Jerzy Adolf Dubrowski (ur. 21 marca 1921 w Warszawie, zm. 24 grudnia 1998) tamże – polski lekarz, powstaniec warszawski, ps. „Doktor Wnuk”, „Wnuk”.
Życiorys W 1939 roku ukończył I Państwowe Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. W czasie okupacji studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego oraz na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego.
W powstaniu warszawskim pracował jako młody lekarz w grupie sanitarnej szpitala przy ul. Długiej 15, uzyskał nominacją do stopnia podporucznika. Po upadku powstania dla części rannych pacjentów wymagających dalszej opieki szpitalnej zorganizował miejsce w punkcie zbiorczym przy ul. Mokotowskiej, a chodzących przeprowadził do obozu przejściowego w Pruszkowie (Dulag 121). Wydostał się z obozu i w Opocznie dołączył do oddziału partyzanckiego, z którym walczył do grudnia 1944. Od grudnia 1944 do końca wojny pracował w Szpitalu Zakaźnym w Kielcach.
Po wojnie był m.in. kierownikiem ambulatorium lecznicy Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej.
Jego siostrą była Krystyna Siesicka.
Został pochowany na Starych Powązkach (kwatera PPRK-1-215).
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy Złoty Krzyż Zasługi (1955)Uchwała Rady Państwa z dnia 4 listopada 1955 r. nr 0/1647
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Absolwenci II Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Batorego w Warszawie Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Zmarli w 1998 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Warszawskim Krzyżem Powstańczym