Bebzik krwawnikowiec (Megalocoleus molliculus) – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny tasznikowatych i podrodziny Phylinae. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję od Półwyspu Iberyjskiego po Syberię i Azję Środkową, a także Afrykę Północną. Poza tym zawleczony został też do Ameryki Północnej. Zarówno larwy, jak i owady dorosłe są fitofagami ssącymi soki z astrowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1807 roku przez Carla Fredrika Falléna pod nazwą Lygaeus molliculus. Jako miejsce typowe wskazano Esperöd w Szwecji.
Opisany w 1958 roku przez Eduarda Wagnera z Bisambergu Megalocoleus confusus oraz opisany w 1970 roku przez Rauna E. Linnavuoriego z Ghizonaccii Megalocoleus pericarti zsynonimizowane zostały z M. molliculus w 2004 roku przez Armanda Matocqa.
Morfologia Pluskwiak o ciele długości od 3,6 do 5,2 mm, w zarysie podługowato-owalnym u samic i silniej pociągłym u samców, porośniętym jasnobrązowymi do brązowych, krótkimi włoskami. W ubarwieniu dominuje blada lub żółtawa zieleń.
Głowa jest węższa niż połowa przedniej krawędzi przedplecza. Szerokość ciemienia u samca wynosi 1,7 średnicy oka, a u samicy 2,5 średnicy tegoż. Cienkie, walcowate, jasne czułki są delikatnie owłosione. Rozprostowana ku tyłowi kłujka wykracza poza ostatnią parę bioder, dochodząc do okolic środka długości odwłoka.
Półpokrywy włącznie z zakrywką są blade do jasnoszarych. Z wyjątkiem czarnych ostatnich członów stóp zwykle odnóża są jasne, choć uda bywają przyciemnione. Biodra przedniej pary odznaczają się jasną barwą silnych szczecin (kolców) na powierzchni wewnętrznej. Wszystkie golenie mają grube, dłuższe od średnicy członu, czarne szczecinki (kolce).
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla łąki, murawy, pobrzeża lasów, polany, nieużytki, stanowiska ruderalne i przydroża. Zarówno larwy, jak i owady dorosłe są fitofagami ssącymi soki z astrowatych należących do rodzajów: bylica, chaber, krwawnik, nawłoć i wrotycz. Żerują na kwiatach, pąkach i liściach rośliny. Osobniki dorosłe obserwuje się od końca czerwca lub początku lipca do początku września. Na świat przychodzi jedno pokolenie rocznie. Składane do górnej części pędów rośliny żywicielskiej jaja są stadium zimującym.
Gatunek pierwotnie palearktyczny. W Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Andory, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskiej części Rosji. W Afryce notowany jest z Algierii i Libii. W Azji podawany jest z Gruzji, Azerbejdżanu, Armenii, anatolijskiej części Turcji, Libanu, Izraela, syberyjskiej części Rosji, Kazachstanu, Kirgistanu, Tadżykistanu i Iranu. Poza tym zawleczony został do Ameryki Północnej. W Polsce jest owadem pospolitym, podawanym z prawie całego kraju.
Przypisy
Kategoria:Tasznikowate Kategoria:Pluskwiaki Afryki Kategoria:Pluskwiaki Ameryki Północnej Kategoria:Pluskwiaki Azji Kategoria:Pluskwiaki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1807 roku