Edifício São Vito, potocznie zwany Treme-Treme – dawny budynek mieszkalny w São Paulo w Brazylii, oddany do użytku w 1959 r. Znajdował się w centrum miasta przy Avenida do Estado 3170. Przez cały okres istnienia budynek niszczał i zyskał miano największego pionowego slumsu w São Paulo. Miasto wywłaszczyło go i wysiedliło mieszkańców w 2004 r., rozbiórka nastąpiła w 2011 r.
Historia Budowa i pierwsze dekady Budynek został zaprojektowany przez Arona Kogana a wybudowany przez firmę Zarzur & Kogan, która odpowiadała także za projekt i budowę najwyższego budynku w Brazylii, Mirante do Vale, położonego niecałą milę na zachód od São Vito. Budowa rozpoczęła się w 1954 r. i zakończyła pięć lat później. Architektura budynku inspirowana była modernizmem i pierwotnie pomyślana była jako rozwiązanie dla budownictwa mieszkaniowego, choć mieściła również przestrzeń dla lokali handlowych. Budynek przeznaczono dla wykwalifikowanych pracowników o liberalnych poglądach, imigrantów, podróżników i osób, które przybyły do miasta i nie miały gdzie się zatrzymać. Budynek został wykonany z żelbetonu z poziomymi łamaczami światła. Pierwotnie obsługiwały go trzy windy. Najwyższe piętro było tarasem o powierzchni 800 ㎡, który był wykorzystywany na potrzeby organizacji wydarzeń w latach 60. XX wieku. Korytarze wewnętrzne miały 0,8 m szerokości, a schody wewnętrzne 1,20 m. Pierwotnie w budynku znajdowały się 624 mieszkania (po 24 na każdym piętrze), każde o powierzchni 28 ㎡.
Upadek mały|lewo|294x294px|Okna São Vito W 1985 r. czasopismo Veja em São Paulo napisało, że budynek był „być może największym skupiskiem ludzi w mieście, z trzema tysiącami mieszkańców, głównie nisko opłacanymi i zatrudnionymi na czarno robotnikami oraz prostytutkami”. W artykule z 2009 r. czasopismo Época stwierdziło, że budynek zaczął niszczeć w latach 80. XX wieku z powodu zamieszkiwania go w całości przez ubogą ludność, w przeciwieństwie do podobnych budynków, takich jak Edifício Copan, które przyciągały rodziny z klasy średniej. Pogorszenie stanu budynku nastąpiło, gdy zaczęto dzielić mieszkania na dwie części, a energia elektryczna zaczęła być pobierana nielegalnie (w 2002 r. 80% energii elektrycznej w budynku było pobierane nielegalnie). Innym powodem było zaprzestanie odbioru odpadów z posesji – śmieci były wtedy po prostu wyrzucane przez okna, razem z brudną wodą i jedzeniem. Mieszkańcy budynku mogli korzystać z wody z dwóch studni artezyjskich do 1982 r., kiedy rzeka Tamanduateí wylała i uległa zanieczyszczeniu. Firmę Sabesp wyznaczono jako odpowiedzialną za dostarczanie wody, co wiązało się z wyższymi kosztami. W 2002 r. działała jeszcze tylko jedna z trzech wind, ale docierała ona tylko do 15. z 27 pięter, co powodowało półgodzinne kolejki mieszkańców w „godzinach szczytu”.
W tym czasie budynek był już nazywany „Balança, mas não Cai” (Rusza się, ale nie wali się) i „Treme-Treme”. Aby uzyskać dostęp do budynku, trzeba było albo uzyskać pozwolenie od kogoś, kto tam mieszka, albo cieszyć się zaufaniem innych mieszkańców. Inną opcją było siłowe wejście w asyście policji. Rabunki wśród miejscowej ludności były powszechne. Najczęściej kradzionymi przedmiotami były ubrania rozwieszone do wyschnięcia na wieszakach. Janio Quadros, ówczesny burmistrz São Paulo, był pierwszym, który nakazał rozbiórkę budynku, jednak nie została ona wykonana. Przemoc wewnątrz São Vito stopniowo wypędzała z niego ludzi. W 2002 r. było tam 150 opuszczonych mieszkań. W tym czasie planowano zmienić nazwę budynku na Bulevar Palace. Ponadto w 2002 r. 65% mieszkań było zadłużonych. Więcej osób zaczęło nie płacić rachunków, gdy Marta Suplicy ogłosiła w 2003 r. wyburzenie budynku, ponownie bez żadnych skutków.
Wywłaszczenie i rozbiórka mały|270x270px|Budynki São Vito i Mercúrio, z mostem Diário Popular po prawej. Oba zostały zburzone w celu rewitalizacji okolicy. Miasto wywłaszczył budynek w 2004 r. Każdej wysiedlonej rodzinie rząd oferował miesięczne wsparcie w wysokości 300 R$ (około 150 USD) przez 36 miesięcy. Pierwotnie budynek miał zostać odnowiony (kosztem 6,2 mld dolarów w 2002 r.), tak aby apartamenty mogły zostać odsprzedane głównie byłym właścicielom.
Studium wykonalności, zlecone w 2005 r. przez następcę Suplicy, José Serrę, wykazało, że koszt odnowienia każdego mieszkania byłby wyższy niż maksymalne koszty ponoszone przez miasto w ramach programu budownictwa socjalnego Caixa Econômica Federal. Istniały też projekty przekształcenia budynku w hotel, bibliotekę lub urząd, ale wszystkie zostały odrzucone.
Wyburzenie budynku uznano za najlepsze rozwiązanie. Zostało ono jednak wykonane bez użycia materiałów wybuchowych, które zagrażałyby targowisku miejskiemu, położonemu kilka metrów na zachód.
Rozbiórka nie została jednak ukończona w 2006 r., mimo że był to termin zaproponowany przez ratusz. Rozbiórka została zakwestionowana przez 59 właścicieli.
Obrońcy z urzędu stanu São Paulo twierdzili, że budynki powinny zostać wyremontowane i przeznaczone dla ubogich rodzin, choć ceny mieszkań w takiej okolicy jak centrum miasta byłyby wysokie. Lokalny sędzia nakazał wstrzymanie rozbiórki do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Firmy odpowiedzialne za rozbiórkę budynku pozostawały w gotowości od kwietnia 2010 i czekały jedynie na zakończenie procesów sądowych.
Edifício São Vito zburzono w 2011 r.
Przypisy
Kategoria:Wieżowce w São Paulo Kategoria:Wyburzone obiekty budowlane w Brazylii Kategoria:Budynki w Brazylii oddane do użytku w 1959 Kategoria:Wieżowce pomiędzy 100 a 149 metrów