Nebria dichotoma – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny leszowych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2020 roku przez Kôjiego Sasakawę na łamach „ZooKeys”. Jako miejsce typowe wskazano górę Takanosu w Shitara-machi, w japońskiej prefekturze Aichi. Epitet gatunkowy oznacza po łacinie „rozdwojona” i odnosi się do formy szczytowej krawędzi grzbietowo-wierzchołkowego płata endofallusa.
Morfologia Chrząszcz o spłaszczonym ciele długości od 9,8 do 11,1 mm. Wierzch ciała jest błyszczący, rudoczarny z żółtawo lub rudobrązowo rozjaśnionymi krawędziami przedplecza i pokryw oraz żółtawobrązowymi do czerwonobrązowych głaszczkami, czułkami i odnóżami.
Głowa jest najszersza na wysokości dużych, wyłupiastych oczu, na czole słabo wciśnięta. Warga dolna ma płytko rozdwojony ząbek na bródce. Wzdłuż przedniej krawędzi guli rozmieszczonych jest kilkanaście szczecinek.
Przedplecze jest wypukłe, sercowate, najszersze przed środkiem, o kątach przednich wystających i szeroko zaokrąglonych, bocznych brzegach łukowatych w przednich ⅔, prostych w tylnej ⅓ i lekko zafalowanych przed w miarę prostymi i zaostrzonymi kątami tylnymi. Połączone poprzecznym wciskiem dołki przypodstawowe są w tyle duże i głębokie, ku przodowi zaś wypłycają się, osiągając połowę długości przedplecza. Linia środkowa wyraźna jest tylko na środku przedplecza. Występują dwie pary szczecinek brzeżnych, z których pierwsza leży w najszerszym miejscu przedplecza, a druga w jego tylnych kątach. Pokrywy są podługowato-owalne, najszersze tuż przed środkiem, o zaokrąglonych, pozbawionych ząbków barkach i wierzchołkach i bardzo słabo sklepionych międzyrzędach, z których pierwszy ma jeden punkt szczecinkowy (chetopor dorsalny) przylegający do pierwszego rzędu, a trzeci od pięciu do siedmiu takich punktów. Skrzydeł tylnych brak zupełnie.
Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne, jeden grzbietowo-wierzchołkowy i jeden grzbietowo-środkowy; brak jest płata grzbietowo-nasadowego. Płat grzbietowo-środkowy jest niewielki i zwrócony na prawą stronę. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma u podstawy dwie małe wypustki, a część szczytową skierowaną dobrzusznie i głęboko, Y-kształtnie rozwidloną. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są duże, o szerokości w widoku brzusznym większej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Płat wierzchołkowo-boczny prawy jest od nasady V-kształtnie rozwidlony, a jego przednio-boczny wierzchołek jest mniejszy niż wierzchołek tylno-boczny. Podobnie sytuacja wygląda z płatem wierzchołkowo-bocznym lewym. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa odznacza się parą stykających się ze sobą i z płatami nasadowo-bocznymi nabrzmiałości.
Ekologia i występowanie Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Znany jest z tylko z miejsca typowego w prefekturze Aichi. Odnaleziony został na wysokości 1000 m n.p.m.
Przypisy
Kategoria:Leszowe Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Fauna endemiczna Japonii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2020 roku