десно|безоквира Indijska književnost se odnosi na književnost objavljenu na Indijskom potkontinentu do 1947. godine i u Republici Indiji nakon toga. Republika Indija ima 22 zvanično priznata jezika.
Najstarija dela indijske književnosti prenošena su usmenim putem. Sanskritska književnost počinje usmenom književnošću Rigvede, zbirkom svetih himni koje datiraju iz perioda od 1500. do 1200. godine p. n. e. Sanskritski epovi Ramajana i Mahabharata pojavili su se krajem -{II}- milenijuma p. n. e. Klasična sanskritska književnost brzo se razvijala tokom prvih vekova prvog milenijuma p. n. e, kao i tamilska sangamska književnost i Pali kanon.
Rani srednji vek u Indiji (od 8. do12. vek) predstavlja važan period u razvoju klasične sanskritske književnosti. Posle doba Gupta carstva, književna kultura razvijala se u okviru regionalnih kraljevstava koja su podsticala intelektualnu razmenu između hinduističkih i budističkih tradicija. U istočnoj Indiji dinastija Pala (IAST: Pāla-vaṃśa) podržavala je sanskritsku učenost, a manastiri su postali centri za sastavljanje antologija. U takvom okruženju nastala je antologija Subhašitaratnakoša (IAST: Subhāṣitaratnakośa), koju je u 12. veku u manastiru Džagadala mahavihara (IAST: Jagaddala Mahāvihāra) sastavio Vidjakara (IAST: Vidyākara). U antologiji Subhašitaratnakoša zabeleženi su i stihovi retkih pesnikinja iz tog perioda koje izvori pominju: Bhavakadevi (IAST: Bhāvakadevī) uz Vikatanitambu (IAST:Vikaṭanitambā) i Vidju (IAST:Vidyā). Antologija Subhašitaratnakoša predstavlja jednu od najznačajnijih zbirki sanskritske poezije, jer sistematski sakuplja i tematski organizuje stihove brojnih pesnika, čime je odigrala ključnu ulogu u očuvanju i prenošenju klasične poetske tradicije u indijskoj književnosti.
U srednjovekovnom periodu, književnost na kanadskom i teluškom pojavile su se u 9. i 11. veku, respektivno.. Quote: "The earliest literary work is the Kavirajamarga (c. AD 450), a treatise on poetics based on a Sanskrit model." Kasnije se pojavila književnost na maratijskom, odijskom i bengalskom. Nakon toga počela se pojavljivati i književnost na raznim dijalektima hindskog, persijskog i urduskog jezika. Početkom 20. veka, bengalski pesnik Rabindranat Tagor postao je prvi indijski dobitnik Nobelove nagrade za književnost. U savremenoj indijskoj književnosti postoje dve glavne književne nagrade; to su stipendija Sahitja akademije i nagrada Džnanpit. Osam Džnanpit nagrada je dodeljeno za dela na hindijskom i kanadskom, čemu sledi pet za radove na bengalskom i malajalamskom, četiri u odijskom, četiri u gudžaratiju, maratiju, telugu i urdu, po dve na asamesiju i tamilu, te jedna za delo na sanskritu.
Na arhaičnim indijskim jezicima
Prakritska književnost
Najistaknutiji prakritski jezici bili su đainski prakrit (Ardamagadi), pali, maharaštri i šauraseni.
Jedno od najranijih postojećih prakritskih dela je Halova antologija pesama u Maharaštrija, Gaha Satasaj, koja datira od 3. do 5. veka p. n. e.. Kalidasu i Haršu su takođe koristili Maharaštri u nekim svojih predstava i poeziji. U džainizmu su mnoga Svetambarska dela napisana u Maharaštri.
Mnoge drame Asvagose napisane su u šauraseni, kao i veliki broj Đainskih dela i Rajasekarovih Karpuramanjara. Kanto 13 BatikavijeFallon, Oliver. 2009. Bhatti's Poem: The Death of Rávana (Bhaṭṭikāvya). New York: Clay Sanskrit Library . |. | napisan je u onome što se naziva „poput vernakulara” (basasama), odnosno može se čitati na dva jezika istovremeno: prakritu i sanskritu.Narang, Satya Pal. 2003. An Analysis of the Prākṛta of Bhāśā-sama of the Bhaṭṭi-kāvya (Canto XII). In: Prof. Mahapatra G.N., Vanijyotih: Felicitation Volume, Utkal University, *Bhuvaneshwar.
