu sindròm, pro rare, fai partida de çò que podem apelar los trobles dau viatge o sindròms dau viatjaire.
Origina 200px|right|thumb|Florença e lo flume Arno au niveu daus Officis, dau Ponte Vecchio e dau corridor de Vasari.
Queu sindròm es apelat entau en referença a l'experiencia viscuda per l’escrivan francés Stendhal pendent son viatge en Itàlia, a Florença, en 1817. Escriguet alora : "Era arribat a queu ponh d’emocion ente s'encontren las sensacions celestas balhadas per los Beus Arts e los sentiments passionats. En sortir de Santa Croce, avia un batament de cuer, la vita era achabada chas me, marchava emb la crenta de tombar." Roma, Nàpols e Florença, (edicions Delaunay, París - 1826, tome , 102).
Bibliografia Graziella Magherini, , ed.
Liams externes Descripcion en francés
L’Humanité, Tot sus lo sindròm de Stendhal Memòrias de Michel Bourguignon sus lo sindròm de Stendhal, e mai, l’extasi e l’orgasme