Megalopsychia (gr. μεγαλοψυχία, wielkość duszy) – termin etyczny wprowadzony przez Arystotelesa. Megalopsychos to człowiek, który (w przeciwieństwie do człowieka przesadnie skromnego) uważa, że zasługuje na rzeczy wielkie (przede wszystkim na cześć), a z racji na swoje cnoty i zasługi (w przeciwieństwie do człowieka zarozumiałego) istotnie na nie zasługuje; jest więc człowiekiem "słusznie dumnym". Megalopsychia sama nie jest cnotą, ale "okrasą cnót", ponieważ może dotyczyć tylko tej osoby, która już zasłużyła na cześć poprzez osiągnięcie doskonałości etycznejArystoteles, Etyka nikomachejska, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1956 (Biblioteka Klasyków Filozofii), 1124 a (pol.)..
Koncepcja megalopsychii ma swoje źródło w starohelleńskiej etyce arystokratycznej, wedle której przedstawiciele wyższej warstwy społecznej zasługują na specjalne przywileje, co również wiąże się z większymi zobowiązaniami. Według Wernera Jaegera archetypem megalopsychosa mógł być bohater homerycki, choć ten charakteryzował się przede wszystkim cnotami wojennymi (heroiczne męstwo).
Przypisy
Kategoria:Arystotelizm Kategoria:Etyka cnót Kategoria:Starogreckie pojęcia filozoficzne