Tamilska književnost
Sangamska književnost (tamilski: சங்க இலக்கியம், -{Sanga ilakkiyam}-) je drevna tamilska književnost perioda u istoriji Južne Indije (poznatog kao tamilakam ili tamilagam) koji se proteže od oko 300. p. n. e. do 300. godine (Akananuru (1, 15, 31, 55, 61, 65, 91, 97, 101, 115, 127, 187, 197, 201, 211, 233, 251, 265, 281, 311, 325, 331, 347, 349, 359, 393, 281, 295), Kuruntogaj (11), Natrinaj (14, 75) datirani su pre 300. p. n. e.).There are some who claim earlier dates (up to 600 BCE). Others cite as late as 2BCE. The date of 300 BCE may represent a middle-of-the road consensus view; e.g. see the well-received textbook , Upinder Singh, , . However, it is quite likely that the songs existed in oral tradition well before this date.. Ova kolekcija sadrži 2381 poemu na tamilskom jeziku koju su sačinila 473 pesnika, od kojih je oko 102 ostalo anonimno.George L. Hart III, The Poems of Ancient Tamil, U of California P, 1975. Većina raspoložive sangamske književnosti je iz Trećeg Sangama. Taj period je poznat kao sangamski period, i odnosi se na preovlađujuće legende o Sangamu koje pominju književne akademije hiljadama godina stare, što daje naziv korpusu književnosti.Irayanaar Agapporul dated to c 750 AD first mentioned the Sangam legends. An inscription of the early tenth century AD mentions the achievements of the early Pandya kings of establishing a . "The latest limit of Ettutokai and Pattupattu may be placed around 700 AD...." – Vaiyapuri Pillai, "...the Tamil language of these brief records achieved a flowering during the first centuries of the Common Era, culminating in the emergence of a poetic corpus of very high quality [...] To this corpus the name sangam poetry was added soon afterwards...." Burton Stein, Jedine verske pesme među kraćim pesmama javljaju se u paripatalu. Ostatak korpusa Sangamske književnosti se bavi ljudskim odnosom i emocijama.See K.A. Nilakanta Sastri, ''A History of South India,
Sangamska književnost se bavi emocionalnim i materijalnim temama kao što su ljubav, rat, upravljanje, trgovina i nesreća.Chera, Chola, Pandya: Using Archaeological Evidence to Identify the Tamil Kingdoms of Early Historic South India – Abraham, Shinu Anna, Asian Perspectives – ,,University of Hawaii Press Tokom sangamskog perioda su živeli neki od najvećih tamilskih učenjaka, poput Tiruvaluvara, koji je pisao o etici i o raznim životnim pitanjima poput vrline, bogatstva i ljubavi, ili tamilskog pesnika Mamulanara, koji je istraživao istorijske incidente koji su se dogodili u Indiji.Morality and Ethics in Public Life by Ravindra Kumar, Essays on Indian Society by Raj Kumar,
Reference
Literatura
.
(full text online)
(reprinted 2006 as. )
.
, A History of Indian literature. Vol. 1, Veda and Upanishads, Wiesnaden: Harrassowitz. . . for the American Academy of Religion, . , Pranava Prakashan (1977).
, Vishveshvaranand Vedic Research Institute, Hoshiarpur, 1963–1965, revised edition 1973–1976. . Groningen Oriental Studies 20, Groningen : Forsten. .
Winternitz, M. A History of Indian Literature. Oriental books, New Delhi, 1927 (1907)
.
Spoljašnje veze
-{Indian Literature, Fiction and Poetry Magazine}- -{Bhas - Longest Poem on Indian Constitution set World Record}- -{Literature in India}- -{Online Indian Literature Website Pandulipi}-