Nadežda Radović (Zagreb, 24. 05.1946) je novinarka, publicistkinja, spisateljica, feministkinja i antiratna aktivistkinja. Poznata je po radu na zaštiti žena žrtava nasilja, razvoju feminističkog pokreta u Srbiji i dokumentovanju iskustava žena i manjinskih zajednica u Srbiji i regionu.
Obrazovanje i karijera Nadežda je diplomirala na Filozofskom fakultetu u Beogradu 1972. godine. Nakon studija, sedamnaest godina je radila u Centru za društvena istraživanja CK SKJ. Nakon odlaska u penziju počinje da se bavi novinarstvom, publicistikom i istraživanjem društvenih i kulturnih tema.
Sarađivala je sa brojnim medijima i časopisima, među kojima su „Danas'', „Republika'', „Vreme'', „Nova misao'', „Misao'', „Fenster'' i drugi. Pisala je intervjue, eseje, prikaze knjiga, putopise i tekstove iz oblasti kulture, filozofije, sociologije, ljudskih prava i rodnih studija.
Od 1998. do 2008. godine bila je nacionalna koordinatorka međunarodnog projekta „Sećanje žena – traganje za identitetom žena u socijalizmu'', posvećenog dokumentovanju ženskih iskustava u socijalističkoj Jugoslaviji. Obavljala je i dužnost glavne i odgovorne urednice feminističkog časopisa „Fenster''.
Feministički i društveni angažman Nadežda je bila aktivna učesnica studentske pobune 1968. godine. Nadeždina baba je bila aktivna u pokretu AFŽ te je kao mala bila upoznata sa feminističkim politikama. U feministički pokret uključila se tokom osamdesetih godina 20. veka, kroz rad Feministističke grupe u Beogradu, čije je okupljanje i rad bilo inspirisan konferencijom Drug-ca žena iz 1978. godine. Bavila se pitanjima rodne ravnopravnosti, ženskih ljudskih prava i kritikom nacionalizma i militarizma. Njeni tekstovi i javni nastupi bili su usmereni ka unapređenju položaja žena i razvoju demokratske kulture.
Godine 1990. učestvovala je u osnivanju prve sigurne kuće za žene žrtve nasilja u tadašnjoj Saveznoj Republici Jugoslaviji, u okviru SOS telefona za žene i decu žrtve nasilja. Takođe je koosnivačica Beogradskog ženskog lobija koji je prvi organizovao demonstracije protiv rata a iz koga su nastale Žene u crnom - protiv rata i časopisa Feminističke sveske. Iskustva iz rada na osnivanju Sigurnih ženskih kuća predstavila je u knjizi ''U traganju za ženskim sigurnim mestom'', objavljenoj 1998. godine. Pored ove, objavila je još 26 knjiga koje se kreću od poezije preko istorije žena i rodnih identiteta do kulture sećanja. Urednica je edicije „Ženski identiteti" u Medijskoj knjižari Krug.
Knjige- izbor
„U traganju za ženskim sigurnim mestom'' „Politika na ženski način'' „Epistolae'' „Rečnik rodne ravnopravnosti'' (sa Vesnom Jarić) „Dunavske Švabice'' (sa Dobrilom Sinđelić-Ibrajter) „Dunavske Švabice II'' (sa Dobrilom Sinđelić-Ibrajter i Vesnom Weiss) „U srcu Evrope'' „Maštarije o vidljivosti: Politike roda i identiteta na kulturnoj sceni Srbije''
Reference