thumb|Plakat przedstawiający Sarah Bernhardt i nazwiska osiemnastu innych aktorów prezentowanych w „żywych wizjach” na Wystawie Światowej w Paryżu w 1900 – pierwszych znanych filmach dźwiękowych w historii Film dźwiękowy – film zsynchronizowany z dźwiękiem.
Pierwsza znana publiczna prezentacja filmów dźwiękowych miała miejsce w Paryżu w 1900, lecz wczesne produkcje były bardzo niskiej jakości. Głównymi problemami z wdrażeniem nowej technologii były zawodna synchronizacja oddzielnych nośników obrazu i dźwięku, a także niska głośność i niezadowalająca zrozumiałość ścieżek dźwiękowych. Innowacje w dziedzinie zapisywania dźwięku na taśmie filmowej zaowocowały pierwszą komercyjną projekcją krótkometrażowych filmów dźwiękowych w 1923. Zanim technologia zapisu dźwięku na taśmie filmowej stała się powszechna, ścieżki dźwiękowe do filmów były powszechnie wykonywane na żywo w kinach za pomocą fortepianów.
Pierwsze kroki w kierunku upowszechnienia kina dźwiękowego podjęto w połowie lub pod koniec lat 20. XX wieku. Początkowo filmy dźwiękowe z zsynchronizowanymi dialogami, znane jako „mówiące obrazy” lub „filmy mówione” (), były wyłącznie produkcjami krótkometrażowymi. Wczesne filmy pełnometrażowe z nagranym dźwiękiem zawierały jedynie muzykę i efekty specjalne. Pierwszym filmem fabularnym, pierwotnie prezentowanym jako dźwiękowy (choć zawierał jedynie ograniczone sekwencje dźwiękowe), był Śpiewak jazzbandu (reż. Alan Crosland), którego premiera miała miejsce 6 października 1927. Film ten, który okazał się wielkim hitem, został nakręcony przy użyciu Vitaphone, wiodącej wówczas technologii zapisywania dźwięku na płytach. Zapis dźwięku na taśmie filmowej wkrótce jednak stał się standardem w produkcji filmów dźwiękowych.
Na początku lat 30. XX wieku filmy dźwiękowe stały się globalnym fenomenem. W Stanach Zjednoczonych przyczyniły się do ugruntowania pozycji Hollywood jako jednego z najpotężniejszych ośrodków kulturalno-handlowych na świecie (patrz: kinematografia amerykańska). W Europie (i, w mniejszym stopniu, w innych częściach świata) ten nowy trend był początkowo traktowany z podejrzliwością przez wielu filmowców i krytyków, którzy obawiali się, że skupienie się na dialogach podważy wyjątkowe walory estetyczne kina niemego. W Japonii, gdzie lokalna tradycja filmowa łączyła filmy nieme z występami wokalnymi na żywo (benshi), filmy dźwiękowe zakorzeniały się bardzo wolno. W Indiach natomiast dźwięk okazał się czynnikiem transformacyjnym, który doprowadził do szybkiego rozwoju miejscowego przemysłu filmowego.
Zobacz też Phono-Cinéma-Théâtre
Przypisy
Kategoria:Historia techniki filmowej