Lake Shore Drive (utwór)

Lake Shore Drive – singel amerykańskiego zespołu rockowego , napisany przez Skipa Haynesa, po raz pierwszy nagrany 31 grudnia 1971 roku i wydany w 1973 roku na albumie Lake Shore Drive nakładem wytwórni Big Foot Records. Piosenka jest hołdem dla w Chicago nad jeziorem Michigan. Utwór był popularny w latach 70. XX wieku w regionie Midwest Stanów Zjednoczonych i jest uważany za największy przebój zespołu, choć nigdy nie znalazł się na krajowych listach przebojów. Pomimo że „LSD” od dawna było używane jako skrót nazwy drogi, wiele osób sądziło, że utwór odnosi się do halucynogennego narkotyku – dietyloamidu kwasu lizergowego (LSD).

Historia utworu Skip Haynes wpadł na pomysł utworu w 1971 roku podczas przejazdu tytułową drogą wczesnym zimowym rankiem wraz z menedżerem zespołu, Arthurem Belkindem. Po powrocie do mieszkania spontanicznie napisał piosenkę, muzycznie inspirując się utworem „Mr. Bojangles” , i następnego wieczoru przed koncertem zespołu zaprezentował ją Belkindowi. Początkowo ani autor, ani reszta zespołu nie byli zadowoleni z utworu, jednak menedżer był nim zachwycony i nalegał na nagranie demo piosenki. Tydzień po napisaniu utworu Haynes uzyskał od przyjaciela, właściciela baru, fundusze w wysokości 1 783 dolarów na nagranie piosenki, co umożliwiło powstanie pierwszego demo.

Nagranie odbyło się w studiu inżyniera dźwięku Stu Blacka przy 2120 South w Chicago, w budynku należącym do wytwórni Chess Records. Zespół w składzie: Jim Aliotta, , John Jeremiah i Dean Aliotta spędził kilka godzin na aranżacji i nagrywaniu utworu. Wersja demo była wolniejsza i bardziej stonowana niż wersja studyjna, która ostatecznie ukazała się na płycie.

Demo zostało zaprezentowane potencjalnemu inwestorowi w na , który ostatecznie wsparł nagranie pełnej wersji utworu. Tydzień później zespół wszedł do studia, aby nagrać studyjną wersję „Lake Shore Drive”.

Sesja nagraniowa, w której uczestniczyli czołowi muzycy chicagowskiej sceny, odbyła się na przełomie 31 grudnia 1971 i 1 stycznia 1972 roku w Paragon Recording Studios przy ulicy Huron Street w Chicago. W jej trakcie zarejestrowano dwa utwory: „Lake Shore Drive” oraz „Snow Queen”. Aranżacje instrumentów smyczkowych przygotował Joe Golan, który wykonał również solówkę skrzypcową zamykającą utwór – nagraną spontanicznie podczas miksowania, w jednym podejściu. Charakterystyczna partia fortepianu Johna Jeremiaha została wzbogacona brzmieniem fortepianu marki należącego do studia.

Podczas nagrywania wokali autor utworu, Skip Haynes, zdecydował się zmodyfikować tekst refrenu, zastępując w jednym powtórzeniu słowa „Lake Shore Drive” skrótem „LSD”. Pomimo obaw o możliwy zakaz emisji radiowej, zmiana ta została utrzymana i później uznana za trafną. Singiel z „Lake Shore Drive” na stronie A i „Snow Queen” na stronie B został wydany przez nowojorską wytwórnię , lecz początkowo nie odniósł sukcesu komercyjnego.

W 1973 roku utwór został wydany na albumie Lake Shore Drive. Dzień po premierze płyty menedżer zespołu, Arthur Belkind, zabrał muzyków do siedziby stacji na spotkanie z dyrektorem programowym Allanem Burnsem. Po przesłuchaniu singla „Lake Shore Drive” Burns zdecydował się natychmiast włączyć utwór do emisji radiowej. Od tego momentu piosenka była regularnie grana w eterze. Stacja radiowa częściowo ocenzurowała utwór, wycinając fragment tytułu zawierający akronim „LSD”.

Covery utworu Gdy w 2011 roku Chicago nawiedziła zamieć śnieżna, wielu kierowców opuszczających miasto utknęło na Lake Shore Drive z powodu złych warunków pogodowych. W ciągu kilku dni Skip Haynes przerobił tekst piosenki „Lake Shore Drive” i wydał ją pod tytułem „Snowed on LSD”.

Inna wersja piosenki, przeznaczona na okres świąteczny, zatytułowana „Christmas on LSD”, została opublikowana w grudniu 2013 roku na stronie internetowej Haynesa, lakeshoredrivemusic.com.

Odniesienia kulturowe Piosenka została wykorzystana w filmie Strażnicy Galaktyki vol. 2 z 2017 roku podczas sceny, w której Rocket uruchamia statek Petera Quilla i znalazła się na . Jest ona jedną z ulubionych piosenek reżysera filmu Jamesa Gunna. Utwór można również usłyszeć w zakończeniu filmu z 2022 roku.

Patrick Stump, wokalista zespołu Fall Out Boy, wykonał na żywo akustyczną wersję utworu z akompaniamentem fortepianu na stadionie Wrigley Field w Chicago 21 czerwca 2023 roku, podczas koncertu otwierającego trasę koncertową „So Much for (Tour)Dust”.

Lista utworów US (7” winyl) (SQ 1000) „Lake Shore Drive (L.S.D)” (Haynes) – 2:48 „Snow Queen” (Haynes) – 3:15

Personel Aliotta Haynes Jeremiah Skip Haynes – wokal prowadzący, gitara – gitara basowa, wokal wspierający John Jeremiah – fortepian Muzycy dodatkowi Tom Radke – perkusja Joe Golan – skrzypce, aranżacje instrumentów smyczkowych [niewymienieni z nazwiska członkowie Chicagowskiej Orkiestry Symfonicznej] – skrzypce, altówka, wiolonczela Produkcja Scott Gibbs – producent muzyczny Barry Mraz – inżynier dźwięku Marty Feldman – asystent inżyniera dźwięku Bobby Schiff – aranżacje

Przypisy

Kategoria:Piosenki powstałe w roku 1971 Kategoria:Single rockowe Kategoria:Single popowe Kategoria:Single wydane w roku 1973