Marcus Jacob Monrad (ur. 19 stycznia 1816, zm. 30 grudnia 1897) – norweski filozof i wykładowca akademicki, umiarkowany heglista. Uchodzi za najwybitniejszego filozofa Norwegii XIX w.
Dzieła Głównymi jego dziełami są: „Propedeutyka filozoficzna" (, 1849), „Psychologia" (, 1-e wyd. 1850), „Etyka" (, 1-e wyd. 1851) i „Estetyka" ().
Poglądy Wychodząc z heglowskiej tezy, że życie polega na stałym przezwyciężaniu i godzeniu przeciwieństw, Monrad usiłował pogodzić religię i naukę. Uważał on, że wiara antycypuje nieskończony cel, do którego stale dąży nauka, nigdy go nie osiągając. To, co rzeczywiste, wedle Monrada, jest ideą przejawiającą się w przyrodzie i duchu. Absolutne (Bóg) jest osobowością, która odsłania się przede wszystkim wierze, antycypującej wiedzę. Monrad nazywał swój punkt widzenia mistyczno-panteistycznym. Mistyczny panteizm Monrada dość daleko odbiegł od filozofii heglowskiej, od jej racjonalizmu.
Przypisy
Bibliografia po polsku
w językach obcych
Kategoria:Norwescy filozofowie Kategoria:Hegliści Kategoria:Urodzeni w 1816 Kategoria:Zmarli w 1897