Klasztor Riddagshausen (niem. Kloster Riddagshausen) – dawny klasztor cystersów znajdujący się w niemieckim mieście Brunszwik, w dzielnicy . Od 1568 kościół klasztorny służy jako świątynia luterańska.
Historia Klasztor został założony około 1145 roku przez Ludolfa von Wendena, który za zgodą księcia Henryka Lwa podarował zakonnikom z Amelungsborn 45 hektarów ziemi. W 1147 placówkę pod swoją opiekę wziął papież Eugeniusz III, a w 1173 Henryk Lew podarował jej relikwie przewiezione z Jerozolimy. W latach 1216–1275 wzniesiono obecną świątynię na miejscu romańskiego poprzednika. Pod koniec XIII wieku wzniesiono kaplicę, znaną jako Frauenkapelle, która służyła jako dom modlitwy dla kobiet, które nie mogły przebywać na terenie klasztoru.
W okresie reformacji, w latach 1542–1553, kompleks był wielokrotnie plądrowany, wskutek czego nie zachował się żaden element pierwotnego wystroju. W 1568 kościół przeszedł w ręce luteran, a w dawnym klasztorze założono szkołę protestancką, której dyrektor zachował tytuł opata. W 1606 świątynia została ponownie obrabowana. W latach 1809–1813 kompleks okupowały wojska napoleońskie. W latach 50. XIX wieku zrujnowane zabudowania klasztorne rozebrano. Zachowano kościół, który odrestaurowano w latach 70. tamtego stulecia pod okiem i rekonsekrowano w 1883 roku. W 1975 ukończono jego kolejną renowację.
Architektura i wyposażenie kościoła klasztornego Kościół klasztorny reprezentuje styl wczesnogotycki. Jest to budowla trójnawowa, o układzie bazylikowym, z transeptem i prostopadle zamkniętym prezbiterium otoczonym obejściem. Nawę główną przykrywaja sklepienie krzyżowo-żebrowe. Nad skrzyżowaniem naw wznosi się sygnaturka. Najstarszym elementem wyposażenia jest renesansowa chrzcielnica, wykonana w 1562 roku. Otacza ją dębowo-lipowa balustrada z roku 1620, a nad nią zawieszony jest bogato dekorowany baldachim. Ambonę wykonał w 1622 roku Zacharias König. Barokowy ołtarz główny pochodzi z 1735 roku, zdobią go sceny ostatniej wieczerzy oraz ukrzyżowania Chrystusa. Organy wykonał w 1979 roku , zainstalowano je w prospekcie nawiązującym do zniszczonych w XIX wieku barokowych organów z 1619 roku, z których zachowano dwa rejestry oraz tablice z malowidłami. W sygnaturce zawieszono trzy dzwony – najstarszy z 1882 roku i dwa młodsze z 1972.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Zabytki Brunszwiku Kategoria:Klasztory cysterskie w Niemczech Kategoria:Obiekty sakralne w Dolnej Saksonii Kategoria:Architektura gotyku w Niemczech