thumb|Grób Eliswy Vakayil Eliswa Vakayil (15 października 1831 w Ochanthuruth, zm. 18 lipca 1913 w Verapoly) – indyjska zakonnica, założycielka Zgromadzenia Trzeciego Zakonu Karmelitów Bosych, obecnie Sióstr Karmelitanek Terezjanek, pierwsza siostra zakonna z Kerali, najdalej na południe wysuniętego stanu Indii; założycielka pierwszej szkoły klasztornej, internatu i sierocińca dla dziewcząt w Kerali, Błogosławiona Kościoła katolickiego.
Wczesne życie Urodziła się jako pierwsze z ośmiorga dzieci Thommana i Thandy w szlacheckiej rodzinie Vyppissery, przynależącej do parafii Cruz Milagres w Ochanthuruth. Od wczesnej młodości odznaczała się głęboką religijnością, szczególnie nabożeństwem do Eucharystii oraz Najświętszej Maryi Panny, a także szczególną wrażliwością na los osób ubogich i wykluczonych.
Zgodnie z wolą rodziców, w 1847 roku Eliswa wyszła za mąż za Vareethu Vakayila. 21 kwietnia 1850 urodziła im się córka, Anna. Półtora roku później Vareethu nagle zachorował i zmarł, czyniąc Eliswę wdową w młodym wieku. Mimo propozycji zawarcia drugiego małżeństwa, Eliswa zdecydowała się na życie w celibacie, poświęcając czas modlitwie i służbie potrzebującym, co stało się fundamentem jej późniejszej drogi zakonnej.
Założycielka Zgromadzenia Karmelitów Bosych Eliswa spędziła 14 lat w cichej modlitwie i medytacji w szopie niedaleko swojego domu, zbudowanej przez członków jej rodziny zgodnie z jej prośbą. Thresia, jej najmłodsza siostra, oraz Anna, córka Eliswy, zainteresowane stylem życia Eliswy, dołączyły do niej. Eliswa, z pomocą swojego spowiednika i kierownika duchowego, zbudowała klasztor z bambusowych mat (Panambu madam). 12 lutego 1866 r. otrzymały szkaplerz karmelitański, a 6 lipca 1868 r. złożyły śluby zakonne jako członkinie nowego Trzeciego Zakonu Karmelitańskiego Zgromadzenia Bosych Karmelitów (TOCD).
Arcybiskup Bernardino Baccinelli, ówczesny wikariusz apostolski Verapoly, oficjalnie uznał zgromadzenie, wydając dokument Documentum erectionis. Później członkowie obrządku syro-malabarskiego zostali również przyjęci do zgromadzenia przez matkę Eliswę.
Rozdzielenie zgromadzenia Święta Kongregacja Propagandy Wiary postanowiła zmienić jurysdykcję nad klasztorem św. Teresy w Koonammavu z archidiecezji Verapoly na wikariat Thrissur 24 marca 1890 roku. Wszystkie siostry należące do obrządku łacińskiego, w tym Eliswa, założycielka zgromadzenia, musiały opuścić klasztor 17 września 1890 roku. Schroniły się w klasztorze św. Teresy w Ernakulam, założonym przez Teresę od św. Róży z Limy, na kilka dni, po czym zostały sprowadzone z powrotem do Varappuzha przez arcybiskupa Verapoly. Obecnie dwie gałęzie TOCD służą jako dwa niezależne zgromadzenia zakonne: Zgromadzenie Karmelitanek Terezjańskich (CTC) i Zgromadzenie Matki Bożej z Góry Karmel (CMC).
Proces beatyfikacyjny Eliswa prowadziła wzorowe życie pełne modlitwy i bezinteresownej służby ubogim i opuszczonym. Jako pionierka w zapewnianiu edukacji dziewczętom w Kerali, Eliswa zadbała o to, aby uczyły się wartości życiowych, a także przedmiotów ścisłych, matematyki, sztuki i muzyki, a także gotowania, krawiectwa i rękodzieła. Praktykowała życie pełne cnót i wdzięczności i nic nie mogło tego zmienić, nawet jeśli doświadczała bólu i niesprawiedliwości ze strony innych.
„Bóg sam wystarczy” – to motto św. Teresy z Ávili było również mottem Eliswy Vakayil, a całe jej życie było jego odbiciem. Eliswa zmarła 18 lipca 1913 roku i została pochowana w specjalnym miejscu przed bazyliką Matki Bożej z Góry Karmel i św. Józefa . Jej doczesne szczątki zostały później przeniesione do kaplicy grobowej zwanej Smruthi Mandhiram w klasztorze św. Józefa w Varappuzha. Wielu pielgrzymów i wiernych odwiedza jej grób, aby prosić o jej wstawiennictwo i uzyskać łaski.
30 maja 2008 Eliswa od Najświętszej Maryi Panny została ogłoszona Służebnicą Bożą przez arcybiskupa archidiecezji Verapoly Daniela Acharuparambil. Dochodzenie diecezjalne zakończono 7 kwietnia 2017. 8 listopada 2023 papież Franciszek podpisał dekret o heroiczności jej cnót i od tej pory przysługuje jej tytuł Czcigodnej Służebnicy Bożej, zaś 14 kwietnia 2025 podpisano dekret uznający cud za wstawienictwem indyjskiej zakonnicy, co otwiera drogę do jej beatyfikacji. Jej wpisanie do poczet błogosławionych odbyło się 8 listopada 2025 podczas uroczystej eucharystii w Bazylice Matki Bożej z Ransom w Vallarpadam pod przewodnictwem kard. Sebastiana Francisa, biskupa Penang – w imieniu papieża Leona XIV.
Jej wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 18 lipca (dies natalis).
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Beatyfikowani przez Leona XIV Kategoria:Indyjscy błogosławieni katoliccy Kategoria:Indyjskie zakonnice Kategoria:Karmelitanki Kategoria:Urodzeni w 1831 Kategoria:Zmarli w 1913