250px|мини|усправно|Aristotel, Frančesko Ajec Aristotelizam je tradicija u filozofiji i u nauci naziv za nauk Aristotelovih sljedbenika, naročito srednjovjekovnih i renesansnih tumača Aristotelove duhovne baštine. Aristotelizam je tokom renesanse vladao svim poljima znanja.
Istorija Komentarisanje Aristotelovih djela započeli su već peripatetici (Andronik s Rodosa, Aleksandar iz Afrodizijade i drugi) i prevladavalo je, uz neoplatonističke koncepcije, sveukupnom filozofskom proizvodnjom do kasne renesanse. Aristotelizam je tako postajao sve manje nauk samog Aristotela, a sve više njegovih tumača koji su mu dali onaj konačan oblik s kojim je ušao u evropsku kulturu.
мини|десно|110px|Srednjovjekovna arapska reprezentacija Aristotela kako predaje učeniku
Smrću Boetija 524. godine, koji je na latinski preveo Aristotelove logičke spise, Evropa je izgubila neposredan dodir s grčkom filozofskom predajom. Oživljena posredovanjem Arapa (islamski aristotelizam),-{Manfred Landfester, Hubert Cancik, Helmuth Schneider (ed.), . Volume 1, , 2006, p. 273.}- ta baština je već kod njih imala mnogobrojne sljedbenike, a među njima se posebno ističu Ibn Sina (avicenizam) početkom 11. vijeka i Ibn Rušd (averoizam)-{.}- u 12. vijeku, koji su u tada nejasnim Aristotelovim tekstovima vidjeli teoriju monopsihizma (jedinstvo -{intellectus agens}- u svim ljudima). Kod Jevreja je najpoznatiji predstavnik aristotelizma u to doba Moše Majmonid. Aristotelovi fizički i metafizički spisi, prevedeni na latinski tokom 13. vijeka, nagovijestili su naučni prevrat u renesansi.
Najprije zabranjivani (1110—1366), ti radovi su poslije srasli i sa sholastičkom naukom, koja je već prihvatila Aristotela logičara u polemici o ’pitanju univerzalija’. Djelom Alberta Velikog i pogotovo Tome Akvinskog napokon je prihvaćen i čitav Aristotelov logičko-fizičko-metafizički kompleks, premda preoblikovan i prilagođen novoj potrebi sistematizovanja sveukupne hrišćanske misli. Tomizam tako postaje službeno crkveno stajalište prema klasičnom sporu između aristotelizma i platonizma (augustinizam), a sam Aristotel dobija snagu neoborivog autoriteta koji će ubuduće, kroz renesansu, imati dvojaku ulogu unapređivanja i skrućivanja filozofske i naučne misli. Aristotelizam srednjeg vijeka postaje temelj savremene „neosholastike”.
Aristotelovo djelo i njegova srednjovjekovna redakcija aristotelizam služili su kao tačka-odrednica različitih, pa i proturječnih, filozofskih, naučnih i ideoloških motiva. Antiaristotelizam Francuza Pjera de la Ramea (Petrus Ramus) ili Hrvata Franeta Petrića (Franciskus Patricijus), okrenuti su konstruktivnoj razgradnji sholastičke šeme tumačenja Aristotela kao mislioca sinteze, dok naturalistički pravac aristotelizma razvijaju aleksandristi. Istovremeno je oživljavanje Aristotelovih analitičkih metoda vodilo na novi put koji je davao povremeno i neposredne naučne doprinose, kao što su Harvijevo otkriće cirkulacije krvi, ili pak Lajbnicove koncepcije kretanja, vremena i prostora.„Aristotelizam”. -{enciklopedija.hr}-. Pristupljeno 3. 5. 2018.
Vidi još Froneza Hilomorfizam Komentari o Aristotelu Korpus Aristotelikum Peripatetička škola Platonizam Točak vatre
Reference
Literatura
.
. Knight, Kelvin & Paul Blackledge (eds) . Lucius & Lucius (Stuttgart, Germany), 2008.
1984 / Duckworth, 1985 (2. izd.). , University of Notre Dame Press / Duckworth, 1988. , University of Notre Dame Press / Duckworth, 1990. . University of Notre Dame Press / Polity Press, 1998. , Open Court / Duckworth, 1999. MacIntyre, Alasdair, 'Natural Law as Subversive: The Case of Aquinas' and 'Rival Aristotles: 1. Aristotle Against Some Renaissance Aristotelians; 2. Aristotle Against Some Modern Aristotelians', in MacIntyre, volume 2, , 2006. : Vol. I: Die Renaissance des Aristotelismus im I. Jh.v. Chr. ; Vol. II: Der Aristotelismus im I. und II. Jh.n. Chr. (1984); Vol. III: Alexander von Aphrodisias (2001) – Edited by Jürgen Wiesner, with a chapter on Ethics by Robert W. Sharples. . Rombach, volume 1, 1972; volume 2, 1974. , Suhrkamp, 1977.
Schrenk, Lawrence P. (eds) . Sharples, R. W. (eds) . Ashgate, 2001. (originally 1888). . Duckworth, 1990. Stocks, John Leofric, , Harrap, 1925.
Spoljašnje veze -{The Rediscovery of the Corpus Aristotelicum and the Birth of Aristotelianism}- -{Clayton, Edward. (2005) Political Philosophy of Alasdair MacIntyre, Internet Encyclopedia of Philosophy}- -{International Society for MacIntyrean Enquiry}-
Категорија:Филозофске школе и традиције Категорија:Ум Категорија:Истина Категорија:Врлине Категорија:Етика Категорија:Аристотел Категорија:Историја филозофије