Kościół jezuitów (niem. Jesuitenkirche), oficjalnie kościół Świętego Ducha i św. Ignacego (niem. Pfarrkirche Heiliger Geist und St. Ignatius) – barokowa świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w niemieckim mieście Heidelberg. Wzniesiona w latach 1711–1759, do 1773 kościół jezuitów, od 1809 kościół parafialny.
Historia Jezuici po raz pierwszy przybyli do Heidelbergu w 1622 roku, lecz w 1648 zostali wypędzeni z miasta przez luterańskich palatynów. Wrócili do miasta po wymarciu luterańskiej linii Wittelsbachów, zaproszeni w 1698 przez Jana Wilhelma Wittelsbacha. Budowę kościoła rozpoczęto w 1711 roku wg projektu . W latach 1715–1717 wzniesiono obok budynek gimnazjum. Po śmierci palatyna Jana Wilhelma prace nad świątynią przerwano, wznowiono je w 1749 roku pod okiem architekta , który w 1759 roku ukończył budowę. W latach 1750–1765 wzniesiono budynek Carolinum, który służył jako miejsce szkoleń jezuickich nowicjuszy. Po kasacie zakonu w 1773 roku świątynia służyła jako szpital wojskowy, a w 1809 ustanowiono ją siedzibą parafii katolickiej św. Ducha (dotychczas protestanci i katolicy dzielili kościół Świętego Ducha). W latach 1868–1872 do kościoła dobudowano neobarokową wieżę, a w latach 1870–1872 wyremontowano prezbiterium. W latach 50. XX wieku wewnętrzne ściany kościoła przemalowano na biało. W latach 2001–2004 przeprowadzono kolejną renowację, podczas której wymieniono przeszklenia okien i ustawiono nowy ołtarz, dostosowany do wymogów soboru watykańskiego II.
Architektura i wyposażenie Świątynia barokowa, trójnawowa, o układzie halowym. Neobarokowa wieża kościoła dobudowana jest do prezbiterium, ma wysokość 78 m. Ołtarz główny pochodzi z czasów XIX-wiecznej przebudowy tej części kościoła. W krypcie znajduje się grobowiec elektora Fryderyka I Zwycięskiego. 57-głosowe organy wykonało w 2009 roku szwajcarskie przedsiębiorstwo , a w 2014 zainstalowano drugi, mniejszy instrument z tego samego warsztatu.
W 1870 roku konstancki ludwisarz Carl Rosenlächer odlał osiem dzwonów o tonach b0, d', f', b' i cis', e', a' i d". Podczas II wojny światowej zarekwirowano je na cele wojenne, na wieży pozostał jedynie najmniejszy dzwon. Sześć mniejszych spośród zabranych dzwonów zostało zniszczonych, wojnę przetrwał jednak największy dzwon, który uniknął przelania i wrócił do świątyni. W 1959 roku odlano siedem nowych dzwonów z ludwisarni Schillingów, a najmniejszy dzwon z 1870 roku przeniesiono do kaplicy św. Marka w (gmina Salem), gdyż nie był on dostrojony do nowych instrumentów. W 1980 wykonano dwa kolejne, najmniejsze dzwony. Dane dzwonów: +ImięWagaŚrednicaTonRok odlaniaLudwisarniaFranciscus Xaverius249 kg68,9 cmf"1980Glockengießerei HeidelbergSt. Joseph364 kg78,2 cmes"St. Ignatius466 kg85,6 cmdes"1959F. W. Schilling, HeidelbergBeatus Bernardus787 kg103,4 cmb'St. Johannes820 kg104,8 cmas'St. Michael1147 kg118,6 cmges'St. Maria1385 kg125,9 cmf'Sanctus Spiritus1980 kg141,8 cmes'Salvator Resurgens2846 kg160,8 cmdes'Pius4080 kg187,4 cmb01870Carl Rosenlächer, Konstancja
Galeria
Przypisy
Kościół jezuitów Kategoria:Dawne klasztory i kościoły jezuickie Kategoria:Kościoły w Badenii-Wirtembergii Kategoria:Kościoły w archidiecezji Fryburga Bryzgowijskiego Kategoria:Zabytkowe kościoły w Niemczech Kategoria:Architektura barokowa w Niemczech Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Ducha Świętego Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Ignacego Loyoli