Perrin d'Angicourt foi um famoso trovador e cortesão da Picardia, associado à escola poética de Arras, que floresceu entre 1220 e 1269. Da região de Beauvaisis, é provável que sua cidade natal tenha sido Achicourt. O trovador também era associado à corte de Brabante, do duque Henrique III, e talvez tenha acompanhado o conde Carlos de Anjou à Itália.

Seu nome é uma grafia diminutiva de Pierre. Um nome comum, à época, da Picardia, e muito usado para referenciar pastores em obras literárias. Seu topônimo por vez, Angicourt, pode ser grafado como Angecourt, Angincourt, Anchicourt ou Ancicourt.

Sua fama é comprovada pela preservação de trinta poemas, dos quais dois sobreviveram com melodias. Além disso, fez diversas parcerias nos chamados jeu-parti (equivalente ao tenção galego-português) com outros trovadores, como Jehan Bretel, e foi referenciado múltiplas vezes por Gillebert de Benneville, Gaidifer d'Avion e Jehan de Grieviler. Dos trinta poemas, o mais celebrado foi Quant partiz sui de Prouvence, visto que no seu manuscrito há a citação de ser uma "canção coroada" (couronee).

O último e o mais importante patrono de Perrin foi o conde de Anjou, Carlos, irmão do rei Luís IX de França. O último documento a citar o nome do trovador veio de uma carta de 1269.

Lista de composições De Perrin d'Angicourt sobreviveram 30 poemas de autoria precisa. Ao menos um poema (Quant partiz sui de Prouvence) foi coroado pela escola de Arras.

Jamès ne cuidai avoir; Contre la froidor m'est talent repris; Il feroit trop bon morir; Quant li cincejuz c'escrie; Heneur et bone aventure; Bone amour, conseilliez moi; Chançon vueil fere de moi; Onques ne fui sanz amor; Quant li biaus estez repere; Quant voi le felon tens finé; Quant je voi l'erbe amatir; Trés haute amor qui tant s'est abessie; Amors, dont sens et cortoisie; Quant voi en la fin d'esté; Onques pour esloignement; J'ai un jolif souvenir; Li jolis mais ne la fleur qui blanchoie; Il ne me chaut d'esté ne de rousée; Quant li biaus estez revient; An voit souvent en chantant amenrir; Au tens nouvel que cil oisel; Je ne chant pas pour verdor; Quant partitz sui de Prouvence; Lors quant je voi le buisson en verdure; Biau m'est du tens de gain qui verdoie; Haute esperance garnie; Helas! Or ai ge trop duré; Perrin d'Angicourt, respondés; Il convient k'en la Candeille; Que fevrier vet definant.

Categoria:Trovadores da França Categoria:Poetas da França