III Szpital Miejski im. dr. Karola Jonschera, także Miejskie Centrum Medyczne im. dr. Karola Jonschera (dawn. szpital fabryczny im. św. Anny) – pierwszy szpital przyfabryczny w Łodzi i trzeci w Królestwie Polskim, powstał przy zakładach Karola Scheiblera w 1884. Pod wpływem Inspekcji Fabrycznej, która obligowała fabrykantów do zakładania szpitali przyfabrycznych, z fachową pomocą dr. Karola Jonschera – lekarza rodziny Scheiblerów, powstał, pod względem medycznym, nowoczesny szpital o dwóch oddziałach: wewnętrznym i chirurgicznym z pracownią rehabilitacyjną, laboratorium analitycznym, apteką, a w późniejszym okresie także z pracownią rentgenowską. Budynek sfinansowano z funduszy Anny Scheibler z Wernerów, wdowy po Karolu ScheiblerzeKronika Łódzka. Poświęcenie nowego szpitala. „Dziennik Łódzki”. Rok I (nr 196), s. 3, 1884-09-02. Zdzisław Kułakowski (red.). Łódź: Zdzisław Kułakowski. ISSN 1898-3111. [dostęp 2012-05-05]., na której cześć szpital nosił imię św. AnnyNiemieckimi śladami po „Ziemi Obiecanej”. Praca zbiorowa pod redakcją Krystyny Radziszewskiej, wyd. I, Łódź: Wydawnictwo Literatura, 1997, s. 125, .

Historia Budowę szpitala projektu architekta Hilarego Majewskiego rozpoczęto w 1882, natomiast obiekt otwarto 1 września 1884. Poświęcenia szpitala dokonał ksiądz dziekan Dąbrowski. Pierwszym dyrektorem i naczelnym lekarzem szpitala został Juliusz Lohrer. W początkowym okresie działalności szpital liczył 40 łóżekKronika Łódzka. Z zakładów fabrycznych scheiblerowskich. „Dziennik Łódzki”. Rok II (nr 66), s. 2, 1885-04-05. Zdzisław Kułakowski (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2016-08-11]., przy szpitalu funkcjonowało ambulatorium, apteka i przytułek. W 1897 liczba łóżek wzrosła do 60, a w 1912 do 75. Szpital od początku posiadał oświetlenie gazowe, ciepłą i zimną wodę oraz centralne ogrzewanie. W ramach szpitala funkcjonowały od początku oddziały: Chorób Wewnętrznych, Chorób Chirurgicznych wraz z salą operacyjną i opatrunkową, laboratorium, gabinety hydro- i elektroterapii, apteka, a w 1910 powstała pracownia rentgenowska. Początkowo szpital rocznie leczył ok. 200 chorych, ale w 1912 ich liczba wzrosła do 410. Szpital do 1914 pełnił rolę szpitala zakładów Scheiblera. Zabezpieczał potrzeby pracowników i ich rodzin, nie tylko fabryki Scheiblera, ale także tych fabryk, które partycypowały w kosztach utrzymania szpitala. W okresie międzywojennym szpital pełnił funkcję oddziału chirurgicznego szpitala wojskowego. Przed II wojną światową na ul. Przędzalnianą przeniesiono Publiczny Szpital Miejski świętego Antoniego z ulicy Konstantynowskiej. W 1955 budynek rozbudowano i przemianowano na szpital im. Karola JonscheraRomuald Olaczek (red.): Ogrody Księżego Młyna. Wyd. 1. Łódź: Stowarzyszenie Film-Przyroda-Kultura, 2008, seria: Parki i ogrody Łodzi; z. 3, s. 136 . (pol.). Rozbudowa była inicjatywą dra Maksymiliana Taube (dyrektora szpitala w latach 1952–1970). W wyniku rozbudowy powstały: Oddział Chirurgii Ogólnej, Oddział Okulistyczny, Oddział Chorób Wewnętrznych „A", Oddział Chorób Wewnętrznych „B”.

Dyrektorzy szpitala Juliusz Lohrer (1884–1910), Michał Dobulewicz (1918–1937), Bronisław Frenkel (1937–1939), Bogumił Kozłowski (1945), Jakub Hajman (1946–1951), Maksymilian Taube (1951–1970), Benon Głuszkowski (1971–1980), Andrzej Frontczak (1980–1990), Czesław Beda (1990–1999), Andrzej Ryniec (1999–2002), Izabela Czernielewska-Rutkowska (2003–2007) Bożena Woźniak (2007–?), Konrad Łukaszewski (od 2016)

Przypisy

Kategoria:Budynki szpitali i zakładów opieki medycznej w Łodzi Kategoria:Zabytkowe budynki w Łodzi Kategoria:Architektura klasycystyczna w Łodzi Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1884